Imagino mi vuelta,
tu instalándote en mi vida
con la misma tranquilidad con
la que yo pongo en marcha los
engranajes de la vieja bicicleta.
Ese ritmo sosegado del otoño
que comienza a deshojarlo todo,
dejar desnudos los árboles y
nuestros cuerpos, como la primera vez.
Imagino que tu todavía eres joven,
lo suficientemente joven, quiero decir,
como para embarcarte conmigo en
una vida de verdad, a medias,
como hicieron las cosas nuestros padres y nuestros abuelos.
Ya sabes, dormir juntos, plantar patatas
aventurarnos a la paternidad
con el mismo miedo que deben sentir los adolescentes
ante tal complejidad de las cosas.
Y el tiempo pasando como un arrullo suave
sobre los asuntos cotidianos,
sin que nos pese la costumbre,
ni las discusiones frente al televisor encendido,
ni los platos sin lavar, ni los días que no
nos apetecen los besos.
Imagino que llego,
que tu no te resistes, desde el primer momento
a una vida en común,
con malentendidos y catarros,
con la certeza irreductible de que
nos hemos amado siempre.
Y siempre es cuando yo aún era una niña,
y tu me ibas a buscar al colegio,
y te sobrecogía mi timidez extrema,
mis ojos enormes que destacaban
en mi físico enfermo.
Era una niña triste, pensabas.
Y siempre es cuando me miraste
por primera vez de manera distinta,
ganaba el partido socialista unas elecciones generales,
y a los dos nos apasionaba la política.
Mis ojos, siempre fueron mis ojos....
Imagino como deshago la maleta,
como voy colocando con gesto familiar
pequeños detalles de mi vida de ahora
en la casa de mi infancia, y la hago nuestra,
nuestra porque así lo hemos acordado previamente.
No creo que haya mucho más,
tú me acompañarás al hospital
cuando me coloquen mi tercer marcapasos
y yo te pediré cada día que no bebas tanto,
que dejes de fumar, que no te subas al andamio,
que ya vas viejo, te diré, cariñosamente.
Imagino que puede ser,
yo llegando a tu vida para quedarme,
tu dejando tus complejos de bohemio solitario,
para bailar conmigo
como el día aquel, desnudos y felices
"porque el amor que no muere mata/
y amores que matan nunca mueren"
Mostrando entradas con la etiqueta poesía. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta poesía. Mostrar todas las entradas
29 octubre, 2010
14 marzo, 2010
Necesito unha fiestra aberta...Respirar.
Necesito unha canción que non sexa -esta noite non- melancólica.
Necesito a voz dalguén ao outro lado, coa man tendida.
Non máis accidentes nin máis suicidios improvisados,
para saír do paso con certa dosis de dignidade. Hoxe non podo. Necesito demasiado, tamén son bastante consciente diso. E das limitacións que conleva tanta ansia contida, tanta emoción que non vai a ningures.
Está lonxe o paraíso prometido. Eu quería creer en ti.
Ninguén a quen amar. Ninguén, sin máis.
¿Necesito alguén a quen amar?
Unha autopista que non conduza ao pozo do que saín. Que alguén se moleste en seguirme esta noite, coma si fóse imprescindible para a súa superviviencia. Cruel. Todo é demasiado cruel no amor. E na morte.
Sentir. Non ten demasiado sentido.
Perdín a oportunidade de volverme tola nuns bicos que non eran meus, que nunca serían de todo meus. Foi a miña aposta. Agora non estou moi segura de que o premio era permanecer así, entre a cordura e a nada, sin nostalxia nas venas, sin febre.
Non volverá a repetirse.
Necesito...
Necesito que sexa a primeira vez que algo me saia ben.
E primavera.
Olor a primavera nas aceras e baixo as papeleiras.
Cada vez que penso nel sinto unha tristura azulada, que se me pon a altura do estómago. Un transtorno innecesario, pensar nel. Inevitable ao meu pesar.
Chámase...chámase, ¿cómo é?
Non, necesito -sobre todo- deixar de soñar.
Necesito unha canción que non sexa -esta noite non- melancólica.
Necesito a voz dalguén ao outro lado, coa man tendida.
Non máis accidentes nin máis suicidios improvisados,
para saír do paso con certa dosis de dignidade. Hoxe non podo. Necesito demasiado, tamén son bastante consciente diso. E das limitacións que conleva tanta ansia contida, tanta emoción que non vai a ningures.
