37 Congreso Federal do PSOE.

Para os que queirades seguir o Congreso do PSOE paso a paso, e dado que eu non andarei por aquí durante uns días , aquí tedes o enderezo do blog creado para esta ocasión.
http://blog37congreso.psoe.es

Las mujeres de verdad tienen curvas

Hai películas que te transforman por dentro, que che dan outro punto de vista, que che mudan a mirada. Esta é unha desas, que comeza prometendo pouco, pero que vai enganchando a través do ollar doce da protagonista. E muller, intelixente, e é "moito máis do que ten entre as pernas" . O tema de sempre, o destino inevitable entre nais e fillas ao non entendemento, a procura dun lugar no mundo, a loita por saír da cochambre onde a algúns lles tocou nacer e criarse, a rebelión contra o establecido, contra as tradicións que pretenden aniquilar o desernrolo personal e intelectual dos que teñen moito que aportar.E a aceptación do propio corpo, da propia humanidade, da realidade de muller tal e como é. As mulleres de verdade teñen curvas, sin máis.

O sexo é unha forma de comunicarse, non onde comeza e conclúe todo, e os embarazos nada teñen que ver co honor, senón con non usar preservativos. Sinxelo cando se pon a intelixencia ao servizo da realidade que nos tocou en sorte. Pero a sorte é mudable, hai que poñer medios.

Os finais abertos e felices son tranquilizadores. Fannos libres e dannos esperanza. Ana, a protagonista, camiña airosa por unha rúa ancha de Nueva York. Vai maquillada, leva brillo nos ollos e os beizos destacan no seu rostro dun xeito casi sexual. Fermosa. Camiña como lle dicía súa nai -neso tiña razón- pisa con determinación cara o futuro. Non hai máis. Cando saes do furado por diante só queda porvir.

1 de xullo

1 de xullo. Cheou o verán ao "Javi", por fin. Ainda así hai frescura no ambiente, non fai calor. A calidez neste bar dana as persoas, acomodadas arredor da barra, cos seus cafés agardando o seu turno. Os titulares do xornal, un sorbo. A páxina de sucesos, outro sorbo. Economía, outro. O horóscopo, un sorbo máis. Os deportes...Hoxe a música acompaña a este mes que comeza, hoxe a camisa do Javi suxire verán. "Don´t woman, don´t cry". Sempre hai alguén á miña beira acompañando o meu primeiro café do día coas súas manías. Hoxe estou soa, e por iso os boto de menos. Boto de menos esa familiaridade casi absurda que se repite día tras día no primeiro saúdo. "Bos días, ¿dous cafés?" E o ritual continúa con Miguel prendendo o cigarro, rebuscando no seu monedero na procura da pastilla. A rutina sabe a café polas mañáns, tamén no verán. A rúa aparece tímida, como si despois dese bar todo o que nos agarda fose descoñecido e igual ao mesmo tempo. Pero mentres estamos sentados na barra, mentres o Javi -brazos cruzados, silencioso, observador- continúe pendiente das nosas necesidades primarias, casi infantís, que si o sobre de azúcar, que si o xornal de onte, que si qué canción é a que está soando, estaremos a salvo de todo o que sucede no mundo , incluso dentro de nós mesmos. Porque os bares de sempre, nos que consumimos diariamente rutinas, confesións e anécdotas son un refuxio no que ata nós mesmos deixamos de ser o que somos para ser parte desa familia, desa identidade común que fala de política ou de fútbol coa mesma soltura coa que deixa pasar os minutos sin conversa, sin presa, con unha ledicia tenue, que reconforta.

A final da Eurocopa.

Dentro dalgún tempo todos nos preguntaremos algunha vez, no medio de calquera conversa, onde estabamos no 2008, cando España gañou a Eurocopa. Eu contarei aos meus netos -si chego algún día a ese miragre da natureza- que estaba naquel 29 de xuño de 2008 na Praza da Ferrería de Pontevedra, coas miñas amigas, disfrutantdo do partido como si fose unha aficionada máis. Sen dúbida unha data para o recordo.

