O día amenceu morriñento na cidade, con chuvia e soedade a medias. Sin naranxas para facer zumo e cunha entrevista a Felipe González servida na parrilla telivisiva: o único luxo matutino.Tiven que arrastrarme á oficina tirando por min , porque non quería ir. Non quería ir. Pero fun. Fun e non me foi tan mal. Logo todo foi un revolvérseme as tripas por dentro e comecei a morrer un pouco en vida. Cheguei á casa e non puiden facer nada máis, tan só tirarme no sofá e contemplar a vida dende a posición pasiva da horizontalidade, intentando non pensar en nada, non sufrir por nada, non lembrar absolutamente nada.

Espero a hora de ir a inglés como quen agarda a súa execución na silla eléctrica. Só me falta concederme unha última comida pero nin diso teño ganas. A palabra de hoxe debe ser esa: inapetencia.

Soñar contigo

Derréteseme o verán entre os dedos casi sin darme conta, e vaise derramando polas esquinas. Pinga a pinga quédame só o próximo outono no horizonte como a única promesa verdadeira. Hoxe é un día gris, que se ve verde denda a fiestra da cociña da casa dos meus pais. Pero neste preciso momento da tarde eu non estou aquí, sentada diante a pantalla do ordenador vendo a paisaxe dun día verde ao outro lado dos cristais. Neste instante, eu estou desnuda ,completamente desnuda, sentindo o frío agradable das baldosas nos pés, e así, co único tacto do chan na a pel bailo a voz suave de Toni Zenet como si o mundo rematase cando remate a música.

A música faise nostalxia en cada nota pero invita á felicidade, ou polo menos á posibilidade remota dalgunha felicidade. Existiu o amor, non cabe dúbida, e agora, na soedade de cada acorde , en cada susurro da súa voz, encontro a promesa dun futuro mellor. Bailar é a salvación neste día verde que non se asemella a ningún outro día. Un día verde que se me está clavando moi dentro, que mesmo me está causando unha dor doce, desas que sabes que levan no pecado a penitencia.

"Déjame esta noche soñar contigo/ déjame imaginarme en tus labios los míos / déjame que me crea que te vuelvo loca, /déjame que yo sea quien te quite la ropa..."

Cando o verán se escapa deixando todavía a promesa dun día posible podo sentirme chea de ledicia. E nesta pista de baile improvisada, o chan branco e negro, os meus pes descalzos, os meus peitos libres, penso naquel home que me bicou da maneira que canta Zenet. Un bico que podería levarme a surcar calquera mar da China coa coraxe dun deus.

Si, o amor é posible, e tamén a vida, e as cousas menos importantes que se nos escapan a diario entre as agullas do reloxo.

Sigo bailando pero creo que xa non é nostalxia o que bailo , senón optimismo. Un optimismo raro, verde quizais como o día, que se parece moito a un nome e a unha estación, que se parece ao título dunha novela, a un peinado revolto, a un sorriso que o complicou todo.

Envielle a música como unha invitación a que danzase conmigo. Desnudo tamén, co cabelo ao vento sobre a miña pista de baile feita de futuro. E tan só nese xesto tan meu, no que él non ten por que sentirse involucrado sentínme casi feliz.

Se algún día deses coa maneira de facerte meu, eu amariate para sempre, pero de momento, conformome con que me deixes soñar contigo.

Pontevedriña

Chove sobre finais de maio. Chove sobre Pontevedriña (esta vez sí, esta vez sí que me sinto preparada para darlle este nome a esta cidade). Os nomes -os diminutivos- hai que gañalos co tempo, coa sensibilidade das nosas flaquezas e o abrazo quente das nosas inquedanzas...Os diminutivos saen de dentro dos corazóns para templar o ánimo dos que os reciben, para acariciarlles a meixela e darlles un pouco de alento. Pontevedriña, ao fin. Agora que estou no princio do fin, cando todo se perfila como un adeus na miña cabeza, ainda que físicamente siga estando aquí.

Chove sobre maio...E non me importa a chuvia, nin que o verán se resista, nin que a cidade se me escape das mans, nin que o amor non chegue do xeito desexado...

Hoxe sentín a cidade como miña, qué ironía...Pontevedriña, ao fin.

Dezaseis

Enfrenteime ao meu cumpleanos coma quen se enfrenta a un acto de liberación feminina, sin maquillaxe e sin sostén, non por convicción nin por desexo propio, senón porque ás veces nun deixarse levar polos acontecementos, á marxe de plans superestablecidos, acaba unha por sentirse máis libre, en tódolos sentidos da palabra. E soplei as velas según o previsto, ainda que no día 23...que a noite non entende de demoras imprevistas e nós non entendimos de presas innecesarias. Houbo o imprescindible, o suficiente, o necesario ao fin e ao cabo na vida dunha persoa e tamén nun día señalado : amigos cos que compartir os momentos e surrealismo dabondo para non esquecer xamais o día, a noite e a madrugada. Non paga a pena contar o que pasou, esa mezcla de "mujeres desesperadas", "Pasión de Gavilanes " e o peor cine de Almodóvar, para que todo remate ben cunha grúa á porta facendo dous servizos e unha resaca chea de perdóns e de remordementos. Pero o sol sae para todos e a luz dalgún xeito purifica as conciencias. Na vida o máis importante é que te queiran e ter a quen querer. E todo iso fíxose evidente.