Está lonxe o paraíso prometido. Eu quería creer en ti.
Ninguén a quen amar. Ninguén, sin máis.
¿Necesito alguén a quen amar?
Unha autopista que non conduza ao pozo do que saín. Que alguén se moleste en seguirme esta noite, coma si fóse imprescindible para a súa superviviencia. Cruel. Todo é demasiado cruel no amor. E na morte.
Sentir. Non ten demasiado sentido.
Perdín a oportunidade de volverme tola nuns bicos que non eran meus, que nunca serían de todo meus. Foi a miña aposta. Agora non estou moi segura de que o premio era permanecer así, entre a cordura e a nada, sin nostalxia nas venas, sin febre.
Non volverá a repetirse.
Necesito...
Necesito que sexa a primeira vez que algo me saia ben.
E primavera.
Olor a primavera nas aceras e baixo as papeleiras.
Cada vez que penso nel sinto unha tristura azulada, que se me pon a altura do estómago. Un transtorno innecesario, pensar nel. Inevitable ao meu pesar.
Chámase...chámase, ¿cómo é?
Non, necesito -sobre todo- deixar de soñar.
11 marzo, 2010
Teño a impresión de que cometín demasiados erros nun curto espacio de tempo. Merda, o tempo...esa extraña maneira de medilo todo. O pasado , o presente, o futuro...Teño medo da primavera, teño medo de que cheguen os días longos e non encontre a maneira de encher as horas baleiras dunha vida baleira.
A música non é unha maneira de escapar , tan só é unha maneira de deixarse morrer, unha especie de suicidio no medio dos días insoportables na cidade. Hai algúen. Apareceu alguén, pero tampouco chegou para salvarme, e eso , ponme verdadeiramente triste.
Cheguei ata aquí
e non sei cómo continuar...
Novos comezos sin finais previos,
a tristura chámabase desencanto.
"Os libros que ainda non lin
e as cancións que ainda non escoitei
forman hoxe parte de min",
quero que muden o meu pasado.
Non quero morrer na tarde de hoxe
non quero voltar a equivocarme ,
quero atopar a maneira...
de deixar de ter medo, á primavera.
Había unha copa por tomar a medias
un salón blanco cun sofá blanco
e un sorriso tamén blanco que me susurraba
algo...,verbas descoñecidas, quizais que non existiran nunca.
Foi un soño,
e ao despertar, tiven que chorar
como unha nena que acaba de descubir
que a vida non é un xogo ,
que as bonecas rompen fácil
e os días grises son a maioría.
A tristura chamábase desilusión,
sonaba demasiado cerca,
cun rumor de ondas dun mar durmido,
alleo ao meu corazón cansado de equivocarse.
Quero que me leas o porvir,
díxenlle a unha xitana na praza Maior.
e puiden ler nos seus ollos.
ao tempo que me dicía que
o futuro xa estaba escrito,
que o meu soño non ía a cumprirse xamais.
Bebín unha copa ou dúas, para esquecer...
Para esquecerme da xitana,
da tristura, de tódolos erros de cada día,
da luz do día e de tantas noites a soas
coas miñas pantasmas...
Bebín para esquecerme de Alex,
de tódolos homes que non me quixeron...
Para durmir, para soñar, para deixar
por un instante de vivir na realidade.
25 enero, 2010
24 enero, 2010
PARECE
HOY parece que nunca has sido.
Los astros se alinean
para gritar que nunca fuiste.
Pasan caras y horas,
te vas haciendo diminuto,
desapareces en un mar de naúfragos
y nunca has existido.
Pero algo me dice que no es cierto,
que aunque ya tu nombre se deshaga entre la niebla
y ya no seas más que un ir perdiendo,
en el hueco
de tu nombre,
del que fuiste,
respira la semilla de estos días
que me viven.
Y siempre late en mí la huella de otro.
María Eugenia Reyes Lindo. El fabricante de ruínas.
Los astros se alinean
para gritar que nunca fuiste.
Pasan caras y horas,
te vas haciendo diminuto,
desapareces en un mar de naúfragos
y nunca has existido.
