Crónica dun día de xullo

“Choro porque as persoas non son máxicas” .Lin esto nun blog e comprendín os motivos da miña tristura. As persoas non son máxicas, quizais non existe a maxia mínima que o mundo precisa para unha supervivencia medianamente digna. Hoxe sinto que a cidade se me pega aos pes cando camiño, que necesito un refuxio no que respirar, no que esconderme do verán e as súas consecuencias. Quero que chegue a noite para meterme dunha vez na cama e rematar con esta farsa de día normal. Dormirme en defensa propia, como si puidese salvarme coa inconsciencia que provoca o sono. Pero entre tanto as malditas obrigas veñen a poñerme no meu sitio, sin que eu poda evitalo. As persoas non son máxicas e eu non sei comunicarme máis alá dos xemidos que emito para mostrar a miña dor, esta que me nace de dentro e que medra en min, como un bicho disposto a deborarme.

As cidades son trampas mortais, pero tarda un en darse conta, e soe ser demasiado tarde. Quédame o último coletazo desta tarde que ten moito de despedida nas súas entrañas. Si tivese que fuxir, cunha soa maleta como posesión, chea das cousas que puidese meter nela, non sei, metería o último libro que merquei, porque todavía me desperta algo de curiosidade .Non sabería decidirme por nada máis. Obxectos, qué inútil almacenalos nas casas, convivir co desorden que provocan, acumulando pó e e recordos, como si non tivesemos bastante de todo isto.

Miro o teléfono móbil sobre a mesa. Usóo de reloxo, miro a hora cada cinco minutos porque teño que marchar, merda de cita, merda de compromiso ineludible. Cada un elixe o seu destino. ¿Cada un elixe o seu destino? Non espero do móbil ningunha chamada liberadora. Estaría ben, unha chamada inesperada, do pasado, ou doutro mundo incluso, que me requerise para mudar as cousas, que me fixese ser imprescindible por un instante. Ninguén é imprescindible. Tamén menuda responsabilidade, ¿non? Pero o móbil non é hoxe un teléfono, comportase máis ben como un reloxo absurdo que me indica os finais desagradables. As persoas non son máxicas, decepcionan, minten, deixan de querernos ou simplemente nos olvidan .Non son máxicas.

Releo o escrito e alégrome de que o pesimismo non se cumpla sempre como unha regla inexorable. Despois da tarde chega a noite coas súas sorpresas baixo do brazo. E lembro a Biedma que sempre me reconforta con aqueles versos de a vida non é como a esperabamos. Non é. E durmir pode ser un estorbo cando os astros deciden que non todo está perdido, e se poñen do teu lado, por unha vez, increíble.


Na voz dos de sempre atopas a calma que precisas para sentirte segura, ti entre tanto extraño, entre tanto desasosiego. O mundo pode rexurdir cun esplendor impreciso pero perceptible si prestas atención. Non te peches en banda. E pensas a cada cervexa que a maxia tamén pode alcanzarse si tes confianza. Tamén o amor pode manifestarse a media noite, cando o momento estaba construído dunha ledicia cómoda e desexable que se facía familiar. O amor avisa con xestos difíciles de entender para os que non agardan a súa presencia. E esquivo e escurridizo, faise de rogar. Entón, o día remata nas notas musicais que por coñecidas se fan remanso de paz, berce de felicidade. Nun soriso amplo vexo con claridade os erros que cometín cando á tarde contaba as miñas penas con certo aire de amargura. As persoas non son máxicas, sigo estando de acordo conmigo mesma, non me contradigo,non. Pero xa non preciso de tanta maxia para respirar, para non morrer no tedio de días sin fin que acaban con tristura tamén sin fin. E moi tarde, moi tarde cando escribo este post. Estou no comezo de algo, no fin de moitas cousas, de moitas mentiras necesarias.

