05 febrero, 2010

La situación es crítica. Me llegó la nostalgia como un manotazo inesperado, al desempolvar un libro de la estantería de mi habitación infantil. Fué una especie de vértigo azulado, que me recorrió la columna vertebral al tiempo que iba leyendo las frases subrayadas con líneas irregulares pintadas con lápiz del número dos. Estaba nerviosa la primera vez que leí las páginas de esa novela; eso es algo que se adivina fácilmente por los trazos inestables y temblorosos con los que marqué las ideas que en su día me conmovieron. Por entontes ya era yo una adolescente con cierta tendencia al dramatismo y a la exageración, pero claro, por entonces yo no tenía motivos para tanto pesimismo. Ahora la cosa cambia y no tiene pinta de que vaya a mejorar.
Con esta nostalgia recién infiltrada en las venas, me dispongo a buscar un poco de esperanza más allá de esta noche de viernes. Pero la noche es una trampa mortal para las personas que tienen espinas clavadas en el corazón.
En ese libro rescatado del olvido, encontré una definición maravillosa del amor. La marqué entonces porque yo siempre fui una adolescente excesivamente romanticona y aburrida que disfrutaba en demasía de las pasteladas de los asuntos amorosos, aunque fuese de las que les sucedían a otros. Hoy al leer esa cita siento un poco de vergüenza, lo confieso, y también un poco de pena. Supongo que es lo que me duele, esa pena por la juventud perdida, por la inocencia perdida....No me gusta dejarme arrastrar a la ligera por esos lugares comunes, pero a veces la vida nos lleva a todos al mismo callejón, sin que nadie pueda escapar a determinados influjos o sensaciones. "Amaba su olor, su pelo, su forma, su ternura, su desamparo. ¿Qué hacer con ese amor? Daba miedo. Mareaba. ¿Cómo hacer para que ninguno de los dos lo dejara morir? En esos momentos era imposible recordar cómo había vivido tantos años sin Horacio, e inconcebible imaginar cómo iba a ser cuando tuviera que vivir sin él."
El amor me mareaba entonces, y todavía hoy me marea. No lo describiría así y mucho menos marcaría esta cita en un libro, pero sí es cierto que la sensación de mareo permanece. Y también permane una pequeña punzada en el estómago que luego parece atravesarme de arriba a abajo como una corriente eléctrica. Y los temblores. Los temblores que me produce la proximidad de un cuerpo al que amo y deseo. Desde los veinte años reconozoco fácilmente cuando un hombre va a marearme la vida, aunque conscientemente ni siquiera note que me gusta demasiado o encuentre facetas de su personalidad insoportables. Tiemblo. Da igual lo que piense de ese hombre, da igual que me parezca un auténtico imbécil o que le vea monstruosamente feo; si tiemblo al estar cerca de él , acabaré enamorándome sí o sí.
El mareo y el temblor siempre fueron en mi subconsciente asociados a los estados de enamoramiento. Me hizo gracia por tanto esta cita "mareaba", como si lo que he sentido a lo largo de mi vida lo hubiese sacado de un libro. Lo cierto es que no recuerdo si fui yo la que primero asoció el amor al mareo o copié la idea de Paula Pérez (la escritora de la novela). En todo caso , sea como sea, yo la hice mía hasta el día de hoy. El amor marea y el desamor nos deja una naúsea amarga e infinita que nos ahoga. Creo que la mayor declaración de amor que he hecho en mi vida fue en este sentido, contundente y desde mi punto de vista altamente valiente y dedicida: "maréame la vida". Creo que en aquel momento, nadie me correspondió.

04 febrero, 2010


No tengas miedo...nadie va a morir...
De momento.

31 enero, 2010

O tempo é denso, escuro, imperfecto.
Hai momentos que se convirten en toda a esperzanza que cabe neste mundo, e que convén polo tanto rememorar unha e outra vez, reconstruilos pouco a pouco cada día, coa minuciosidade coa que se construén as cousas que sabemos deben durar toda unha vida. O tempo é denso, pero é posible lembrar eses instantes e recuperar o sorriso con cada golpe da memoria.
Existe na memoria un nome , unha voz, unha ollada limpa nun rostro luminoso. Creo que esta forma de lembrar é moi parecida ao amor...ou mesmo sexa amor...compoñer mentalmente ese momento e facelo meu, só meu...para que ninguén poida quitarmo nunca, ainda que pasen mil cousas e mil anos, e nada remate por suceder como debería...

28 enero, 2010


Dende o pesimismo non se poden tomar decisións, tampouco dende o medo, e menos ainda dende o vértigo. Cando o vértigo se instala nas cousas cotiás só se contempla no estado de ánimo un bloqueo cognitivo que nos impide pensar con claridade, que nos impide reaccionar de xeito adecuado. Estou sumerxida nese vértigo, espeso e nauseabundo, e non consigo encontrar o atallo que conduce a unha saída posible.

Tampouco axuda moito o ocio ao que me estou abandonando, esas películas e eses libros que devora unha cando non atopa sentido algún na realidade, na procura dunha pouca de luz en forma de respostas. Cando o que escollemos para encher o noso tempo non é de todo adecuado, corremos o risco de agravar o noso estado de vértigo de maneira profunda e debastadora.