Pero algo me dice que no es cierto,
que aunque ya tu nombre se deshaga entre la niebla
y ya no seas más que un ir perdiendo,
en el hueco
de tu nombre,
del que fuiste,
respira la semilla de estos días
que me viven.
Y siempre late en mí la huella de otro.
María Eugenia Reyes Lindo. El fabricante de ruínas.
23 octubre, 2009
Poema de outrubro
Lentamente outubro
sobre os días rutinarios,
cando non encaixan as pezas
deste rompecabezas
que somos ti máis eu.
Lentamente o tempo
sobre o escenario,
a vida sobre a carretera
mollada, outra vez a choiva,
outra vez o corazón
agrio e a memoria ferida.
Chove, é o único que sei,
e que ti non estás aquí,
que quizais sempre foi así,
esta maneira extraña de
pasar as estacións...
Lentamente outro mes,
outra vez a alarma do
teléfono móbil para despertarme
sin saber moi ben que sucederá
despois, cando na rúa se iluminen
as farolas, e sexa luns, e haxa que voltar
á oficina, ao supermercado...
Supoño que o outono
se parece a esta sensación,
nada relevante, nada que dicir,
nada polo que loitar contra xigantes.
Fun muller, balea, soldado,
heroe, nena, bruxa, raíña...
Fun tantas cousas
baixo o sol de setembro que
agora non encontro a maneira
de voltar a ser eu.
De voltar a ser o que fun.
sobre os días rutinarios,
cando non encaixan as pezas
deste rompecabezas
que somos ti máis eu.
Lentamente o tempo
sobre o escenario,
a vida sobre a carretera
mollada, outra vez a choiva,
outra vez o corazón
agrio e a memoria ferida.
Chove, é o único que sei,
e que ti non estás aquí,
que quizais sempre foi así,
esta maneira extraña de
pasar as estacións...
Lentamente outro mes,
outra vez a alarma do
teléfono móbil para despertarme
sin saber moi ben que sucederá
despois, cando na rúa se iluminen
as farolas, e sexa luns, e haxa que voltar
á oficina, ao supermercado...
Supoño que o outono
se parece a esta sensación,
nada relevante, nada que dicir,
nada polo que loitar contra xigantes.
Fun muller, balea, soldado,
heroe, nena, bruxa, raíña...
Fun tantas cousas
baixo o sol de setembro que
agora non encontro a maneira
de voltar a ser eu.
De voltar a ser o que fun.
19 octubre, 2009
Outono
Outono na aldea
as árbores perden as follas fóra,
ao outro lado da fiestra...
e a tristeza cae en pingas
sobre as pedras dos camiños.
Para escribir unha historia
é preciso pechala para sempre,
agotar os ecos das bágoas derramadas
e poder mirar atras sin nostalxia.
E por iso que non podo contar
esta historia de amor,
porque doe, todavía doe, o seu nome sobre as
rúas da cidade, cando chega a noite,
e ninguén acaricia as miñas mans.
Os espellos devolven imaxes
dunha realidade confusa,
fai frío, e fará frío meses e meses
antes de que volten os soños
que tivemos que esquecer.
as árbores perden as follas fóra,
ao outro lado da fiestra...
e a tristeza cae en pingas
sobre as pedras dos camiños.
Para escribir unha historia
é preciso pechala para sempre,
agotar os ecos das bágoas derramadas
e poder mirar atras sin nostalxia.
E por iso que non podo contar
esta historia de amor,
porque doe, todavía doe, o seu nome sobre as
rúas da cidade, cando chega a noite,
e ninguén acaricia as miñas mans.
Os espellos devolven imaxes
dunha realidade confusa,
fai frío, e fará frío meses e meses
antes de que volten os soños
que tivemos que esquecer.
16 octubre, 2009
El atreverse y la esperanza
Cuando el pelícano
Las paredes de la casa se parecen
Una voz infantil responde
Sí como un grano de trigo y las botas de siete leguas
En una de las paredes están los retratos de familia
Un mono hasta el infinito
En la otra está la puerta ese cuadro cambiante
Por donde yo entro
La primera
Después se charla bajo la lámpara
De un extraño mal
Que produce locos y genios
La niña tiene luces
Polvos misteriosos que ella trae de lejos
Y que se saborean con los ojos cerrados
Pobre angelito diría la madre
Con ese tono de las madres menos bellas que sus hijas
Y celosas
Violeta soñaba con baños de leche
Con hermosos vestidos de pan fresco
Con hermosos vestidos de sangre pura
Un día ya no habrá padres
En los jardines de la juventud
Habrá desconocidos
Todos los desconocidos
Los hombres para quienes una siempre resulta nueva
Y la primera
Los hombres por quienes una escapa de sí misma
Los hombres para quienes no se es la hija de nadie
Violeta ha soñado deshacer
Ha deshecho
El horrible nudo de serpiente de los lazos de sangre
De "La rose publique"
Versión de Aldo Pellegrini
Paul Eluard
Solamente deseo amarte...
