Da nosa vida forman parte de xeito incuestionable determinadas persoas ao longo dos anos. Primeiro os nosos pais, avós, irmás...que nos acompañan dende que nacemos e cos que manteremos sempre ese vínculo intacto, como si nunca nos acabásemos de facer adultos de todo. Logo están os amigos primeiros, os do colexio, que conseguen entrar na nosa vida cos primeiros xogos ata que sin que nos demos conta convírtense en persoas imprescindibles no noso desenvolvemento persoal. Na universidade facemos as verdadeiras amistades, as máis sólidas  quizais, esas que xa conscientemente escollemos como máis afíns a nós e aos nosos intereses. Son amistades que se van consolidando en pisos compartidos , en bares, en conversas que podían durar noites enteiras. E finalmente están os demais amigos que vamos facendo no camiñar real da nosa vida, agora sí , cando somos por fin serios e responsables, e acudimos cada día ao traballo e pagamos hipotecas. Son amigos máis recentes, ás veces circunstanciais, coñecidos na oficina ou nas clases de pilates, que entran a formar parte do noso escenario pola necesidade que temos de comunicarnos, para evitar a soedade que significa ter aos amigos de sempre desperdigados polo mundo, labrándose  cada un a súa propia aventura vital.

E neste panorama de construcción de amistades, moitos vanse perdendo polo camiño, polo simple paso do tempo, pola distancia, pola desidia...Mentres que hai outros que parecen inmunes a calquera tipo de contratempo, que salvan todas as barreiras, e que da igual o tempo que pase ou os kilómetros que se poñan de por medio, que no momento crucial do reencontro recobran o cariño e a confianza que os mantivo unidos dende o principio.

O mesmo pasa cos amores pasados, eses amores perdidos ao longo do noso percorrido, que non puideron ser, e que ás veces incluso nos deixaron profundamente feridos. Hai amores que se olvidan , que se borran para sempre, que non deixan nin rastro daquel sentimento que nalgún momento chegou a trastocalo todo. E hai outros, que simplemente quedan latentes nalgunha parte do noso corazón, expectantes, á espera de que calquera mínima chispa os faga rexurdir. Eses amores, ao fin e ao cabo os bos amores, son parte da nosa vida de xeito incuestionable, e para sempre.

***

Voltei á oficina despois de moito tempo, non importa aquí o motivo das voltas que deu a miña vida profesional , o caso é que voltei e lembraba perfectamente que él me feriu, que decidín un día apartalo da miña vida para sempre, que incluso decidín deixar de falarlle. Pero o tempo pasa, e ás veces o tempo fainos esquecer a dor, e mesmo o rencor que algunha vez sentimos.

Un día baixei a garda e mireino fíxamente aos ollos. El tamén me mirou. E de repente éramos os mesmos que fai xa doce anos, éramos nós, os que nos coñeciamos tan ben, os que nos quixeramos tanto...E entón comezamos a buscarnos. Non buscarnos con ningunha pretensión clara, tan só para poder sentir de novo no medio de todo aquel barullo de reclamacións, faxes e fotocopias un pouco do cariño antiguo que tanto nos arroupara noutros tempos. E a medida que nos buscábamos -pequenos momentos, apenas minutos- falábamos coa naturalidade coa que falan os amigos íntimos que nunca deixaron de selo, os amigos que se coñecen tanto que poden falarse sin falar, como si estivesen unidos por un fío ou tivesen certa telepatía. Nas convesas que mantivemos ao principio comezamos a sentirnos cómodos, como si de pronto voltasemos a un lugar familiar e acollledor que sempre nos estivera esperando. E voltou a risa, a charla amena, a literatura como telón de fondo de conversas  e mesmo a poesía, como sempre , pululando entre as nosas palabras e os nosas olladas .

Hoxe tomamos o primeiro café xuntos desta nova etapa da nosa andadura como amigos reconciliados sin necesidade de ter que reconciliarse. Non falamos do pasado, nin dos problemas da oficina, nin dos compañeiros, nin de nós memos siquiera. Falamos do que falaría calquera par de amigos que se ven todos os días , rindo e disfrutando, como si nunca tivese existido un tempo entre os dous no que non nos recoñeciamos.

Estabamos sentados ao sol, nunha terraza ao lado do traballo. Si, ao sol. Leva casi un mes chovendo sin parar, pero hoxe facía sol. Sempre nos gustara andar xuntos de terrazas, e parece que eso non cambiou. Parece que non cambiou absolutamente nada. E nese intre, mentres estaba alí sentada, co sol dándome na cara e probándome as súas gafas de sol, tiven a certeza absoluta de que él formaba parte da miña vida por moitas cousas que sucederan entre os dous no pasado, e por moitas cousas que cheguen a suceder no futuro. Ameino, ben o saben os meus amigos. Pero por riba daquel amor, de toda a historia que tivemos, existe entre nós un lazo moito  más profundo  de confianza e cariño que non conseguiu erosionar nin o tempo nin outras mil cousas que pasaron.

 



Feliz Ano

Acábase o 2013 e non teño nin a mínima sensación, nin de deixar nada atrás nin tampouco de ir a comezar algo novo. Só é unha noite máis, pero este ano non quixen someterme á tortura de botar a vista atrás e facer balance. O bo xa pasou e recordalo só traería nostalxia. E o malo, seguramente xa esté de todo olvidado, como debe ser. Así que , hoxe só miro adiante con todo o optimismo que me cabe no peito.

Xaneiro vai ser un bo mes, a pesar do frío e de que teño que camiñar soa, esta vez sí, xa liberada da pena do amor perdido. E mentiría si dixese que non estou ilusionada co cambio, porque diso se trata, de desexar as cousas que son irremediables para conseguir así certa felicidade.

