Fin de semana de outono

Vou pasar a fin de semana enfrascada na lectura do meu último descubrimento: Thomas Bernhard. Quizais me pase por un concerto hoxe, sin demasiadas expectativas, e logo poñerei rumbo a Vilalba para meterme detrás da cociña e ler mentres de fondo escoito a televisión, co volumen demasiado alto porque meu pai xa non oe moi ben. A pereza é a viaxe, porque logo , unha vez alí, o tempo detense e a vida discorre distinta, como si estivese noutro planeta, por suposto moito máis amable.

Nas aldeas sempre se cociña rico, pero cando vou, mamá fai o imposible para deleitarme, e prepárame á carta o que máis me gusta. Hoxe apetécenme cogumelos. Pensando nos cogumelos estou xa ansiosa porque chegue o día de mañá para verme sentada á mesa , quentiña na cociña, comendo coa familia. Despois de comer, parecería que cada un vai ao seu, porque papá vaise inmediatamente para a cama -o tratamento que toma manteno sempre agotado e sonnoliento-, mamá ponse a dormitar deitada no banco da cociña , miña irmá conectase nunha esquina da mesa ao seu portátil e o meu cuñado ponse uns auriculares e ve calquera serie de moda no seu ordenador, tamén sentado no banco da cociña. E eu, que nunca levo o meu portátil cando vou a Vilalba, séntome  diante da televisión e finxo ver calquera película mala de Antena 3 mentres simplemente disfruto da calor da cociña, da casa, da familia...

"Tenía su propia religión, como es natural no la católica, lo que no hubiera sido posible en casa de su padre, mi abuelo, que tenía del catolicismo una opinión aniquiladora. La Iglesia católica era para él un movimiento de masas totalmente vil, nada más que una asociación embrutecedora de los pueblos y explotadora de los pueblos para recaudar incesantemente el mayor capital imaginable; a sus ojos, la Iglesia vendía sin escrúpulos algo que no existía, a saber, un Dios bueno y, al mismo tiempo, también malo, y expoliaba en todo el mundo, de millones de formas, hasta a los más pobres entre los pobres, con el único fin de aumentar incesantemente su fortuna, que tenía invertida en gigantescas

industrias y en infinitas montañas de oro y en igualmente infinitos montones de acciones en casi todos los bancos del mundo. Todo el que vende algo que no existe es acusado y condenado, decía mi abuelo, pero desde hace milenios la Iglesia vende a Dios y al Espíritu Santo abiertamente, con absoluta impunidad. Y además sus explotadores, hijo mío, y por lo tanto los que mueven los hilos, viven en palacios principescos. Los cardenales y arzobispos no son más que recaudadores sin escrúpulos a cambio de nada. Mi madre era una persona creyente. No creía en la Iglesia, probablemente tampoco en Dios, al que su padre, mientras vivió,había declarado muerto una y otra vez, pero creía. Se aferraba a su creencia, aunque se daba cuenta también, como todos los creyentes, de que cada vez la dejaba más en la estacada."

 

Thomas Bernhard. Un niño

 

  

 

 

 

 

Octubre

Te miré un instante, hacía calor

y fuimos a la playa…

Luego se sucedieron los días.

Implacable el tiempo colocó las cosas en su sitio.

A veces se pierde un número de teléfono,

y no llegas a esa voz que te sobrecogió en el verano.

Octubre no perdona los errores

de las almas solitarias.

Fuimos a la playa, y eso fue todo.

Comezou a chover e presinto que ainda vai seguir chovendo durante días. Chegou o outono, sin que esté preparada. Co outono, o gris, as responsabilidades propias da realidade, a vida impoñendo o seu criterio...Nunca se está preparado para o fin do verán, para que se marche o sol...E aquí estou, tecleando coa ansiedade da proximidade do frío,  das noites infinitas, dos días sin luz...

O verán non me deixou nada significativo, máis ca unha dor extraña con ecos de desamor. Sin embargo, baixo o prisma das primeiras chuvias, parece que cobra un sentido distinto. Nin foi para tanto nin foi só un tempo perdido. O meu móbil está cheo de chamadas e mensaxes que teñen as súas raíces nos días cálidos de agosto, cando era infeliz e non me daba conta de que tamén sucedían cousas boas. E hai -agora- bicos xa de outono que teñen o sabor dunha traición, pero que fan que o verán cobre un novo significado: Estiven viva no verán, ainda que eu daquela non o sabía. Tivo que voltar a chuvia para entendelo dunha vez: houbo ternura no medio de tantas tardes de tristeza, de tantas noites de rabia e insomnio. Houbo pel contra pel, e caricias, e a esperanza de que algo podía continuar co ritmo das estacións. E dixen non, mentres me miraban con desexo, mentres me suplicaban que me deixase querer dun xeito novo, nun tempo novo...Fun infeliz ao tempo que vivía encontros novos e amores antiguos. Non foi un tempo perdido, a pesar das bágoas e as tardes de tranquilizantes. Porque tamén se revelaron os amigos, como fieis compañeiros de fatigas, como fortes apoios nos momentos máis escuros. E soportaron insoportables tardes de cerveza e lamentos, sin botarme en cara nin unha soa vez un "xa cho dixen".