Julio

Necesito a julio
para colgar los adornitos que compré
en sus manitas blancas,
y recordar que el verano
tiene una sonrisa infantil,
como de nata montada.
Poco más que un guiño
a las estaciones
es lo que a mi me preocupa
del paso de los segundos
tontamente sobre las cosas.
El verano tiene un color distinto
y julio huele más que agosto,
no sé, a mar y a ladronzuelos
de carteras en los mercadillos.
Se come mucho algodón de azúcar
en las fiestas parroquiales,
y algún beso se pierde entre
los adoquines.
Me lo dijo _¿ cómo se llamaba?-
un amante que se murió
de indiferencia el verano pasado.
A veces me tumbo al sol
y julio se estira con sus horas
de diversión sin fin, sin fin.
A veces duermo, simplemente.
Y julio se deja querer.
El sabe que es el mejor
mes del calendario.

Sei que o tempo pasa demasiado rápido, que casi nunca da tempo a cumplir aquelo que soñamos, pero ás veces dubido si será tan só cuestión de tempo. A vida non conclúe nos soños alcanzados, sempre hai máis , e máis e máis. E ao fin todo conduce á mesma insatisfacción, á mesma ausencia de liberdade. Somos esclavos do sistema, membros dun rebaño que é conducido por mans invisibles. Como individuos , non lle importamos a ninguén, o noso valor é tan só o que podemos aportar nas cadeas de producción, somos man de obra, canto máis barata mellor. Si traballas e calas eres un bó cidadán, si fas ruído non lle interesas ao sistema. Fora do rebaño non eres ninguén, non podes alcanzar a felicidade. Xa todo está predeterminado, o que tes que pensar , o que tes que dicir, o que tes que consumir. Consumir. A esclavitude do noso tempo chámase consumismo. Si non tes non estás no mundo, saes do rebaño. Compra zapatillas de marca, apuntate a un ximnasio, redecora o salón, veranea no Caribe, compra o ultimo modelo de telefono móbil, contrata internet de alta velocidade, vai ao solarium, ponte unhas tetas novas, merca un coche de gama alta, hipotecate para conseguir un piso no que anclar os teu futuro...Todo, absolutamente todo entra dentro desta esclavitude. ¿Cantas cousas das que temos realmente necesitamos? ¿ por qué temos as cousas que temos? ¿ con qué fin? Co fin de ser iguais que os demais, de pertencer a esto que chaman sociedade. E así a felicidade ven enlatada, de fábrica, como todo o demais, e somos felices cando nos din que sexamos felices, cando temos máis e mellor có noso veciño. Proletariado todos, que traballamos para mercar sin senso nun mundo que nos inculca que o progreso é precisar cada vez máis e máis máquinas para todo. Somos esclavos do que construímos.

LA TERREMOTO DE ALCORCÓN

http://es.youtube.com/watch?v=L7a6k1QtnL8


http://es.youtube.com/watch?v=zenWuQOhL6A



http://es.youtube.com/watch?v=-QtrB5083m4&feature=related



Algo de jolgorrio para o corpo ,que non todo vai ser choriqueo, non? por certo, en Madrid vin a esta monstrua en directo , nun espectáculo que compaxinaba monólogos con cancións e foi incrible.

"...casi lloro porque sentí que también yo había entrado en el engranaje absurdo del trabajo y de los papeles y que me habían robado mi tiempo. Porque después de todo mi tiempo es mío y yo debiera ser dueña de gastarlo y malgastarlo según mis ganas. Quiero decir: me pasé la mañana buscando papeles justificativos para que me dejen robarme el tiempo en paz. La verdad: trabajar para vivir es más idiota aún que vivir. Me pregunto quién inventó la expresión "ganarse la vida" como sinónimo de "trabajar". En dónde está ese idiota." Alejandra Pizarnik

"El trabajo estaba hartándome. Seis años y no tenía un céntimo en el banco. Así es como te enganchan... te dan sólo lo justo para que sigas vivo, pero nunca te dan lo suficiente para que puedas enviarlo todo a hacer puñetas."
El enamorado de los ascensores. Charles Bukowski

"Lo peor es que te preguntas de dónde vas a sacar bastantes fuerzas la mañana siguiente para seguir haciendo lo que has hecho la víspera y desde hace ya tanto, de dónde vas a sacar fuerzas para ese trajinar absurdo, para esos mil proyectos que nunca salen bien, esos intentos por salir de la necesidad agobiante, intentos siempre abortados, y todo ello para acabar convenciéndote una vez más de que el destino es invencible, de que hay que volver a caer al pie de la muralla, todas las noches, con la angustia del día siguiente, cada vez más precario, más sórdido."