Comecei a ler de novo (por terceira ou cuarta vez) 1984, e deixei a lectura a medias porque o meu corazón non podía soportalo. Ainda así non me resistín de todo e vin a película que se fixo sobre a novela de Orwell, para quedarme despois anclada tristemente nesa imaxe visual terrrible, repetitiva e claustrofóbica , de Smith regresando do traballo á súa cochambrosa morada polo medio dunha cidade chea de lixo e escombros, cun raído maletín na man, uniformado cun mono azul. Non son moi dsitintas as cousas ao panorama que Orwell plantexa na súa novela: ese estado totalitario que aliena e esclaviza ás persoas quitándolles incluso a humanidade.

Cada mañá acudo a pé ao traballo , e nese camiñar crúzome cada día con máis de cen persoas que van tamén aos seus traballos. Tódolos días á mesma hora vexo os mesmos rostros, ateridos de frío nas madrugadas de inverno, apáticos, dóciles , perfectamente axustados na engranaxe deste sistema totalitario no que vivimos. A diferencia co sistema que recrea Orwell está en que a nós encúbrennos este totalitarismo coa forma teórica da democracia. O poder que nos domina non é un Gran Hermano tal e como o entendía Orwell, senón o mercado e a sociedade de consumo na que vivimos instalados. Somos esclavos do consumismo, e o que é peor de todo, dun xeito que escapa da nosa vontade. Porque o capitalismo e o consumismo anidan nas nosas conciencias ao igual que o amor ao Gran Hermano acaba por anidar no corazón de Winston Smith. Acabamos aceptando esta sociedade consumista porque consiguen que pensemos que é o mellor para nós, que nisto consiste o "estado de bienestar". Comprar cada vez máis e mellor. A superación persoal non existe máis que entendida como superación material, ter máis cousas , ser cada vez máis rico, e na medida da riqueza que alcancemos, ter cada vez máis poder. O poder, ao igual que plantexaba Orwell, basease na posibilidade real de moldear as vontades dos cidadáns e poñelas ao servizo dun sistema que beneficia só a uns poucos. Estamos nesa mesma engrañaxe , ir ao traballo para conseguir cartos para mercar o que nos mandan que merquemos, o que nos din que necesitamos. A nosa vontade está anulada. O noso tempo pertence ás empresas, o noso ocio está en mans das mesmas empresas que nos explotan. Compran o noso tempo para que nós compremos con eses cartos os produtos froito do noso traballo a un precio desorbitado. Produtos que non necesitamos e que non temos tempo de disfrutar. Produtos que caducan e perden o seu sentido e reclaman ser sustituídos por outros...

Hoxe non teño as claves para saír desta encrucillada. Sei que estou atrapada na trampa, coma todos, e o pesimismo impídeme ver unha saída posible. ¿Outro mundo é posible? Hoxe creo que non, que Orwell tiña razón. Existe o Gran Hermano.

25 enero, 2010

Lonxe da tristeza do domingo, hoxe é un día distinto, quizais porque pasou a chuvia, quizais porque renuncie a determinados soños imposibles, e eso, tranquiliza moito. Cando un asume a renuncia como única salida posible, acaba por instalarse nunha nada reconfortante que se parece moito a unha sedación. Todo é mellor ca morrer nun tormento de insatisfacción e loita que parece non rematar nunca...A renuncia, dirán moitos, é de cobardes ,pero eu ao tempo que fun cumplindo anos funme dando conta das miñas posibilidades e vexo na renuncia , moitas veces unha especie de rebeldía e mesmo de superación. Non é fácil abandonar soños polo camiño e aprender a non sufrir ante o que esto supón de fracaso. Logo , a nostalxia...porque os soños incumplidos , aos que renunciamos definitivamente, deixan un regueiro de nostalxia , tan tanxible e espesa como a nostalxia dos acontecementos máis memorables da nosa existencia. Chega un momento en que todo é memoria, e todo doe por igual, o que foi e o que non puido ser, e é xusto esto o que eu pretendo evitar. Que non me doa o que non puido ser, o que nunca será por máis empeño que eu poña en conseguilo.
Cos anos aprende unha tamén a facer maletas cada vez menos pesadas, a soltar lastre e mirar á infancia como si se tratase dunha patria perdida...Hoxe aspiro a un café con prensa e unha viaxe tranquila á miña aldea...Chegarei á noitiña, e cearei na cociña cos meus pais. Será unha noite normal na que aparentemente todo estará no seu sitio, no lugar de sempre...Nisto consiste a vida, nestes xestos cotiás que resolven a infelicidade dun xeito sinxelo.
"Retoza conmigo sobre la hierba, quita
el freno de tu garganta,
no quiero palabras, ni música,
ni rimas, no quiero costumbres
ni discursos, ni aún los mejores,
sólo quiero la calma, el arrullo de tu
velada voz."

Walt Whitman

24 enero, 2010

PARECE

HOY parece que nunca has sido.
Los astros se alinean
para gritar que nunca fuiste.
Pasan caras y horas,
te vas haciendo diminuto,
desapareces en un mar de naúfragos
y nunca has existido.
Pero algo me dice que no es cierto,
que aunque ya tu nombre se deshaga entre la niebla
y ya no seas más que un ir perdiendo,
en el hueco
de tu nombre,
del que fuiste,
respira la semilla de estos días
que me viven.
Y siempre late en mí la huella de otro.

María Eugenia Reyes Lindo. El fabricante de ruínas.