¡¡¡¡PUIDEMOS¡¡¡¡

Puidemos. Quero berrarllo hoxe a tódolos incrédulos, a tódolos pesimistas: Puidemos. 44 anos sin gañar unha eurocopa demostraron sobradamente que sabemos perder, pero onte demostramos que tamén sabemos gañar. Porque onte a selección fíxose grande no campo de xogo, e cun só gol conseguiu cumprir as ilusións de todos, unificar o noso sentir e a nosa ledicia. Vestimos de vermello nunha tarde que prometía festa e que non decepcionou. Vestimos de vermello, e non tivemos reparo en axitar bandeiras de España. Estivemos unidos dende o principio ata o fin, cando xa campeóns paseamos a nosa ledicia polas rúas de tódalas cidades. Emocionounos Casillas, nesa imaxe memorable na que levantaba a copa de vencedor. Xúbilo interxeneracional, porque todos estabamos na rúa, todos pendientes dos 11 do campo, e todos saltando como tolos cando Torres meteu o gol, o gol que nos fixo campeóns.

Insisto, non entendo de fútbol, pero hai acontecementos que van máis alá do fútbol. Onte os españois , nas prazas de toda España corearon ao unísono "oe,oe , oe...", deron ánimo á selección e entregaronse por completo ao espectáculo do fútbol. Eu incluída. Os meus amigos atreveronse a dicir que estaba tirando os meus principios cando me puxen anudado ao pescozo unha pañueleta vermella que regalaba a Diputación de Pontevedra. Quizais o xesto parecese algo así, pero non. Onte non. Onte era só euforia colectiva, orgullo, emoción. Onte eran as nosas cores, un síbolo do que nos une. Que as pañueletas as pagase a Diputación, era o de menos.

Na Ferrería estaban todos. Feijoo, Ana Pastor, Louzán. Recoñezo que no medio do ambiente festivo ainda tentei sacarlles unha foto, por morbo. Pero quedeime sin batería. Mágoa. E logo esquecín a súa presencia, e volvinme tola entre risas, oeos e aplausos expontáneos. Volvinme tola entre abrazos ás miñas amigas, entre berros que facían historia. España gañaba a Eurocopa no 2008, e eu estaba alí, na praza que agora forma parte tamén de min, coas persoas que me cuidan cada día, que me queren e quero, disfrutando non só do triunfo, senón da vida, da amistade, das cousas sinxelas deste mundo.

Cando as cousas van mal é preciso divertirse, evadirse a través do que sexa, e se é a través dun triunfo, mellor. A selección deunos onte alegría, fíxonos disfrutar e esquecer durante unhas horas todas as nosas penas. Cumpriu onte o fútbol á perfección o papel de opio do pobo, tal e como dixo Orwell na súa emblemática novela. Onte todos nos metimos a nosa dose de opio, para saturar a nosa conciencia de algo que non era patriotismo , nin orgullo nacional, por moito que algúns aproviten para facer esa lectura. Onte o opio era un triunfo despois de 44 anos (eu ainda non nacera). Nenos, avós, adolescentes...no mesmo espacio, pendientes do mesmo, felices polo mesmo. Unidos. As veces é necesario ese opio, para continuar despois con forza e enerxía. Gañamos, demostramonos a nós mesmos que podemos, e agora, coa resaca a costas da festa de onte, vencedores, mirámonos uns aos outros coa nostalxia na pel do momento que vivimos. Tamén sabemos gañar.

