Gran Hermano

Una enana, una granjera camarera, una maricona que dice que no es gay (claro, es chica) un insoportable que se cree simpático, una china y etc, etc... Esta es la fauna que opta a vivir en la casa de Gran Hermano en su décima edición. Como este año tengo blog, y siempre fui muy forofa de este programa, iré comentando por aquí lo que me pete del programita.

Rescatado dun blog, é realmente fantástico...

http://www.lamaquinadeltiempo.com/poemas/neruda01.htm

O peor de voltar das vacacións é atopalo todo como estaba, atopar tódalas rutinas agardando por unha , coma si o tempo non mudase as cousas nin o máis mínimo. Non é a choiva, nin o frío súpeto que che penetra no corpo, nin o feito de ter que esconder o moreno baixo prendas de temporada. Non é a volta ao ordenador, nin ao xornal, nin ao soriso do camarero cando che pon o café e che da os bos días. E sobre todo saber que eso é o que nos espera por moitos , moitos días.

***

Rematou o verán, agora si, é un feito. Setembro morre , agoniza nos últimos días, e eu deixo atrás Sevilla, Cádiz, Málaga...Coñecín xente interesante que me aportaron moitas cousas, xente que me tratou mesmo como a unha filla, e cómpre dicir nomes para que non queden no olvido: Loli, José Manuel, María del Mar, Alejandra, Isabel, Alfonso, Ana...Cando che fan que o tempo se suceda como si estiveses en familia, é que te están tratando ben.

Son xente distinta, que vive relaxadamente, entre cañitas e tapas, e que saben disfrutar da vida doutra maneira, que son felices simplemente.

E a marabillosa praia de Cádiz....¡¡¡¡

***

Vamos, que estou co síndrome ese posvacacional. Ay¡¡¡¡Rematou o verán.

"Cuando los cronopios van de viaje, encuentran los hoteles llenos, los trenes ya se han marchado, llueve a gritos, y los taxis no quieren llevarlos o les cobran precios altísimos. Los cronopios no se desaniman porque creen firmemente que estas cosas les ocurren a todos, y a la hora de dormir se dicen unos a otros: "la hermosa ciudad, la hermosísima ciudad". Y sueñan toda la noche que en la ciudad hay grandes fiestas y que ellos están invitados. Al otro día se levantan contentísimos,y así es como viajan los cronopios." Historias de Cronopios y de Famas. Julio Cortázar.

En la playa a finales de septiembre. El sol último de la tarde , cuando aún no son las 7 me indica que termina el verano. Es como si no hubiese empezado todavía y ya da sin embargo sus últimos latidos. Irónicamente me pongo morena al final de septiembre, cuando ya no sirve de nada, cuando sólo me aguarda el frío al otro lado.

Desde la otra punta de mi vida recibo una noticia, Julito aprobó el examen y en un sms me dice que su vida dará otro giro. Desconozco los giros que marcaron su destino, que hicieron que nunca se cruzase con el mío. Desconozco que será de él ahora, si volveremos a vernos...Pero le percibo ya con cierta melancolía, melancolía por lo que pudo ser y no fue, por todas las cosas que nunca compartimos.

***

Los cronopios dejan los recuerdos sueltos por la casa , entre alegres gritos. Entre muchas otras cosas aprendí lo que son los cronopios y los famas de Cortazar. Podía haber sido en cualquier sitio, pero fue aqui , en la Costa del Sol, donde descubrí a estos seres verdes y húmedos, tibios y desordenados. También aquí supe del embarazo de una amiga y de otras muchas cosas que también tendrán consecuencias en mi destino.

***

Tatuaje , duración 15 días, 5 euros. Esto es la Costa del Sol y cualquier cosa sirve para hacer negocio. Negocian con nuestras almas de turistas, nos venden todo lo invendible, lo inútil, sobre todo bajo la lluvia. Y nosotros picamos porque estamos en el final del verano y en el final de nuestros sueños. Hay un hueco destinado a la nostalgia, y otro puesto en la ansiedad que provoca el inmediato futuro. Me siento incapaz para el amor. Estoy muy lejos de casa y sin embargo nada me parece demasiado distinto. El mismo vértigo azul ante el porvenir.