Solamente deseo amarte
Una tempestad llena el valle
Un solo pez el río
Te he hecho
A la medida de mi soledad
Todo el mundo para esconderse
Días y noches para comprenderse
Para contemplar en tus ojos
Todo lo que pienso de ti
Y de un mundo hecho a tu imagen
Y las noches y los días gobernados por tus párpados.
Paul Eluard.
ALBADA.( Jaime Gil de Biedma)
Despiértate. La cama está más fría
y las sábanas sucias en el suelo.
Por los montantes de la galería
llega el amanecer,
con su color de abrigo de entretiempo
y liga de mujer.
Despiértate pensando vagamente
que el portero de noche os ha llamado.
Y escucha en el silencio: sucediéndose
hacia lo lejos, se oyen enronquecer
los tranvías que llevan al trabajo.
Es el amanecer.
Irán amontonándose las flores
cortadas, en los puestos de las Ramblas,
y silbarán los pájaros -cabrones-
desde los plátanos, mientras que ven volver
la negra humanidad que va a la cama
después de amanecer.
Acuérdate del cuarto en que has dormido.
Entierra la cabeza en las almohadas,
sintiendo aún la irritación y el frío
que da el amanecer
junto al cuerpo que tanto nos gustaba
en la noche de ayer,
y piensa en que debieses levantarte.
Piensa en la casa todavía oscura
donde entrarás para cambiar de traje,
y en la oficina, con sueño que vencer,
y en muchas otras cosas que se anuncian
desde el amanecer.
Aunque a tu lado escuches el susurro
de otra respiración. Aunque tú busques
el poco de calor entre sus muslos
medio dormido, que empieza a estremecer.
Aunque el amor no deje de ser dulce
hecho al amanecer.
-Junto al cuerpo que anoche me gustaba
tanto desnudo, déjame que encienda
la luz para besarte cara a cara,
en el amanecer.
Porque conozco el día que me espera,
y no por el placer.
y las sábanas sucias en el suelo.
Por los montantes de la galería
llega el amanecer,
con su color de abrigo de entretiempo
y liga de mujer.
Despiértate pensando vagamente
que el portero de noche os ha llamado.
Y escucha en el silencio: sucediéndose
hacia lo lejos, se oyen enronquecer
los tranvías que llevan al trabajo.
Es el amanecer.
Irán amontonándose las flores
cortadas, en los puestos de las Ramblas,
y silbarán los pájaros -cabrones-
desde los plátanos, mientras que ven volver
la negra humanidad que va a la cama
después de amanecer.
Acuérdate del cuarto en que has dormido.
Entierra la cabeza en las almohadas,
sintiendo aún la irritación y el frío
que da el amanecer
junto al cuerpo que tanto nos gustaba
en la noche de ayer,
y piensa en que debieses levantarte.
Piensa en la casa todavía oscura
donde entrarás para cambiar de traje,
y en la oficina, con sueño que vencer,
y en muchas otras cosas que se anuncian
desde el amanecer.
Aunque a tu lado escuches el susurro
de otra respiración. Aunque tú busques
el poco de calor entre sus muslos
medio dormido, que empieza a estremecer.
Aunque el amor no deje de ser dulce
hecho al amanecer.
-Junto al cuerpo que anoche me gustaba
tanto desnudo, déjame que encienda
la luz para besarte cara a cara,
en el amanecer.
Porque conozco el día que me espera,
y no por el placer.
29 junio, 2009
12 mayo, 2009
Lento, inquieto, defectuoso...
el tiempo se detiene en las imperfecciones
como en un cruce de caminos,
duda, se encoge, retrocede.
Hoy tuve ganas de salir corriendo
-una vez más- bajo la lluvia
de un mayo incandescente.