Cumpleanos Feliz

O ano pasado o día do meu cumpleanos foi un día fatídico, deses que merece a pena esquecer para sempre. Ese día, pola mañá, comezou o principio do fin dunha relación que me tiña completamente transtornada. Non era o meu mozo o home que o mesmo día do meu cumpleanos comezaba a serpararse de min, pero sí era o home ao que eu máis amei na miña vida, e iso é o que conta.

Chorei toda a tarde colgada do teléfono cos meus mellores amigos dándome ánimo e cariño dende a distancia, xa que os abrazos dende tan lonxe desgraciadamente non eran posibles.

A noite, recompuxen o meu rostro o mellor que puiden e saín cunha amiga a beber a cidade enteira si era preciso. Aquela noite remateina follando cun tipo moi guapo, e foi iso o mellor agasallo que podía ter nese día. Non polo polvo, que estivo ben pero non ten demasiada importancia, nin porque fose un home moi guapo, que abofé que o era, senón porque esa intimidade inesperada de bicos e caricias salvoume aquela noite da melancolía e dalgún xeito devolveume ao mundo dos vivos.

Ao día seguinte todo foi a correr porque eu tiña que marchar a Vilalba e nin me deu tempo de despedirme antes de botalo da casa a toda presa. Por iso él nunca soupo que aquela noite salvou o meu cumpleanos e que por iso nunca o olvidarei.

Este ano todo é ben distinto. De seguro que non vou rematar a noite follando con ningún tipo guapo porque o meu retiro entre amigos nun pobo de catrocentos habitantes e tres bares non vai propiciar ningún encontro sexual. Tampouco vou chorar toda a tarde porque o meu corazón non alberga ningunha tristeza chorable. Soplarei un montón de velas nunha tarta feita por min e terei os abrazos dos amigos -esta vez sí- que me darán cariño e alegría.

Boto a vista atrás e, curiosamente, sinto que aquel principio do fin foi o mellor que me puido pasar. E non sinto nostalxia dos bicos daquel home que tanto amei. Curiosamente, sinto máis nostalxia dos bicos efímeros de meu salvador, aquel tipo tan guapo co que rematei a noite follando.

Con nh

En cada lugar a vida sucede dun xeito ben distinto. E algo ao que non paro de darlle voltas ultimamente. Hai tantas formas de vida como lugares, quizais , tantas formas de vida coma persoas...

Hoxe hai unha luz ben distinta no meu ceo, e descubro as cousas con outra naturalidade.

Sentei nunha terraza a tomar unha cervexa, soa, cunha libreta e un libro nas mans, disposta a ver pasar xente, a escribir quizais. A ler. Pero de pronto sentaron na minha mesa un home e unha muller, quizais porque lles deu pena a minha soedade, ou por non ocupar tantas mesas. Si, debeu ser por iso, unha simple cuestión de economía. O caso é que a minha soedade viuse truncada e nese intre comprendín que precisamente isto é vivir. Un desfacerse constante dos plans feitos, un discorrer de acontecementos que nos collen por sorpresa, que nos quitan da nosa rutina e nos tocan dalgún xeito o corazón.

Quedeime plantada no medio da Guerra Civil un venres pola noite. Algo hatiual, pola contra, un feito sin máis ao que non debería de darlle importancia. Sin embargo, últimamente acontéceme demasiado eso de quedarme plantada no medio dos grandes acontecementos da humanidade, coa palabra na boca, e o que é ainda peor, a solución a tódolos grandes problemas mundiais na punta dos beizos, sin ninguén disposto a escoitala. Claro que tamén pode ser que últimamente estou desenrolando algo moi incómodo por outra parte, unha certa intolerancia ao alcol que quizais ten que ver coa miña pérdida de peso repentina. Son máis delgada ca antes e con tres cervexas vou trompa perdida. E a realidade. E ante algo así non queda outra que adaptarse á nova situación, cousa que non é fácil e que por tanto ainda non teño controlada de todo.

