O San Froilán nunca decepciona. Dende fai anos son para min as festas que marcan o fin dunha etapa e o comezo doutra, co San Froilán comeza o outono en toda regra, e toca poñerse a outras cousas, esquecer a praia e o verán definitivamente. Pode un pasar dez anos sin pisar Lugo nestas datas, que cando volta atopase de novo co mesmo ambiente, nada cambia nas festas do San Froilán, como si fosen capaces de manter a súa esencia a pesar do paso do tempo. Por iso voltar a Lugo no Domingo das Mozas é casi como regresar á infancia, e atoparse de novo co bullicio da xente, cos "manteros" vendendo bolsos e cedés por tódalas esquinas, coas atraccións xigantes que tanto me abraiaban de cativa e que ainda agora me siguen chamando a atención, coas tómbolas clásicas de tiro, e o bingo, e a dos xamóns... Todo segue igual. E onde sempre , as casetas do polbo, cos incondicionais, e as citas ineludibles. Así atopabamos onte por alí a Touriño e todos os do PSOE da provincia, na caseta de Manolo de Marce, coas persianas ben pechadas eso si, para que non se recreasen os miróns co espectáculo.

***

Así é o San Froilán, multitudinario e colorido. Mamadú vendía bolsos cum amplo soriso, ao tempo que lle contaba a quen quixese escoitalo que chegou en patera do Senegal fai dous anos porque alí morría de fame, que vende bolsos porque de algo hai que vivir e que lles gana a cad un 5 euros. Tamén nos contou que lle temía á policía, pero que calquera cousa era mellor que voltar ao seu país. Eu non lle merquei un bolso, pero díxome que o feito de que escoitara a súa historia era suficiente para agasallarme co bolso que eu quixera. Non aceptei o agasallo, pero si que agradecín a súa historia, e tamén o seu soriso.

***

Que dificil ser un mesmo cando o aburrimento é a única sensación plenamente identificable.

Os meus veciños non paran de follar, todo o día, toda a noite, tódolos segundos. Cada vez que me sento no váter, a mesma música de fondo, ela , porque él parece que non está , que só cumple a súa función en silencio, como si o seu placer tivese que quedar escondido baixo os alaridos dela. Son inagotables. A min agótanme de escoitalos, joder.

***

Metín a cabeza baixo das mantas, enrosqueime en posición fetal e tentei levar a mente a pensamentos da infancia, pero coma sempre ocurre en situacións de crise, pois non funcionou. Pensei en sexo, si, en foder eu tamén ata caer morta de desexo, de extasis, eu que sei...Merda, non hai quen durma, non hai quen pense na infancia, na herba verde dos camiños, nas follas que caen das árbores a comezos de outono...,no aroma da terra bañada polas primeiras choivas...Foder, merda. Volta ao váter, volta as lecturas de WC, esas que non din nada, como moito dinche que tes que mercar cremas, de todo tipo, e abrigos, e bufandas, e zapatos de punta redonda e o morado é a cor de moda...Joder tamén para a Cosmopolitan, nin no vater se pode pensar en nada. Siguen. Ela sigue. El, non sei. El quizais esté xa morto ,e ela sigue a foder consigo mesma,quen sabe.

Angustia

A veces la angustia no se deja compartir fácilmente. Al menos eso le sucede a la mía. Hoy metería la cabeza en un agujero y me quedaría ahí, para siempre, sin hacer nada, sin pensar. No hacer nada es sencillo, basta con quedarse quieto, dejando pasar las horas por encima de nosotros sin remordimientos. No pensar, eso, eso ya es otra cosa. Porque yo pienso, aunque erróneamente, y mi angustia crece entonces y se expande por los rincones de mi vida, como un chicle gastado, sin color ni sabor ya a nada.

Hace días que no leo los periódicos, ¿para qué? sólo hablan de la crisis, de esa maldita crisis que nos cogió a todos en pelotas porque nuestros políticos se encargaron de maquillarla durante meses. Hasta el café con leche de las mañanas sabe a crisis , a desaceleración, a caída de los mercados, a lo que sea...Y yo tengo además mis propios problemas, que no son globales, que son sólo míos, tan míos que ni yo misma los conozco bien. ¿ qué coño me pasa? y no tengo respuestas, tan sólo preguntas, infinitas, erróneas.

Necesito un amortiguador de golpes para el alma, para el corazón, para cualquiera que sea ese sitio en el que se cobija la esencia de nuestro ser. Hoy estoy tocada, no me preguntes, no se. Tengo algo roto, y algo a punto de romperse. Y he perdido las ganas de batallas y de rebeldías, así de simple. Mi angustia no responde a un hecho concreto, ni siquiera a un pensamiento enquistado en mi subconsciente, es algo que está ahí, y punto. Pero es mía, y no se deja compartir con nadie.

Quizás pienso que algo podría aliviarme un poco, el tacto de una única piel contra la mía, eso que confundo con el amor a cada paso, pero que no es amor, que es también causa de mi angustia. Y los métodos tradicionales sirven en otros, pero no en mi, que me muero de inanidad, de neutralidad, de ausencia de vida en cada poro. Sólo cabe meter la cabeza en un agujero y dejarme estar, desprendiéndome de todo, hasta que esté preparada para leer una página más de esa novela que comencé a leer sin echarme a llorar, hasta que suene el teléfono y no se me salga el marcapasos por la boca, hasta que deje de sentir esta presión en el pecho y en la garganta, hasta que deje de sufrir por algo que no tiene nombre ni esencia ni sentido...