Teño propósitos para o ano novo: vou camiñar agora que teño o meu  pe xa curado, e poñerme a estudiar, e recuperar a rutina que perdín cando el me dixo que non me quería.

***

Feliz ano a todos.



BO NADAL A TODOS

"Bebo porque cuando bebo, pasan cosas " F. Scott FitzGerald

***

Creo que acabo de encontrar la solución a mis problemas con el amor, mejor dicho, con el desamor. La bebida. Suena algo desgarrador y quizás incluso preocupante, pero no, no hay que alarmarse. Sólo será un tiempo, mientras no consiga que funcione el engranaje de mi vida. Lo cierto es que últimamente ya estaba cayendo en la bebida, pero no lo estaba haciendo bien. No era consciente, no me entregaba al acto de beber como si se tratase de una tabla de salvación, más bien, bebía para evadirme de mi tristeza, para olvidarme de mi misma y de mis desgracias, para olvidarme de el. Ahí el error. Beber en estos momentos puede salvarme, pero debo de ser consciente de por qué bebo y que pretendo encontrar en mi embriaguez. Y la respuesta es vivir, que pasen cosas, que de nuevo suceda algo que me ilusione, o que me desespere o que me destroce el corazón en mil pedazos en la puerta de un baño a las siete de la madrugada. Cualquier cosa sirve si realmente soy consciente de que estoy ahí para emborracharme y salir airosa de lo que se me presente. Basta de llorar por lo perdido, basta de sentarme en el sofá viendo Top Chef y esperando que se me pase el dolor y que aparezca un superhéroe por la puerta para salvarme. La respuesta está en salir , salir todo lo que el trabajo me permita, y beber con el único propósito de que  suceda algo.

He encontrado la respuesta y es Navidad. Vilalba no es el mejor lugar para que mi vida comience a girar de nuevo, pero puedo tomarme estos días aquí como un calentamiento de lo que vendrá después. 

A nostalxia pode ter mil formas e ás veces tranformáse nun pesadelo que casi non nos permite nin respirar. Algo así me está a suceder nestes días nos que xa estamos de cheo no Nadal, e sin embargo, eu non podo sentir nin ledicia nin paz nin tranquilidade. Só podo sumirme na tristeza dunha nostalxia azul de días felices nos que a palabra amor todavía significaba algo. O pasado Nadal tivo sentido, e por eso agora, rotas xa en mil pedazos aquelas ilusións, hoxe non sinto máis que balerio. Quixera durmir durante meses,  e despertar en marzo ou en abril, xa curada desta desolación que me envolve. E teño medo, moito medo de que non pase tan fácilmente, de que non basten dous meses para ser de novo eu , sin o lastre castrador dun pasado que agora lembro como moi feliz e de todos xeitos irrecuperable. 

***

Vexo na fotografía o meu rostro e comprendo dalgunha maneira por qué agora me sinto tan abatida, tan desganada, como a punto sempre de  chorar. Era terriblemente feliz, disfrutando do que tiña, amando o que tiña, sin pensar  que un ano despois todo se me antoxaría unha farsa.

***

A nostalxia é unha enfermidade mortal.

¿canto tempo dura o desamor?
Sinto que levo meses sumida nesta nada inmensa que é o que queda despois do amor. Só fago unha cousa durante todo o día: botar de menos. Boto de menos casi todo, e por veces teño medo de afogar nesta ansiedade que sinto, nesta falta de todo, nesta falta del . Porque de pronto el levouse consigo toda a miña vida, todas as miñas rutinas, todos os meus espacios favoritos, todas as miñas ledicias. E deixoume ao borde do precipicio, soa , aburrida, incapaz de poñer un pé diante do outro e  continuar camiñando
¿ canto?
Lembro a Jorge, e sei que todo desamor pode salvarse, que recuperarei a felicidade que me proporcionaba antes estar soa , que recuperarei o ritmo dos días  disfrutando tan só da miña compañía  e da dos meus amigos...Que recuperarei o meu espacio perdido nesa relación. Pero, ¿canto tempo fará falta?
e entre tanto...¿e entre tanto?

Amy Winehouse - I Saw Mummy Kissing Santa Claus

Fai xa un ano que soaba esta canción...Non quero poñerme triste, nin nostálxica. Só quero lembrar con certa ledicia o ano que pasou, a través de pequenas cousas que foron sucedendo...como esta canción. Soaba nunha clase de inglés  nestas mesmas datas. Pero todo o que se me presentaba daquela por diante era ben distinto. Nun ano perdín certas cousas, ou quizais é  máis simple que todo eso - non se pode perder o que nunca se tivo-. Hoxe , non quero derramar bágoas pensando no que puido ser e non foi, no que perdín, no que non vai volver a repetirse.

Non teño espíritu navideño, e sin embargo, non podo máis que pensar nesta canción e naquela clase de inglés e en todas aquelas cousas que poblaban a miña rutina o pasado nadal.


***


Miro o whatsapp e o seu nome vai quedando cada vez máis abaixo na miña lista de chats. Xa non me escribe. Xa non teño nada que dicirlle. Pero sigo botando de menos as mensaxes rutinarias , de pura intendencia, que se sucedían cando remataba o traballo ou antes da hora de comer. E entón, abro o seu chat e miro a súa última conexión. E imaxino con quen falaría e sobre qué. E non sei si é peor ver que se conecta moito, ou pouco. Porque as explicacións -todas elas absurdas- que me monto na miña cabeza son simples imaxinacións miñas.
Pero sin duda o máis triste de todo e querer falarlle, decirlle calquera cousa para que volva o seu nome a aparecer ao principio da miña lista de whatsapp, e non ter nada que dicirlle.