E agora, chega a chuvia de setembro para limpar tanta equivocación, tanta conciencia adormecida, e devólveme á realidade que sempre estivo ahí:  xente que me quere, xente que me quixo e que non me olvida, xente que seguirá ao meu lado no frío e nas posibilidades que nos agardan.

 

 

 

 

Era como su gato, el gato chico de color negro, Negrín, como yo le bauticé. Nada más verme me miró directamente a los ojos, con una mezcla de ternura y miedo, mientras yo le tendía la mano y le llamaba cariñosamente.  No se acercó. Se quedó inmóvil mirándome fijamente, cada vez con más ternura, con menos miedo...Pero Negrín es descofiado y no iba a dejarse tocar tan fácilmente.

_ Te lo regalo, llévatelo. Os gustáis- me dijo su amo.

A mi Negrín me gustó desde el primer momento en que lo vi, me gustó su desconfianza, su forma de no dejarse embaucar por nadie por lo que pudiera pasar. Seguimos así el resto del día, yo intentando acercarme, agachada frente a el, susurrándole , y el sujetándome la mirada, pero sin ceder ni un ápice. Qué tozudo es.

_Me lo llevo si finalmente me deja que le coja- le dije a su amo.

Por la noche me quedé a dormir y por un descuido dejé la puerta de la habitación abierta. Negrín entró y se puso a jugar con los demás gatos de la casa. Todos en el cuarto hacían un estruendo insoportable. Cuando se cansaron, Negrín dio un salto y vino a tumbarse sobre mis pies, acurrucado y feliz. Mientras su amo dormía abrazado a mi como si fuese yo su ser más preciado.

***

_Eres como Negrín- le dije antes de marcharme enfadada- ,desconfiado, no dejas que me acerque ni te acercas, pero por la noche te acurrucas a mi lado. Me lo hubiese llevado si se dejase coger. A ti también.

Hai datas que hai que gardar na memoria, e botar man delas co paso do tempo, para que non volvan a facernos dano os memos energúmenos, para dalgún xeito, poñernos a salvo. Hoxe é un deses días que convén lembrar para protexernos no futuro. Chamábase....qué máis ten, o caso é que saiu da miña vida facendo estragos, facéndome máis dano do que era necesario, e dende logo dun xeito totalmente deliberado. A palabra odio faiseme sempre grande demais para as historias de amor fracasadas, pero neste caso creo que non é dabando. Odio é pouco para explicar o que sinto. Sin embargo, estou serana e tranquila porque por fin vou recuperar parte da dignidade esquecida nos últimos meses. Non vai pasarme nada, seino, porque estas cousas pasan todos os días en todos os lugares do mundo, pero a dor, a concreta dor que agora sinto, nesta mañá de luns dun agosto que agoniza, non sei como dicilo, é miña , e só miña...e cústame portar con ela eu soa.

Quixera berrarlle ao mundo que estou aquí, coas entrañas abertas supurando dor, rabia, angustia. Que me fixeron daño de verdade. Que foi él. Que nunca imaxinara tal cousa. Que de pronto o seu rostro desfigurouse , e xa non era él. E a súa voz non era a súa. E el non parecía el, senón calquera outro, disposto a facerme cada vez mais daño.

Non recoñecer nos seus xestos a persoa que quixeches e coa que te sentías segura é algo terrible. Sínteste de pronto indefensa no mundo, orfa, tristísima. Temblánche as pernas porque sintes que de aquí en diante non vas poder fiarte de ninguén. As rupturas son algo espantoso. Ainda que sepas que é o mellor que che pode estar sucedendo de cara ao futuro.

 

 

 

 

Hoxe remato unha etapa, probablemente a que marcará na miña memoria o que significou o verán 2013. Dous meses nos que acudín cada mañá a Redondela a ocupar un posto de avogada nunha oficina de asesoramento a preferentistas creada ex proceso, que rematan hoxe, e afortunadamente sinto unha pequena punzada de tristeza, de nostalxia anticipada polo que xa non voltará a repetirse, de despedida...No mobil sucédense as mensaxes de despedida de todos os compañeiros que en distintos puntos compartimos esta experiencia, e hoxe...só queda lugar para os eloxios, para unha análise positiva. Persoalmente a andadura en Redondela aportoume máis cosas boas que malas. Coñecín a Noemi, unha muller exemplar na que nalgunhas cousas me vía reflexada eu con 15 anos menos. E si facer amistades é das cousas que máis valoro, pois por coñecer a Noemi, tan só por iso, esto xa mereceu a pena. Por suposto houbo máis cousas, e quizá non todas foron tan boas, pero hoxe gústame crer que si, que todo foi para ben, e gústame regodearme nesta sensación de tristura agridoce, e languidecer no adeus dun xeito pausado, como saboreando cada minuto e cada sensación desta despedida. Tirar papeis, relendo notas que me arrancan un sorriso, gardar os restos en caixas, borrar arquivos de ordenador, baleirar caixóns...Non só hai que despedirse das persoas, senón que tamén hai que despedirse dos espacios, dos xestos cotiás que xa se convertiran en rutina: o café no bar do lado, o camareiro achegándome o Faro de Vigo, sin chegar a darse conta nunca de que eu prefiro a Voz; a maneira de entrar cada día no despacho e abrir a fiestra de par en par; os cafés de máquina...O momento Allbran xusto antes de entrar ao traballo...

***

Descubrín ,entre outras cousas "El guardián entre el centeno"