Hai dúas opcións, a primeira renunciar a esa terceira cervexa que acaba por fundirme na miseria da irracionalidade, a líbido desbordada e a pérdida de reflexos, ou ben, unha segunda opción máis tranquilizadora e racional que ao mesmo tempo é aburrida e conleva certa dose de vontade : a abstinencia. Ante esta decisión trascendental, que sempre se me presenta nun momento nada propicio como é a hora nada recomendable das tres da madrugada dun venres calquera pola noite, eu opto sempre pola saída máis sinxela, a da inconsciencia. E claro , de ahí que deixe sempre os problemas do mundo sen resolver, perda os bicos no medio do barullo das discotecas e ao doblar calquera esquina de calquera rúa pontevedresa esqueza o amor que me acompañaba agarimosamente colléndome da man. Afortunadamente sempre atopo a miña casa e a cordura segue alí, agardando por min coma unha nai paciente e bondadosa que sabe que o seu fillo é tolo pero riquiño.

Díxeronme que había unha terceira opción, non saír da casa. Pero esa ainda non a teño en conta.

O móbil soa sempre no momento máis inoportuno. E cando ten que soar, simplemente, non soa. Deixie de agardar chamadas e a miña vida adquiriu unha tonalidade distinta, certa liberdade que se adiviña dende a mañá ata a noite, que se deixa disfrutar e mesmo que resulta adictiva e moi moi gratificante. Con só despreocuparme do teléfono móbil convertinme nunha muller distinta, que se pasea pola rúa como si levitase e que sorrí máis do que o facía antes. Non quero nin pensar o que será facer un día unha verdadeira revolución, e mandar a Movistar á merda definitivamente. Conste que estou a piques de dar ese paso tan trascendental, como un arranque non só de anarquía antiglobalizadora, senón tamén como un xeito de respirar por fin sin ter que estar pendiente de si fulanito ou menganito enviou un sms ou fixo unha perdida á que terei -máis por educación que por desexo- que contestar algún día.

O outro día casi me quentan os de Movistar dabondo e casi se convirte o momento da chamada de atención ao cliente no día glorioso da revolución. Casi acabo como o sombrereiro en Alicia, bailando a deliranza ao dicirlle alto e claro a un tipo venezolano que pretendía convencerme de que o mellor para a miña economía era ter dous contratos con Movitar en vez dun, que podía meterse o seu contrato coa súa promoción de fins de semana por donde lle collese. O tipo debeu palidecer, e ainda así non entendeu de todo a miña negativa, son duros de roer estos de Movistar. Insistiu nas ventaxas de dous contratos e dous teléfonos, e lóxicamente claro dúas permanencias. Si parece que estou casada con Movistar, carallo. Non é non, díxenlle. Pero a súa persistencia non tiña límite, así que lembrei unha frase dun artigo dun xornalista escritor desta cidade e solteilla sin titubexar : ¿Ofrecerialle este contrato á súa nai? E o pobre home, que simplemente fai o que lle mandan por oitocentos euros ao mes, díxo compunxido "bos días, señora Verdes" e colgou o teléfono.

Estou nun momento raro -por dicilo dalgún xeito- da miña existencia. Deixei aparcada toda pretensión de felicidade para conformarme simplemente cunha pouca de tranquilidade. Así que agradezo as rutinas que me traen tan só calma, e non me sinto infeliz por non moverme constantemente entre cohetes e luces de artificio. A monotonía de días iguais descubriuseme como un novo paraíso descoñecido, que pode aportarme moito máis do que eu cheguei nunca a imaxinar.

Deboro películas como quen toma un medicamento, por obriga, por necesidade, por costume. E en cada película encontro unha pequena ilusión que é suficiente para continuar adiante con certo optimismo.

Tamén me abandono con certo gusto á lectura de libros que escollo moi meticulosamente, para non equivocarme de golpe e botar ao garete a miña tranquilidade construída a base de dedicación e esforzo. E nesto paso eu o tempo: en buscar as películas e os libros que en cada momento casan mellor co meu estado de ánimo, nun intento de non equivocarme e non caer nunha espiral de melancolía innecesaria.

Tamén me dedico ao té, e a todo tipo de infusións. Bebo infusións casi a todas horas -sin ser unha esaxeración- e elixo as infusión do mesmo xeito que as lecturas e as películas. Lentamente, dun xeito reflexivo, tendo en conta o meu momento particular, os meus sentimentos e os miñas fobias do momento. Gústame descubrir nos estantes das herboristerías e dos supermercados infusións exóticas, das que nunca escoitara falar e disfruto descubrindo o seu sabor na primeira hora da tarde, mentres escoito unha e outra vez unha canción que se me meteu na cabeza casi sin que me dese conta. "Pesadilla Genérica" resoa dentro e fóra, da igual que funcione ou non o Mp3, sempre ese "salí con esa sensación /de un nuevo comienzo para mí/Me tomé una copa o dos/ brindé comnigo y por mí" enchendo ese espacio que queda entre a miña conciencia e a miña esquizofrenia, como un canto esperanzador que encaixa á perfección nos meus plans de tranquilidade.

O feliz momento pausado da infusión: unha taza de menta.