Llené la maleta con toda la desilusión acumulada
y dos o tres gestos amables
que aún puedo recordar vagamente.
No sentí pena, era otra cosa...
Por fin las lágrimas se teñían de
algo diferente a la lástima por mi misma
- la peor de las lástimas, lo sé bien-
y no tuve ese miedo gris que
a veces confundo con el desamor.
Te quiero, qué certeza azul en esta tarde
meláncolica, en la ciudad ganada
y sin grandes esperanzas ¡¡¡¡
Te quiero -tristemente- bajo la lluvia
de un mayo incandescente
que agoniza en mis ojos desilusionados.
Hoy supe que nunca podría suceder...
y por primera vez en mucho tiempo
me sentí libre.
el tiempo se detiene en las imperfecciones
como en un cruce de caminos,
duda, se encoge, retrocede.
Hoy tuve ganas de salir corriendo
-una vez más- bajo la lluvia
de un mayo incandescente.
Llené la maleta con toda la desilusión acumulada
y dos o tres gestos amables
que aún puedo recordar vagamente.
No sentí pena, era otra cosa...
Por fin las lágrimas se teñían de
algo diferente a la lástima por mi misma
- la peor de las lástimas, lo sé bien-
y no tuve ese miedo gris que
a veces confundo con el desamor.
Te quiero, qué certeza azul en esta tarde
meláncolica, en la ciudad ganada
y sin grandes esperanzas ¡¡¡¡
Te quiero -tristemente- bajo la lluvia
de un mayo incandescente
que agoniza en mis ojos desilusionados.
Hoy supe que nunca podría suceder...
y por primera vez en mucho tiempo
me sentí libre.
09 marzo, 2009
Putrefacción. De Charles Bukowski
Últimamente
Me ronda este pensamiento
Que este país
Ha retrocedido
4 0 5 décadas
y que todo el avance social
los buenos sentimientos de
una persona hacia otra
se han borrado
y se han reemplazado
por la vieja
intolerancia de siempre.
*
Más que nunca
Tenemos
Egoístas ansias de poder
Desprecio por el
Débil
El viejo
El pobre
El desvalido.
*
Estamos reemplazando necesidad con
Guerra
Salvación con
Esclavitud.
*
Hemos desperdiciado
Los logros
Nos hemos deteriorado
Deprisa.
*
Tenemos nuestra
Bomba
Es nuestro miedo
Nuestra vergüenza
Y nuestra condena
*
Ahora
Se ha apoderado de nosotros
Algo tan triste
Que nos deja
Sin aliento
Y ni siquiera podemos
Llorar.
Me ronda este pensamiento
Que este país
Ha retrocedido
4 0 5 décadas
y que todo el avance social
los buenos sentimientos de
una persona hacia otra
se han borrado
y se han reemplazado
por la vieja
intolerancia de siempre.
*
Más que nunca
Tenemos
Egoístas ansias de poder
Desprecio por el
Débil
El viejo
El pobre
El desvalido.
*
Estamos reemplazando necesidad con
Guerra
Salvación con
Esclavitud.
*
Hemos desperdiciado
Los logros
Nos hemos deteriorado
Deprisa.
*
Tenemos nuestra
Bomba
Es nuestro miedo
Nuestra vergüenza
Y nuestra condena
*
Ahora
Se ha apoderado de nosotros
Algo tan triste
Que nos deja
Sin aliento
Y ni siquiera podemos
Llorar.
19 diciembre, 2008
ADORO LAS CIUDADES QUE SON VIEJAS...
Adoro las ciudades que son viejas
ciudades de provincia
y los puentes de piedra y los de hierro
y los puentes en ruinas,
viejos puentes de piedra solitarios
invadidos de ortigas.
Pero también me cansan esas viejas
ciudades de provincia
y todo lo que un puente sobre un río
oscuro simboliza.
Andrés Trapiello
De "La vida fácil" 1985
ciudades de provincia
y los puentes de piedra y los de hierro
y los puentes en ruinas,
viejos puentes de piedra solitarios
invadidos de ortigas.
Pero también me cansan esas viejas
ciudades de provincia
y todo lo que un puente sobre un río
oscuro simboliza.
Andrés Trapiello
De "La vida fácil" 1985
02 diciembre, 2008
El amor
I
Saborear tu alma,
bebérmela, tragármela
con el sencillo
gesto con el que
una garrapata succiona
la sangre de sus víctimas.