http://diariodepontevedra.galiciae.com/

http://www.elpais.com/

http://www.lavozdegalicia.es/portada/index.htm

Vermello

Mónica Fernández-Aceytuno poñíase pesimista falando da cor vermella no ABC ,como si o vermello tivese a culpa de tódolos males e fose presaxio de cousas ainda peores. Menciona a Maquiavelo nunha cita memorable, eso sí ,pero despois, parece que quere darnos a todos unha bofetada para sacarnos da ensoñación de vernos o domingo coa copa de Europa baixo o brazo. E hoxe eu négome ao pesimismo, e négome a crer que esta cor de luz non garde na súa esencia tamén algún que outro bó presaxio. E precaución, si, pero tamén é forza, paixón, e en certa medida indica sobresalto. A min o vermello motívame positivamente, é a cor do amor e do sangue ( a min o sangue sempre me suxire vida) Que nos deixe esta tal Mónica disfrutar do triunfo, ainda que sexa tan só un momento efímero de felicidade o que nos está permitido, que nos deixe meternos de cheo na euforia futbolísitica, e olvidarnos así, por uns instantes de tanta crise, de tanta tristeza que albergan os corazóns, de tanta desesperanza. Que as bágoas chegan soas, e o optimismo é dificil de alcanzar, e por iso, eu négome hoxe a poñerme en guardia , todavía non. Hoxe celebramos, hoxe temos esperanza, que xa chegarán tempos peores para deixar de crer nos imposibles. Hoxe podemos. Queremos. Temos forzas e ganas. Para gañar a Alemania, e para vivir, tamén. O vermello é impulso vital, sexual, que da calor e ánimo. A cor das camisetas da nosa selección -arrebatada polos rusos- a cor das cereixas, a cor dos corazóns pintados nas tarxertas.

http://www.abc.es/20080627/opinion-firmas/rojo_200806270243.html

Oe, oe, ...oe, oe, oe¡¡¡¡¡

España gañou a Rusia ,con soltura, con determinación , sen deixar lugar a dúbidas , nun partidazo que ata os que non entendemos de fútbol difrutamos como enanos. Dende o ano 84 non estaba España nunhas semifinais, vamos, que o de onte foi histórico. Durante o partido todo foi emoción, e na segunda parte, cando xa se vía o que tiñamos por diante, festa e algarabía. A praza da Ferreiría a rebosar, facía boa tarde e a pantalla que colocaron foi todo un éxito. Ata os menos entregados estaban encantados co ambiente ,o caso era estar cos amigos e compartir -si os había- os éxitos da selección como si fosen éxitos propios.

Son estas cousas as que ás veces inexplicablemente nos fan felices, sin motivo aparente, movidos por unha especie de sentimento patriota , de orgullo nacional que nos sae de maneira espontánea ante determinados acontecementos deportivos. Nunca vexo o fútbol, non sigo a liga, non son seguidora de ningún equipo, e cubro a quiniela a rumbo, como que fai a primitiva. Sin embargo hai partidos que son inevitables. E necesario estar alí, para contalo dentro de moitos anos, cando se volva a repetir algo así, e poidamos dicir nostálxicos " no 2008 España xogou a semifinal contra Rusia, e gañou por 3-0", e rememorar nese xesto todo o demais, o que ninguén viviu do mesmo xeito ca nós: os amigos que nos acompañaban nos berros cada vez que España marcaba, as conversas insustancias polas que se filtra a ledicia dunha tarde de xuño calurosa, a parella aquela que non paraba de bicarse xusto diante de nós...E o que aconteceu despois, cando xa todo rematou, cando España era xa finalista e a praza se ía baleirando. Cada un dirixiu os seus pasos aos sitios de celebración que lle petou, cada un celebrou como quixo , pero o caso foi que se celebrou ao grande, non era para menos.

Os que disfrutamos onte da selección española, do espectáculo en si que supuxo ver o partido en pantalla grande no centro da cidade, da alegría da xente enchendo a praza, temos unha cita ineludible o domingo as nove menos cuarto. Toca xogar contra Alemania, e gañar. Non entendo de fútbol, así que non me atrevo a facer pronósticos, pero din os entendidos que España faino ben, que ten equipo. Pois como din en Cuatro "podemos".