O tempo suspendido na calor tinguida dunha cor parduzca...olor a menta diante da pantalla do ordenador. Pensamentos positivos que non precisas de grandes piruetas nin xogos co destino. Aquí e agora, eu tomando unha menta poleo sin pretender cambiar o mundo. Sin pretender nin siquiera cambiarme a min mesma. Sin revolución.

Logo sucederán cousas baixo o ceo outra vez gris. A primavera con chuvia. Marzo marchando de puntillas, sin facer ruído...sin abrir feridas que ainda poderían sangrar. Resbalando polas esquinas dos teus soños...A esperanza tamén é parduzca, dunha cor verde escura que casi parece marrón.

Sigo no laberinto, no medio do tempo de sabor a menta e tranquilidade construída a conciencia. Aquí e agora, tempo de infusión.

Languidece o tempo sobre as avenidas...Fixo sol, e ao abrir a fiestra ulía a primavera. Emocioneime un pouco, despois de tanta chuvia, despois de tanto chover tamén por dentro.

Faloume alguén da dignidade, máis ben deume un consello, un bó consello que recordarei máis dunha vez, que terei en conta.

Hai moitos xeitos de perder a dignidade, pero tamén é sinxelo recompoñer o noso ego ferido e aplastado no chan ,e rexurdir da man da nosa dignidade. Casi sempre os que miden a nosa dignidade son os demais, nos que nos reflexamos coma si se tratase dun espello. Pero a dignidade comeza e morre nun mesmo. E algo que teño claro , só eu son o barómetro da miña dignidade. Ainda así, comprendín o que este amigo me quería decir, tiña razón. ¡ Qué difícil recoñecer que os máis teñen razón ¡ Non lle din as gracias, porque aos amigos -tamén mo ensinou outro amigo- non se lles da as gracias por nada.

Non pretendo descubrir en Marzo tódolos segredos do mundo. Nin siquiera pretendo ir a máis nas miñas estúpidas pretensións. Tan só un pouco de paz e ao mesmo tempo un pouco de realidade. E marabilloso poder resgardarse no cine cando a vida non che da segundas oportunidades, cando o amor se resiste a aparecer e os teus nervios están a xogarche malas pasadas. Así devoro películas cun apetito que non parece deste mundo, e tan só isto, sentarme frente a unha pantalla de televisor ou de ordenador, e acumular historias que me van enchendo o corazón doutras vidas que non se parecen en nada a miña, é o único prazer que atopo nestes días grises que transcurren demasiado lentos.

Decidín sentarme unha vez máis á beira do camiño, por dous motivos ben diferentes entre sí. O primeiro porque hai cousas que simplemente non dependen dun mesmo, contra as que non se pode facer nada, máis que esperar e levalas do mellor xeito posible, mentres as correntes non mudan de dirección. O segundo, porque o amor é demasiado caprichoso e non sempre nos brinda a felicidade en bandexa. Fixeime -coma sempre- no home equivocado, e ante dous "non" determinantes e contundentes, decidín non tirar a toalla, senón esperar un pouco. En parte porque non teño nada que perder, e en parte tamén, porque neste momento non teño nada mellor en qué pensar. Polo tanto , aquí estou, sentada á beira do camiño consumindo cine con voracidade casi enfermiza e soñando na posibilidade de que algún día, non moi lonxano, algo poida sairme ben.

¿Qué será de ti, Javi?

Tiña dezaseis anos cando mo dixo por primeira vez nos soportais do instituto cerca das cinco da madrugada: "eres a muller da miña vida". Sempre escapabamos alí cando o ruído e a xente e a música do último pub nos sobraba por completo , cando tan só importabamos os dous e cando os bicos non se conformaban coa intimidade e o illamento que dalgún xeito dá o alcohol cando bebimos en exceso. El era un neno moi riquiño que lucía sempre uns coloretes intensos que a min me volvían tola. Era -espero que ainda sexa así- moi intelixente e saúdaba a vida dende un sorriso sarcástico e fanfarrón que no seu rostro inocente e travieso dáballe un toque de tenrura. Era un neno desos que os servizos sociais se disputan como si fose un trofeo, medrando nunha familia das chamadas desestructuradas, un neno condeado polo tanto a ser infeliz e carecer de futuro.

A primeira vez que falamos en serio da vida eu pregunteille a que se dedicaban os seus pais, e él, coa mesma naturalidade coa que podería constestarme que súa nai era panadeira, espetoume "Miña nai é puta".¿ E teu pai?, pregunteille eu, quizais nun inútil intento de cambiar de tema. "Meu pai...bebe". Creo que despois daquelas verbas din o abrazo máis intenso e sinceiro que sentiría en toda a miña vida, un abrazo que non só tiña que dicirlle que o quería , senón que tiña tamén que servir para salvalo de tanta dor que levaba dentro.