Es amor, no conozco
otra palabra que defina
estas ganas de reducirte,
de exprimir tu esencia
sin remordimientos.
Es amor, y como tal
deja un regusto agrio
cuando se ha consumdado
definitivamente.
II
Hoy hace frío
y llego tarde a una reunión
importante, no corre prisa
el amor, amor mío.
Podemos aniquilarnos
en cualquier invierno
pegajoso que nos deje huérfanos
de todo, y atrevernos entonces
a ser nosotros mismos.
Diciembre te espera
con las pomposidades de las
que se ha ido haciendo
cómplice con los años.
Te asquean tanto como a mi
los árboles navideños
y las sonrisas familiares para la ocasión.
Podría salvarte con mi
lengua de mantis religiosa,
sin dolor, amor mío.
Pero hoy hace frío
y podemos aniquilarnos
en cualquier otro invierno.
Saborear tu alma,
bebérmela, tragármela
con el sencillo
gesto con el que
una garrapata succiona
la sangre de sus víctimas.
Es amor, no conozco
otra palabra que defina
estas ganas de reducirte,
de exprimir tu esencia
sin remordimientos.
Es amor, y como tal
deja un regusto agrio
cuando se ha consumdado
definitivamente.
II
Hoy hace frío
y llego tarde a una reunión
importante, no corre prisa
el amor, amor mío.
Podemos aniquilarnos
en cualquier invierno
pegajoso que nos deje huérfanos
de todo, y atrevernos entonces
a ser nosotros mismos.
Diciembre te espera
con las pomposidades de las
que se ha ido haciendo
cómplice con los años.
Te asquean tanto como a mi
los árboles navideños
y las sonrisas familiares para la ocasión.
Podría salvarte con mi
lengua de mantis religiosa,
sin dolor, amor mío.
Pero hoy hace frío
y podemos aniquilarnos
en cualquier otro invierno.
21 noviembre, 2008
LAS HORAS PASAN...
Las horas pasan lentamente
Como el desfile de un entierro
Llorarás la hora en que lloras
Que huirá también rápidamente
Como pasan todas las horas
Guillaume Apollinaire
Como el desfile de un entierro
Llorarás la hora en que lloras
Que huirá también rápidamente
Como pasan todas las horas
Guillaume Apollinaire
13 noviembre, 2008
La voz a ti debida
La forma de querer tú
es dejarme que te quiera.
El sí con que te me rindes
es el silencio. Tus besos
son ofrecerme los labios
para que los bese yo.
Jamás palabras, abrazos,
me dirán que tú existías,
que me quisiste: jamás.
Me lo dicen hojas blancas,
mapas, augurios, teléfonos;
tú, no.
Y estoy abrazado a ti
sin preguntarte, de miedo
a que no sea verdad
que tú vives y me quieres.
Y estoy abrazado a ti
sin mirar y sin tocarte.
No vaya a ser que descubra
con preguntas, con caricias,
esa soledad inmensa
de quererte sólo yo.
Pedro Salinas
es dejarme que te quiera.
El sí con que te me rindes
es el silencio. Tus besos
son ofrecerme los labios
para que los bese yo.
Jamás palabras, abrazos,
me dirán que tú existías,
que me quisiste: jamás.
Me lo dicen hojas blancas,
mapas, augurios, teléfonos;
tú, no.
Y estoy abrazado a ti
sin preguntarte, de miedo
a que no sea verdad
que tú vives y me quieres.
Y estoy abrazado a ti
sin mirar y sin tocarte.
No vaya a ser que descubra
con preguntas, con caricias,
esa soledad inmensa
de quererte sólo yo.
Pedro Salinas
Pequeño Vals Vienés
En Viena hay diez muchachas,
un hombro donde solloza la muerte
y un bosque de palomas disecadas.
Hay un fragmento de la mañana
en el museo de la escarcha.
Hay un salón con mil ventanas.
¡Ay, ay, ay, ay!
Toma este vals con la boca cerrada.
*
Este vals, este vals, este vals,
de sí, de muerte y de coñac
que moja su cola en el mar.
*
Te quiero, te quiero, te quiero,
con la butaca y el libro muerto,
por el melancólico pasillo,
en el oscuro desván del lirio,
en nuestra cama de la luna
y en la danza que sueña la tortuga.
