Paisaxes nevadas

Dúas estampas reais, da neve destes días sobre dúas cidades ben distintas, Santiago e Madrid. En cada unha delas , dous amigos inmortalizaron estas paisaxes de inverno, para deixar constancia non só do frío, senón tamén da carga emotiva, da nostalxia , da ilusión pequena que encerran as primeiras neves do ano...As cidades paralizanse un pouco, e irremediablemente volta unha a aqueles días da infancia, onde o frío nas mans non era nada comparado coa enorme ledicia que supuña enrolar a neve ata formar grandes bolas e ir así construíndo un boneco ao que mamá nos deixaba abrigar despois cunha bufanda vella. Eran días sin escola, días festivos por azar da climatoloxía, que viñan coroados de xogos diferentes , sós ou en grupo. Batallas terribles a "bolazos" que remataban en risas , ás veces tamén en pequenos disgustos accidentais. Eramos nenos.

Aquí non nevou. Pontevedra cubriuse dun manto de friaxe que non trouxo neve, e quedamos condeados ao frío sin máis, como nenos sen regalos no dia de Reis. Hoxe voltou a choiva, e os soños parecen morrer en cada pinga. A nostalxia da auga caendo sobre as cidades é ben distinta, dende logo. E non se parece á infancia.

Claude Henri de Rouvroy, conde de Saint Simon; (París, 1760 - 1825) Historiador y teórico político socialista francés. Perteneciente a una familia aristocrática venida a menos, el conde de Saint-Simon era sobrino-nieto del duque Louis de Rouvroy, famoso por sus memorias, en las que describió la corte de Luis XIV. Este intelectual de su época fue considerado el fundador del socialismo francés y uno de los padres fundadores de la Física Social, a la que posteriormente Comte daría el nombre de Sociología. Creativo, imaginativo, visionario y con una mente tremendamente enciclopédica, vivió intensamente, hizo fortuna, la dilapidó alcanzando la mayor de las miserias, intentó suicidarse en alguna ocasión y dedicó su vida entera a la elaboración de su obra en un intento de creación de un nuevo orden social y econocómico que el concebía como una nueva religión. Se anticipó a la revolución industrial y fué uno de los primeros en concebir una conciencia europea.

Este hombre, de mente maravillosa creía que tenía demasiadas cosas que aportar al mundo, y así, a la edad de quince años se hacía despertar por las mañanas por sus criados con la siguiente frase: "Levántese, señor conde, hoy tiene que hacer grandes cosas".

*

Las tardes de domingo tienen que dar para algo más que para recrearse en la contenplación apacible del paso de las horas delante de una taza de café o delante de la pantalla de un televisor. Los amigos conforman nuestro mundo - intevitables y necesarios por igual- y llenan nuestro tiempo y nuestro espacio. Las tardes de domingo -dijo alguién- son la medida de nuestra felicidad, el chequeo periódico al estado de salud de nuestra existencia. Las conversaciones amenas, la compañía cariñosa de los amigos nos reconforta y nos salva, pero es la lectura, sobre todo la que pone una guinda especial a una tarde que no tiene por que ser terrible. El conde de Saint Simón me saludó desde el pequeño salón de mi apartamento, y como si de magia se tratase , la luz del domingo adquirió tonalidades nuevas. No sólo había un ritmo normal de los acontecimientos, sino la tranquilidad amable de la soledad bien entendida y aprovechada. Cuando empieza a caer la noche, cuando la ciudad lentamente se va apagando y los ruídos del día comienzan a diluírse, los niños cenan y se preparan para un nuevo lunes de colegio, y no apetece encender la tele ni el ordenador, el mundo se hace amplio en las páginas de un libro. Conocía ayer por la noche al conde de Saint Simón, un poco de su vida, y algo de su obra, y me conmovía su mente lúcida , casi futurista, su inteligencia, su dedicación a construír un pensamiento totalmente novedoso, sus ideales...Y en medio de esa apasionante lectura, creció una curiosidad vivificante que me hizo sentir en paz con todos los objetos que me rodeaban. Sonó un sms en el móvil , palabras que me llegaban como de otro tiempo, desde un espacio desconocido e inalcanzable, y no tuve ganas de contestar. Mi domingo estaba bien como estaba.

Solidaridade co pobo palestino

Alba

O Nadal tamén me deixou algunha que outra ilusión, sobre todo a fin de semana que compartín con Alba. Os nenos consiguen mudar todo o que nos rodea, o mundo convertese nun lugar mellor e a maxia faise inevitable.

Fin do nadal.

Os Reis levaronse consigo o quedaba do Nadal, esas pingas de aire diluído entre luces de cores e hipócrita felicidade, e despois de tantos días tinguidos de extrañeza, de abrazos familiares, de amigos que chegan de visita, de idas á aldea, de turróns e mazapán, agradece unha a normalidade dun mércores calquera, no que tan só queda o frío como mostra ineludible deste xaneiro e desta estación.