No instituo era un completo desastre, suspendía todo e pasaba máis horas fóra que dentro das aulas, ben fose porque prefería quedar fumando no bar, ou ben porque cando tiña un bó día e lle daba por ir, acababa o profesor de turno por expulsalo da clase. Pero a pesar de ser un trasto tamén no instituto , ao final , facíase querer.

Era un malo entre os malos, deses que se meten cos empollóns e se rin dos que levan gafas. Pero non se pelexaba nunca con ninguén, quizais porque era baixiño e menudo, e intelixente como el era, sabía moi ben que de calquera pelexa sairía mal parado. Pero tiña un don, todos acababan por defendelo porque conseguía cautivar a quen se propuxese.

A min fíxome mil putadas nesa idade tan cruel que é a adolescencia. A nena enfermiza de sobresainte en todo e con gafas non podía ser a muller da súa vida así como así. Por iso, se resistiu un pouco. Pero ainda nos momentos nos que parecía que sentía por min máis desprecio que outra cousa, chegou aos meus oídos da boca dun amigo común , veciño seu, que a miúdo ia á súa casa atormentado a confesarlle que me quería.

Aquela noite atreveuse por fin a quitar tódalas máscaras e a dicirme o que eu quizais xa sabía.

Logo pasaron anos co que sempre leva consigo eso do paso do tempo sobre os adolescentes. Eu deixei de ser ese pato feo no que me convertira o instituto para pasar a ser unha estudiante de Dereito, e él viu morrer ao seu pai nun espantoso accidente de tráfico. Supoño que ese foi para él o golpe de gracia. Tomou as riendas da súa vida asumindo as débedas e os negocios do seu pai e fíxose adulto de súpeto.

Os dous nos dedicamos en certo modo a vivir a vida que nos tocaba, tan alleos os nosos mundo coma sempre o foran. Pero de cando en vez coincidiamos nalgún bar en Lugo, ou en Vilalba. E alí xurdían de novo aquelas verbas que pronunciou aos dezaseis coa mesma consistencia que entón, pero sin soar a pasado, senón a un sentimento profundo e renovado a cado paso : "todavía segues sendo a muller da miña vida".

Eu tiven mozos aos que amei. El tivo mozas ás que non sei si amou ou non, pero que collía pola cintura e daba bicos na meixela. Pero sempre atopabamos un segundo completamente noso, en calquera esquina apartada de olladas indiscretas, para lembrar que aquelo que tiñamos era máis real que calquera outra relación que puidesemos ter no presente ou no futuro.

O día despois, con An Education na memoria

Pasou a cicloxénese explosiva pola nosa comunidade. A verdade é que aquí non se deixou sentir moito, pero a xente fixo caso ás recomendacións e permaneceron nas súas casas, conferíndolle á cidade un estado de insólito silencio e baleiro. Parecía un día deses , non festivo, senón de folga xeral; un día en extremo raro, como si tocasen toque de queda e todos tivesen medo de saír. Así que, neste panorama inusual, os máis osados disfrutamos dun día atípico que nos levou a ver unha gran película e a un café con confidencias que me soupo a gloria. Lembrarei o día de onte, sen dúbida por moitos motivos, pero sobre todo como o día da cicloxénese, a noite da cicloxénese, e a madrugada da cicloxénese. Hai fenómenos atmosféricos que se fan sentir dun xeito extraordinario nas nosas conciencias e que repercuten queiramos ou non, nos nosos actos. Polo menos a min gústame crer que é así, que onte foi así.

*

Algún día contarei en pasado o que sucedeu tan só fai unhas horas...porque as historias que ainda non están maduras, que ainda non foron asumidas de todo, non deben contarse. Unha historia cobra vida e explendor cando se narra dende os entresixos da memoria, cando se vai desgranando como unha evocación doutro tempo, con certo misticismo e parte de nostalxia. Hoxe é cedo para recordar, cedo para reconstruír os muros que se derribaron coa miña cicloxénese particular. Todavía chove , e o vento ainda acaricia o domingo , resistíndose a abandonarnos sin pelexar ata o final.

*

Os domingos teñen esquinas, como todo. As veces esas esquinas poden ferirnos máis fondamente se non nos andamos con ollo. Pero hoxe non. Hoxe queda o regusto dunha gran película na retina, desas que ao tempo que as ves, te van mudando por dentro, desas que te fan emocionar. Deitaste coa emoción contida desa historia que che chegou a través da pantalla grande dun cine, e co temor tamén de que cando despertes esa emoción xa non esté ahí. Casi sempre sucede, a emoción evapórase nun domingo gris , anodino, cheo de planes que comezan a superarme...Eu quería tomarte tres pastillas e deixar que o domingo pasase de largo como un suspiro irrelevante. Pechar os ollos e pensar no aire afrancesado da "lolita" de An Education, mentres se achega un luns máis...unha semana máis...Pero non sempre é posible, e agora toca subir a un coche rumbo a un restaurante ,con amigos que van rir e divertirse e convertir o día de hoxe nunha minifesta, alleos por completo aos efectos devastadores que a cicloxénese deixou en min.