"Pasamos a vida perdendo o tempo en cousas que non importan demasiado"Mergulleime na Voz de Galicia e atopeime nun artigo con estas verbas, cheas de melancolía, nun día de choiva, en outubro. Hai días nos que unha ten a sensación de non poder máis , de arrastrar os pes polas rúas molladas, no medio do frío que chega tímido, pero sin ánimo de remitir. Hai días nos que parece que nos teñen collidos polo pescozo, que non nos deixan respirar, nin vivir , nin siquiera morrer en paz. Hoxe chove na rúa, e un pouco dentro de min, para qué negalo. E entón, leo un artigo que empeora o meu estado de ánimo, si eso é posible nesta maña de martes gris e triste. Desgraciadamente sempre, sempre é posible ir a peor. Pasamos a vida perdendo o tempo en cousas que non importan demasiado. Quizais sexa certo, e entón a miña tristura de martes vólvese espesa, e todo ten unha amargura coa que non podo, si,non, con esto tampouco podo.

***************************************************************************

Hoxe non, teño medo de falar, e mesmo teño medo de quedarme calada. Teño medo das bágoas que non verten os meus ollos, da soedade que traen estes días de outono. E no medio do vento , da auga, das palabras tristes de Caneiro, non atopo chispas de ledicia coas que ir tirando. Hai días así...

Luns, outubro, outono.Proximidade da choiva, outra vez. Vento. O mundo é amplo, como os sorisos dos felices, dos que aman, dos que se deixan querer , tan doces. Hai olores que o enchen todo, como si fose maxia e de pronto non importan as cousas importantes, porque hai alguén rebuscando na túa neveira. Os petas a medias teñen o seu aquel, colocan o xusto para que todo o demais pareza insustancial, e o mundo, insisto, faise amplo, imposible de abarcar, con ese cheiro a vida e a esperanza que se confunde moitas veces co amor. Mentira. Eu seino, ti tamén. Aprendemos rápido, os simples mortais.

pero podo quedarme co cheiro prendido na solapa, tan só hoxe, para non botar de menos o verán , nin o futuro.

****

¿ e entón? en qué palabras creo. Nas túas, nesas que pronunciaches medio durmido, cando eu marchaba e te deixaba no medio do silencio e da noite. Si, eran as nove, pero é de noite cando as persianas permanecen baixadas. As túas palabras, nun susurro, un murmullo de voz adormecida, cos ollos pechados , sin deixar que vexa eu o seu azul. Bromeabas, tan só. Pero a min gustoume tanto...

****

¿e entón? as árbores temblan fóra, e a xente xa se viste con cazadoras de inverno. Non estou preparada, ti tampouco. Nunca o estás, ti menos ca ninguén. Ti, que naciches para o sol, que sempre levas a cara queimada. Debes levantarte, é tarde. Si, si, direicho cun susurro, quente, suave, agarimoso...

¿e entón? Eu tamén podo devolverche o sol en outono.

Cun par

Creo que son a única neste país que non especulou coas posibles operacións de estética de Letizia. Eu aceptei dende o principio a versión oficial, unha única operación, do nariz e por motivos de saúde. E é que a min a monarquía, plin. Non teño un carácter excesivamente antimonárquico, contrariamente ao que poderían pensar os que me coñecen ben. En parte é así por pura vagancia, por evitar o gasto de enerxía que suporía estar tamén contra a familia real, co que eso debe desgastar. Porque si se pon unha a criticar , a facer leña, pois...vamos que os nosos monarcas dan para moito. Pero eu non, paso, limito a miña furia a vertela contra os políticos , e por qué non, contra os veciños que moran ao outro lado das miñas paredes. Pois iso, a mi plin, coas súas regatas, as súas tetas novas, as súas viaxes de Estado ou do que sexa, os seus modelitos, os seus divorcios, os seus tacóns de 12 cm, as súas escapadas , o seu xen raro, as súas adicións, a súa maneira de parir e parir e parir, e tal e tal. Pero o que me toca os "piiiii", é iso dos Orzamentos Xerais, a subida que supón para a casa real. En plena crise económica, con todos ata o pescozo, e o paro polas nubes, pois van e a estes súbenlles o soldo.E entón deixo eu de estar allea ao ir e vir destas entrañables personaxes que tan sorintemente nos representan polo mundo. E hínchaseme a vena pensando en que hai xente que pasa horas nas colas do INEM , enrroscado nunha chaqueta de lá de hai tres ou catro temporadas, cabilando mentres espera a que lle poñan o selo cómo chegar a fin de mes, mentres cos cartos públicos estamos contribuíndo entre todos ao novo nariz da princesita, ao novo par de tetas. Hai que joderse¡¡¡¡

Poema para despedir septiembre o poema de principio de otoño

Hoy tuve la impresión de que
los campos se deshacían
bajo mis pies, y todo,
incluso yo, se hacía agua.
Hoy temblé de frío
o de algo
y vi resquebrajarse
el sol último de septiembre.
Pensé que las gaviotas
se sentirían más libres
con las playas desiertas,
sin los turistas,
sin las desilusiones veraniegas.
Tal vez sea esta luz,
tan distinta a otros luces,
la que me hace temblar.
O me engaño a mi misma
y pienso en ti
como algo irreal que
no traerá consecuencias.
Añoro la lluvia.
Ojalá llegue a cortar
la estación sin piedad,
y barra el verano
que no pudo ser,
ese que sueño desde
que soy una chiquilla.
Me diluyo en esta luz
que disfraza la tarde
de melancolía
y evito tus ojos, tal vez.
No me interpretes mal,
no estoy triste, ni confusa.
Es sólo esta maldita luz
y la estación que no acaba
de definirse.
Y mis recuerdos,
y todo aquello que me prometiste.