Tiven de todo, tampouco podo queixarme , pero prefiro o terreno seguro do cotiá, onde as cousas non se desenrolan con demasiadas sorpresas extraordinarias. Pero o Nadal trouxome a Julito, de volta á miña paranoia particular, voltando a ser ladroa de sorisos e olladas, voltando a ese xogo de dobles intencións no que a amistade delímitase cunha fina liña quebradiza que nos deixa moitas veces vulnerables,co corazón espido. E logo os amores de sempre, esas pequenas obsesións que nos alegran a existencia e nos quitan da rutina das semanas. O Home Guapo segue a ser o máis guapo, lucindo expléndido baixo as luces da cidade adormecida, e o Viaxeiro continúa co seu camiñar polo sur, coa compaña dos seus colegas inseparables. Ao teléfono chegan chamadas de amigos que se despiden antes de partir, como si esa última chamada en territorio coñecido fose máis cercana que unha chamada feita dende calquera outro punto do planeta, e a través do mesenger contannos que tal foi a chegada, o regreso ás labores cotiás, a volta á vida en definitiva. No facebook descobres os días festivos dos amigos, esa viaxe que fixeches ou ese bar repleto no que non che gustou a marca da cervexa. Alba sorrí dende unha fotografía que fixemos na Coruña, e eu lembro con nostalxia xa infinita ese momento especialmente doce e aterrador ao mesmo tempo no que coa súa voceciña débil, de nena de casi tres anos, me pedía pis no medio do algarabío duns grandes almacéns. Xacobe e o seu último abrazo de despedida, antes de partir cara a Madrid, trouxome prendida na solapa unha nova que me emocionou máis que calquera outra cousa, a última emoción do 2008.

O certo é que non estivo tan mal , a pesar de todo.

Por certo, si hoxe fose un día como calquera outro tería unha ledicia de venres nas costas. E sin embargo, teño encabronamento, absoluto. Total. E si, teño un carro cheo de bos propósitos para o ano novo, si, caio no topicazo como quen tropeza na mesma pedra unha e outra vez. Ao final é ben difícil escapar dos convencionalismos impostos. Agora as rebaixas, e ese deus chamado Amancio que se empeñou en vestirnos a todas impoñendo tamén unha parte inevitable de xaneiro. Teño mala leche, (en galego sona mal, moi mal, hai expresións que non poden traducirse e conservar a súa dignidade). A dignidade...só a perde unha con gracia en nome do amor, entón é perdoable. Incluso o máis terrible dos ridículos é perdoable.Pero non estaba a falar diso, verdade? Falaba dos propósitos de ano novo, das promesas que me fixen a min mesma,as máis dificiles de cumplir. Pero o ano novo trae tamén algo de esperanza,non? Eu poño a miña esperanza no discurrir lento do tempo e da vida. Tiña que estar en calquera outro lugar, quizais con Paco cruzando Portugal na súa furgoneta, apurando os segundos observando o mundo e falando sobre o seu final, alá no 2012, di él. E a min encantame escoitalo, deixa saír as palabras cunha musicalidade especial, e todo cobra unha realidade distinta. Si, esa é a súa virtude, facer que as cousas parezan distintas, relativizar todo o que conta, como si o mundo e a vida puidesen contemplarse dende un prima distinto en cada segundo, e non perder nin pinga de honestidade. Tiña que estar con él porque foi o único que me propuxo irme con el, porque é o único que estaría disposto a deixarse querer. Así de simple. E sin embargo aquí estou, malgastando minutos nunha mesa de oficina.

Pero ás veces as cousas simplemente non poden ser. E tampouco ten tanta importancia, a miña vida está chea de cousas que non poden ser. Estou resignada. Quereres imposibles e estacións prohibidas. ..Xaneiro.

Venres, primeiro venres do ano, segundo día do ano. Supoño que nada relevante, si o queremos ver así. Tan só un día máis no calendario. Teño os ollos cansos, fora o día está gris, morriñento, triste. Non chega moita luz da rúa, nin bullicio, nin siquera sopla un susurro do vento nos cristais. O ordenador lanza mensaxes a través do mesenger, veñen de lonxe, como doutro mundo e doutro tempo. Falamos de calquera cousa, só por dicir algo, arrastrando as verbas con complacencia cansina. Fálolle dun libro que estou a ler, a miña primeira lectura do ano (cumplindo a promesa que fixen, A estación violenta)e logo salto á noite de fin de ano, á desidia que me invade neste venres de primiros de ano. O pasado faise denso cando o recibes nunha pantalla de ordenador. Eu penso que aquilo non tivo moito que ver co amor, pero sempre fun romántica e namoradiza. Quedan os recordos, como cicatrices implacables, imperecedoiras. Pero hoxe a esperanza ten outros nomes que non son do pasado, outras promesas, outras inquedanzas. Os comezos de ano teñen o seu punto de optimismo, quizais teña algo que ver con iso das fronteiras imaxinarias. Cruzamos unha fronteita, indemnes , e agora toca comezar de novo. Deus, qué sorte, podemos comezar de novo¡¡¡¡ E si consigue un liberarse do feixe de promesas que se fai un a si mesmo cada noitevella, pois poderemos acadar algo semellante á felicidade.

O caso é que comezou o 2009, e eu rompo a miña primeira promesa , a de finalizar este blog ao rematar o ano. Claro que as promesas adquiren significado precisamente por iso, porque se poden romper si asume un as consecuencias. O futuro era isto, esta luz tenue sobre a cidade, este cansancio infinito nos párpados e nas pernas, as lentes de contacto resecas frente a pantalla do ordenador, na solapa as nostalxias prendidas dun ano que nos queda demasiado lonxano, bicos mortos gardados en calquera caixón, e un suspiro infinito como un alento quente sobre os corazóns.Feliz ano novo¡¡¡¡