Cicloxénesis explosiva

Non ando ben de todo conmigo mesma, pero a actualidade desta semana, queira unha ou non, fana despertar de vez , salir do letargo ainda que sexa dun xeito superficial e caótico. As perliñas públicas desta semana de supertemporal son moitas e variadas, e eu ,algo ausente por problemillas de saúde, subíme ao carro das noticias tarde e mal, pero non por iso deixei de divertirme poderosamente con todo o acontecido nesta semana do 23 F. Comezou a semana con esa xoia vertida pola boca de Rosa Díez, esa muller que se pode definir simplemente como Rosa Díez no sentido máis peiorativo do término. Rosa non só non rectificou nin pediu disculpas, senón que xustificou o seu xesto de referirse a Zapatero como "gallego, en el sentido más peyortivo del término" alegando que se refería a que non sabía si subía ou baixaba, pero sin ter intención en ofender aos galegos. Non hai moito que dicir. Agora sei porque eu ando sempre mareada, pensaba que era porque ás veces non funciona ben o meu corazón, pero non, é porque son galega e os galegos así andamos , que non sabemos si imos ou voltamos, si subimos ou baixamos...Gracias Rosa por aclararme tanto a miña propia estupidez.

Pero de todas as novas, a que máis me alegrou o xesto, foi a do cacharrazo (afortunadamente non pasou nada) que lle atizou Uriarte a un coche en pleno centro de Madrid, conducindo baixo os efectos do alcol. Vale que esto pásalle a calquera. Vale tamén que eu son a primeira que se chuza e que perde o sentido , pero a diferencia é que eu non son membra dunha comisión de seguridade cidadá nas Cortes Xerais, nin tampouco presidente das Novas Xeracións do Partido Popular. O rapaz, pobriño, ten certa intolerancia ao alcol, e claro, eso xogou na súa contra. Dúas cervexas que lle costaron unha semaniña de non te menees e a dimisión da citada comisión. A acta de parlamentario non, que tampouco bebera tanto. Para dimitir de diputado, polo menos farían falta un par de "güisquis".

Queda a piques de que remate a semana a ameza da chamada cicloxénesis explosiva, que sin saber moi ben en qué consiste doume conta ( ainda sendo galega) de que debe ser unha cousa ben mala, que nos porá en alerta vermella toda a fin de semana. Ameaza por tanto a climatoloxía con máis vento e máis chuvia, con máis roturas de paraugas e xornadas de televisión e sofá. Con este panorama por diante, espero poder quedar tranquilamente refuxiada no meu furado, madurando o meu novo "estado avestruz".

Os temporais de chuvia e vento non acompañan á felicidade. Os estados de ánimo depresivos , tampouco. Onte díxome alguén a quen comezo a terlle certo aprecio que precisaba enerxía, e que me atopa nun "estado avestruz",para referirse a ese estado de vergoña absoluta, a esa sensación ou desexo de meter a cabeza nun furado e non quitala de alí máis o xusto para respirar de cando en vez e sobrevivir dalgún xeito. O "estado avestruz" ata certo punto é un estado cómodo, no que non precisas dar demasiadas explicacións porque simplemente non te cruzas con ninguén que as vaia pedir. E o illamento total na túa propia autocompaixón, como si os teus propios erros se convertisen ao mesmo tempo nesa burbulla na que esconderte, na xustificación perfecta da túa falta de sociabilidade.

Hoxe síntome plena neste estado, e non teño pensado renunciar a el , a pesar de tomar consciencia de que non me beneficia en absoluto. Namoreime mal, equivocadamente, unha vez máis. E en min algo recurrente, esa paixón descontrolada que me leva a fixarme nas persoas menos indicadas. Pero este era dos bos, dos bos de verdade, deses que sabes con só miralos aos ollos que son de lei, que non che van a facer a puñeta, que non che van mentir.

