"Nunca pierdas tu muchedad"

O cazador

Sinopse do filme O cazador:

"Dos actores sobre un escenario vacío construyendo unos personajes. Un cazador y una campesina que se encuentran en un prado con el peso de una relación pasada a sus espaldas. " Esto foi o que nos atopamos onte os que acudimos á presentación do curto O cazador , no Teatro Principal de Pontevedra.

Preguntoume o productor ao saír da sala si me gustara, e tiven dúbidas na miña resposta, quizais porque é este un filme sobre o que hai que meditar un pouco antes de xulgalo. Senta unha na butaca e de entrada queda sorprendida pola propia estructura da narración. Pero chegada a última parte, "A ficción", contempla unha as paisaxes verdes e amplas, e relaxase porque sabe o que vai suceder. A historia está xa contada, e agora só queda difrutala en toda a súa intensidade. Coñecemos o guión e a paisaxe conforma xunto coas dúas personaxes un perfecto relato de sentimentos contrapostos, de desamor ; dous xeitos de comprender o mundo e de afrontalo.

Sorprendente na maneira de contar unha historia presumiblemente sinxela pero que esconde en realidade unha historia desgarradora de amor, pouco convencional.. Espetaculares os actores, transmitindo cun breve diálogo toda a forza dos seus sentimentos. Adaptación perfecta do relato de Chejov ao cine, nunha comunión perfecta da literatura,o cine e mesmo un giño ao teatro. Sempre dende o meu humilde punto de vista de telespectadora inculta e inexperta, un curto que se fai moi breve, porque dende a butaca disfrutase non só da historia, senón da música, da paisaxe, do ritmo...Un acerto, e para min todo un descubrimento.

Las mujeres de verdad tienen curvas

Hai películas que te transforman por dentro, que che dan outro punto de vista, que che mudan a mirada. Esta é unha desas, que comeza prometendo pouco, pero que vai enganchando a través do ollar doce da protagonista. E muller, intelixente, e é "moito máis do que ten entre as pernas" . O tema de sempre, o destino inevitable entre nais e fillas ao non entendemento, a procura dun lugar no mundo, a loita por saír da cochambre onde a algúns lles tocou nacer e criarse, a rebelión contra o establecido, contra as tradicións que pretenden aniquilar o desernrolo personal e intelectual dos que teñen moito que aportar.E a aceptación do propio corpo, da propia humanidade, da realidade de muller tal e como é. As mulleres de verdade teñen curvas, sin máis.

O sexo é unha forma de comunicarse, non onde comeza e conclúe todo, e os embarazos nada teñen que ver co honor, senón con non usar preservativos. Sinxelo cando se pon a intelixencia ao servizo da realidade que nos tocou en sorte. Pero a sorte é mudable, hai que poñer medios.

Os finais abertos e felices son tranquilizadores. Fannos libres e dannos esperanza. Ana, a protagonista, camiña airosa por unha rúa ancha de Nueva York. Vai maquillada, leva brillo nos ollos e os beizos destacan no seu rostro dun xeito casi sexual. Fermosa. Camiña como lle dicía súa nai -neso tiña razón- pisa con determinación cara o futuro. Non hai máis. Cando saes do furado por diante só queda porvir.