¡Ay, ay, ay, ay!
Toma este vals de quebrada cintura.
*
En Viena hay cuatro espejos
donde juegan tu boca y los ecos.
Hay una muerte para piano
que pinta de azul a los muchachos.
Hay mendigos por los tejados.
Hay frescas guirnaldas de llanto.
¡Ay, ay, ay, ay!
Toma este vals que se muere en mis brazos.
*
Porque te quiero, te quiero, amor mío,
en el desván donde juegan los niños,
soñando viejas luces de Hungría
por los rumores de la tarde tibia,
viendo ovejas y lirios de nieve
por el silencio oscuro de tu frente.
¡Ay, ay, ay, ay!
Toma este vals del "Te quiero siempre".
*
En Viena bailaré contigo
con un disfraz que tenga
cabeza de río.
¡Mira qué orilla tengo de jacintos!
Dejaré mi boca entre tus piernas,
mi alma en fotografías y azucenas,
y en las ondas oscuras de tu andar
quiero, amor mío, amor mío, dejar,
violín y sepulcro, las cintas del vals.
Federico García Lorca
un hombro donde solloza la muerte
y un bosque de palomas disecadas.
Hay un fragmento de la mañana
en el museo de la escarcha.
Hay un salón con mil ventanas.
¡Ay, ay, ay, ay!
Toma este vals con la boca cerrada.
*
Este vals, este vals, este vals,
de sí, de muerte y de coñac
que moja su cola en el mar.
*
Te quiero, te quiero, te quiero,
con la butaca y el libro muerto,
por el melancólico pasillo,
en el oscuro desván del lirio,
en nuestra cama de la luna
y en la danza que sueña la tortuga.
¡Ay, ay, ay, ay!
Toma este vals de quebrada cintura.
*
En Viena hay cuatro espejos
donde juegan tu boca y los ecos.
Hay una muerte para piano
que pinta de azul a los muchachos.
Hay mendigos por los tejados.
Hay frescas guirnaldas de llanto.
¡Ay, ay, ay, ay!
Toma este vals que se muere en mis brazos.
*
Porque te quiero, te quiero, amor mío,
en el desván donde juegan los niños,
soñando viejas luces de Hungría
por los rumores de la tarde tibia,
viendo ovejas y lirios de nieve
por el silencio oscuro de tu frente.
¡Ay, ay, ay, ay!
Toma este vals del "Te quiero siempre".
*
En Viena bailaré contigo
con un disfraz que tenga
cabeza de río.
¡Mira qué orilla tengo de jacintos!
Dejaré mi boca entre tus piernas,
mi alma en fotografías y azucenas,
y en las ondas oscuras de tu andar
quiero, amor mío, amor mío, dejar,
violín y sepulcro, las cintas del vals.
Federico García Lorca
03 noviembre, 2008
Estadística
Olerte es una explosión.
Fuimos huracán y tierra
mojada, entretanto
aprendimos a
perdonarlo casi todo.
Hacer el amor es un
acto violento, intransigente
que culmina en la nada
como casi todas las heroicidades.
Vértigo, naúsea, probabilidad...
La vida se resume bien
y la estadística la define.
Podemos tener un accidente
en cualquier esquina,
un segundo y todo termina,
un callejón equivocado, un avión
que no sale a su hora,
una tormenta de verano...
En cualquier esquina
acecha el infortunio.
Y nosotros en medio
del infierno, como hombres
que tienen algo que ganar,
desgastándonos de amor
de contrabando,
lo único puro que se resiste
a la lluvia amarilla
de las ciudades.
Fuimos huracán y tierra
mojada, entretanto
aprendimos a
perdonarlo casi todo.
Hacer el amor es un
acto violento, intransigente
que culmina en la nada
como casi todas las heroicidades.
Vértigo, naúsea, probabilidad...
La vida se resume bien
y la estadística la define.
Podemos tener un accidente
en cualquier esquina,
un segundo y todo termina,
un callejón equivocado, un avión
que no sale a su hora,
una tormenta de verano...
En cualquier esquina
acecha el infortunio.
Y nosotros en medio
del infierno, como hombres
que tienen algo que ganar,
desgastándonos de amor
de contrabando,
lo único puro que se resiste
a la lluvia amarilla
de las ciudades.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)