Non debería engañarme a min mesma, este estado avestruz non ten nada que ver co desamor. Gustoume un rapaz, tiven unha boa noite con el e todo se esnaquizou despois, como soe suceder. Así é a maior parte das veces. Pero o mundo non se acaba neses bicos, nin nese soriso, nin nese rechazo. O meu estado ten que ver co peso da vida sobre as miñas costas. Conteillo onte moi gráficamente a un casi descoñecido a través do chat : cando eu era pequena, nunha das miñas estancias no hospital pola noite púxenme peor e tiveron que levarme á UCI. Eu non paraba de chorar e dixéronme para tranquilizarme que voltaría ao meu cuarto pola mañá. Pasei en Cuidados Intensivos quince días, completamente illada, conectada a unha especie de pulmón artificial e sin poder ver á miña nai máis que a través dun cristal. Durante eses quinces días eu era consciente do paso do tempo, de que amencía e logo chegaba a hora de comer - que era un suplicio porque o meu organismo rechazaba calquera alimento- e logo a cea e logo a noite, que se facía longa, mezcladas cos son da radio e das risas das enfermeiras falando das súas cousas mentres velaban polas nosas agonías...Eu era consciente de que detrás dun día viña outro ainda máis longo e espeso co anterior, e sin embargo , ao mesmo tempo, aquela estancia na UCI foi para min como unha noite penosa que non daba rematado. Pero o mencer chegaría, como me prometeran , e voltaría ao meu cuarto dentro daquel hospital, onde sí estaba permitida a compaña de mamá. Pasei quince días ou unha noite , non sei xa, agardando que chegase a madrugada. Agora pásame exactacmente o mesmo. Pasan días, quince , vinte, un mes...ou se cadra só se trata dunha longa e penosa noite que non da rematado. E eu agardo sen máis, que chegue o mencer, e que todo por fin vaia algo mellor.

Dedicado a D. F. pola súa paciencia e as súas verbas amables , cando máis as necesitaba.

E de noite. Unha noite das típicas noites da aldea, con calor de cociña e televisor que distorsiona, cousas das cadeas locais que son as que máis se ven na miña casa. Na era da TDT o aparatiño que vai facer funcionar a tele a partir do dez de marzo agarda tímidamente nunha esquiniña a ser colocado por alguén, e cumprir así a súa función, e non pudrirse de aburrimento no seu recanto. Qué preguiza, dende logo, colocar o aparatiño...E chegará o día do apagón e ninguén será quen de mover un dedo...polo menos nos primeiros días. Logo sí, porque papá botará de menos a telenovela da galega, e miña nai os debates de tele-monforte.

Ao final comprende unha, obsevando aos seus proxenitores, certas costumes, certas manías...Cousas que se van herdando dun xeito xenético,ou quizais, que vai unha mamando dende nena ata facelas como propias.

Pero o tema non era este, hoxe non. Hoxe pensei na última viaxe que fixen porque vin unhas fotografías e non sentín nin pinga de nostalxia, quizais porque se trata dunha viaxe recente. Sentín sin embargo unha nostalxia infinita ao comezar a ler unha novela. Nos primeiros párrafos abordoume unha punzada que me perforou por completo, que me deixou fóra de xogo por uns minutos, ao borde mesmo da morte. O párrafo en cuestión, publicareino outro día, hoxe non teño forzas para abrir de novo ese libro. Dame medo. O medo é tan incorpóreo, tan extraño...Sorpréndete en calquera sitio e logo non te deixa nunca. Parece que ao longo da vida o único que nos acompaña sempre, dalgún xeito,é o medo. Todo o demais pode chegar a desaparecer, ou mesmo podemos non sentir a súa presenza. O medo peta cada día na nosa fiestra e cólase nos nosos soños cada noite. Quizais é o que nos mantén vivos e alerta, quen sabe.

A noite é fresca. Por non dicir que é fría de carallo. Pero a vida na cociña cobra un sentido no que a climatoloxía non ten moita relevancia. Fóra pode chover , nevar ou o que sexa, que dentro da casa todo acontece dun xeito cotiá, día tras día. Esa monotonía que só se experimenta nas cociñas galegas e que da tanta calor, tanta tranquilidade.

Nestas datas de entroido sempre hai un plato de filloas sobre a mesa, que se agradecen a cada hora, que se reciben gustosamente ainda sin apetito, e mesmo con fartura. O proceso de elaboración non é sinxelo, din que hai que pillarlles o "tranquillo", pero ás veces a cousa complicase de máis. Mamá non se rinde nunca, nunca se ven abaixo cando se mete na cociña, ainda que non lle saian as cousas á primeira. Esa perseverancia sempre me conmoveu. Supoño que ese é o empeño que debemos poñer nas cousas que consideramos importantes, e para ela o máis importante é cociñar certas comidas que sabe que nos fan felices. Sí, somos así de simples na miña casa : a felicidade é un plato de filloas. Todo o demais é un escenario no que sobrevivir.

Fixen unha taza de tila. Agora deume polas infusións. Por aburrimento, creo. Ademais descubrín que teñen menos calorías que un café con leite. E menos lactosa, dende logo. Tampouco importa demasiado esto, nin nada. Pero así trancurre o tempo na miña aldea, como si nada puidese acontecer, salvo algo malo. Pero si nada malo sucede...entón, as cousas están ben como están, sin demasiados sobresaltos, sin grandes acontecementos.