Sobrevivir a unha voda en Cádiz parece tarefa facil, pero non é todo tan sinxelo como parece. Ando saturada de todo, e algo orfa da familia e dos amigos, eso que aqui todo son atencións, que non saben o que darlle a unha para tela contenta.
Polo sur dase conta unha do distintos que son aos do norte, que distintas as costumes, o modo de vida, a maneira de entender os praceres da vida...Son sinxelamente máis felices, quizais polo clima, quen sabe.

Botaba de menos o galego, escribir, ainda que con pouco tempo, sin gana, con demasiado cansancio sobre o corpo. Cadiz é unha marabilla. Mañá rumbo a Málaga, a ver si toca por fin algo de descanso.

Feira Franca

E aquel home estaba tan guapo, co seu disfraz, no medio da algarabía do pub, cun soriso amplo. Tivo un pequeno xesto de complicidade, e cruzamos unhas verbas amables pero carentes de contido. Eu tiña moito que dicir, pero -coma sempre- bloqueeime. Quería dicirlle que era o home máis atractivo do mundo, o máis interesante que coñecera ata entón. Que adoraba o seu soriso, que dende o mesmo instante que o coñecín non deixei nin un instante de pensar nel. Que polas noites, moitas veces, enche os meus últimos pensamentos. Que o busco, ainda que sei que non vamos atoparnos nunca. ¿Nunca?

Flipantes as casa-escola das aldeas, cocretamente a da miña aldea, que agora está media en ruinas, chea de merda, coas persianas rotas e telas de araña por tódalas esquinas, pero..., ten dous ordenadores e conexión a interntet. Deume por conectarme un anaco, e como o da conexión por pares de cables de cobre é máis ben lentiña, por non dicir eterna, dinme unha volta pola carperta de"mis documentos " para ver que inquedanzas teñen os que por aquí pululan de cando en vez. Alucinante. Atopeime con videos e fotos que non me deixaron impactada (que unha xa é grandiña) pero dende logo si que me sorprendín das cousas que gustan os veciños da aldea cando veñen aos cursiños de informática que imparten asociacións de mulleres rurais,etc, etc. Os videos eran tal que "Putas caribeñas", "putas brasileiras" "Un tío, dos tías y dos perras", "putas colombianas de Cartagena"... En fin, que non falla, cando unha indaga un pouco na intimidade de calquera, mesmo nos arquivos gardados en calquera ordenador nun lugar apartado do mundo, atopa sempre o mesmo contido, o sexo. E é que o mundo xira en torno ao desexo sexual, ao morbo, á líbido. Custa imaxinar aos rapaces que veñen por aquí, no medio de tanta mugre e decadencia, despois de traballar todo o día, facéndose pallas diante da pantalla dun ordenador, fumando despois un pito, e tirando a colilla ao chan, dixandoo todo perdido. Porque o local está que da pena, e o chan parece o dunha discoteca que levase meses sin limpar.

Pero o importante é que chega internet a todos, ainda que só sexa para que a xente -tamén a do campo- se baixe videos porno.

Polo demais, ando de vacacións, e pareceme que setembro é un bó mes para desconectar de todo, cando todos andan de volta ás súas rutina, pois eu...voume de viaxe para envexa de compañeiros de curre e de amigos.

Por certo, estiven na Feira Franca de Pontevedra, por primeira vez. Terei que falar disto noutro momento, pero de todo quédome co torneo medieval e co ímpetu que lle puxo "Manquiña", que lle tocou animar ao xinete branco. Estaba tan subido que mesmo parecía que voaba, igual voaba, quen sabe...O caso é que o home estaba completamente entregado á causa, que mesmo me emocionou. A min tocoume o cabaleiro negro, e eu tamén lle puxen ganas, que non se diga.

Pero quen se lembra xa da Feira Franca, e de Pontevedra, e de tantas cousas, cando se atopa aislada do mundo, rodeada tan só de natureza, nun setembro con sol e con proxectos que nada teñen que ver co amor nin co traballo...

Si non nos atopamos, feliz volta á rutina.