Ravachol 2010

Cando me paro a pensar na miña propia vida, teño que ser sinceira, asoma un vértigo que non se asemella a nada, un escalofrío, certa desazón. Pontevedra comeza a ser máis nostalxia que presente, e cando penso nas súas cousas particulares, esas que a fan diferente de calquera outro lugar do mundo, non podo evitar sentir algo de mágoa porque no fondo sei que é un lugar perdido para min, que xa só terá sitio na memoria. O Ravachol é unha desas cousas que fan de Pontevedra o que é. Cidade dos mil diaños que acabou convertíndome a min á súa fe particular. Porque Pontevedra é unha maneira de sentir e de vivir, que ainda que ás veces provócame certa repugnancia, outras non podo máis que sentir certa tenrura ante as súas excentricidades.

Dende a distancia, botei de menos o entroido de Pontevedra, a presentación do Ravachol na praza da Peregrina, a recreación da botica...Non podía deitarme esta noite sin saber de que ía vestido Ravachol, e cando lin no xornal dixital a noticia e vin a súa foto, asegúrovos que sentín unha punzada pequeniña no corazón. Morriña.

Lonxe da tristeza do domingo, hoxe é un día distinto, quizais porque pasou a chuvia, quizais porque renuncie a determinados soños imposibles, e eso, tranquiliza moito. Cando un asume a renuncia como única salida posible, acaba por instalarse nunha nada reconfortante que se parece moito a unha sedación. Todo é mellor ca morrer nun tormento de insatisfacción e loita que parece non rematar nunca...A renuncia, dirán moitos, é de cobardes ,pero eu ao tempo que fun cumplindo anos funme dando conta das miñas posibilidades e vexo na renuncia , moitas veces unha especie de rebeldía e mesmo de superación. Non é fácil abandonar soños polo camiño e aprender a non sufrir ante o que esto supón de fracaso. Logo , a nostalxia...porque os soños incumplidos , aos que renunciamos definitivamente, deixan un regueiro de nostalxia , tan tanxible e espesa como a nostalxia dos acontecementos máis memorables da nosa existencia. Chega un momento en que todo é memoria, e todo doe por igual, o que foi e o que non puido ser, e é xusto esto o que eu pretendo evitar. Que non me doa o que non puido ser, o que nunca será por máis empeño que eu poña en conseguilo.

Cos anos aprende unha tamén a facer maletas cada vez menos pesadas, a soltar lastre e mirar á infancia como si se tratase dunha patria perdida...Hoxe aspiro a un café con prensa e unha viaxe tranquila á miña aldea...Chegarei á noitiña, e cearei na cociña cos meus pais. Será unha noite normal na que aparentemente todo estará no seu sitio, no lugar de sempre...Nisto consiste a vida, nestes xestos cotiás que resolven a infelicidade dun xeito sinxelo.

Hoxe é así, un día deses nos que se mezcla a realidade con certa imprecisión, con certa falsedade nas cousas, coma si todo sucedese do outro lado do espello, ben lonxe, sin que ninguén alcance a comprender de todo si se trata de realidade ou ficción. Hoxe é un día neboento, triste, propicio para a nostalxia e os suicidios. Os pobres, os que non vivimos rodeados de glamour , coma esas grandes actrices do cinema por exemplo, non chegamos nunca a suicidarnos de todo. Suicidámonos a medias, como todo o que facemos ao longo das nosas miserables e anodinas vidas. Eu suicídome sin éxito con tres lexatines mezclados con cervexa; nunca tiven medo de mezclar fármacos con alcohol, e mesmo diría que o levo facendo dende que teño uso de razón con certa impunidade. Cadaquen morre ao seu xeito, ou deixase morrer nese abandono que constitúe o xeito de vida polo que optamos en Occidente.
Levo sobre as costas o peso de Xaneiro, un mes puto que non remata, que me doe nos ollos, que non me abre portas nin fiestras, nin siquiera pequenas rendixas entre a mugre para respirar un pouco de aire limpo e fresco.
Deixei de botarlle a culpa ao destino, á mala sorte, ao azar…e agora , sabendo que nin eu nin a casualidade temos a culpa de todo o malo que me sucede, simplemente acepto o pesadelo de días rutinarios como unha condea que me caeu porque sí. E a fase da rendición, da aceptación do fracaso, da culpa e do castigo.
Cando non hai nada que perder , dende ese abismo atroz, podemos atopar algo de calma, a calma que da pensar que podemos arriscalo todo, incluso a vida. Pérdese un pouco o medo e sin embargo engrandécese a desesperanza.
Non teño unha sensación de amargura profunda, é máis ben unha sensación de extrañeza, coma si o meu corpo non fóse meu, coma si eu non fose eu , coma si todo me fose alleo por completo: o meu nome , os nomes das persoas que din que me queren, os nomes das persoas que finxiron quererme…Só o frío nas mans, denso , que se me mete ata os ósos, fai que me sinta un pouco viva. O lexatin non funcionou esta vez, nin de lonxe. Síntome viva, si, asquerosa e hipócritamente viva. O mundo enteiro chora por Haití e eu non podo nin chorar por min. Todo a medias , a vida a medias, a felicidade a medias, a morte a medias, o corazón latexando a medias…