Louis-Ferdinaud Céline, Viaje al fin de la noche.

"En la vida de hoy, el mundo sólo pertenece a los estúpidos, a los insensibles y a los agitados. El derecho a vivir y a triunfar se conquista hoy con los mismos procedimientos con que se conquista el internamiento en un manicomio: la incapacidad de pensar, la amoralidad y la hiperexcitación.
Ya no trabajamos; nos recreamos en el asunto al que estamos condenados.
¿Cuál de nosotros puede, volviéndose en el camino en el que no hay regreso decir lo que ha seguido como debía haberlo seguido?
La renuncia es la liberación. No querer es poder.
Ver es ser distante. Ver claro es parar. Analizar es ser extranjero.
Nunca sabemos cuándo somos sinceros. Quizá no lo seamos nunca. Y aunque seamos sinceros hoy, mañana podemos serlo por todo lo contrario.
El trabajo nunca da resultados. El esfuerzo nunca llega a ninguna parte. Sólo la abstención es noble y elevada, porque ella es la que reconoce que la realización es siempre inferior, y que la obra hecha es siempre la sombra grotesca de la obra soñada."
Fernando Pessoa, El libro del desasosiego.

Recollo estas citas porque en parte traducen hoxe o meu estado de ánimo. Síntome así, desfeita en casi tódolos sentidos, morta en vida, triste, patética. No fondo o mundo é como eles din, un sitio hostil no que nos deixamos morrer , no que nos vamos baleirando de soños e de ilusión cada día, no que nos convertimos en estúpidos, ou mesmo é que somos estúpidos, que nacemos estúpidos sin remedio. Con qué claridade pintan o mundo que nos tocou en sorte, con que clarividencia pincelan a nosa realidade, esa da que queremos fuxir pero que nos persigue sin remedio. Pessoa é un deus que di nun só golpe que a renuncia é a liberación, sabe contar a nosa miseria, a nosa desgracia cruel de nacer e ter que tirar para adiante no medio de tanta desesperanza e de tanta sinrazón.

Hoxe a miña bandeira é o pesimismo e a única forza que teño sae da renuncia. Hoxe non quero. Hoxe non son. Hoxe a desolación percorre o meu ánimo e aniquilame por completo.

Cousas do verán

As terrazas con vistas ao mar, de noite cobran un aspecto casi máxico, que invita baixo as estrelas á conversa e á risa, a un percorrido pola nostalxia dos veráns que quedaron atrás e ao debuxo do futuro desexable. A brisa fresca que corre nestas noites de xullo, o olor que arrastra polo ar a cercanía do mar, e a presenza de bós amigos fan dalgúns momentos instantes inolvidables.

A mellor copa da fin de semana foi sen dúbida nunha destas terrazas, en Portonovo, conversando co mozo dunha amiga sobre os soños que nos gustaría alcanzar, e aos que dalgunha maneira xa renunciamos, ainda sin sabelo. Pero a parte da noite estrelada, algo freca e que me brindou sen dúbida risas e anecdotas, a fin de semana estivo chea de retales que pasarán a formar parte para sempre do meu album de fotos particular.

Nas rocas estrenamos unha desas redes que usan os nenos para pescar cangrexos, non lembro como se chaman , e conseguimos pescar unha nécora xigante , que logo devolvimos ao mesmo sitio onde a capturáramos ante a dúbida de qué facer con ela, e despois de mareala durante uns vinte minutos dun lado para outro ( sin pretendelo, por suposto). Xogamos ás palas ( tamén recén adquiridas igual que o artiluxio de pescar ) e nestes dous xestos recobramos parte da infancia, e daquela felicidade baleira de complexos, na que tan só facía falta o sol ,a area quente baixo os pés e o mar enteiro diante os ollos, agardando a ser conquistado. E así descubrimos de novo que a liberdade de ser nenos pode alcanzarse xogando nunha praia repleta de xente, así de simple, así de fantástico.

E nesa mesma praia , tivemos que atoparnos cun icono da política vilalbesa, o noso fabuloso e ben querido alcalde, que está de veraneo con toda a súa familia. Alí estaba con seu bañador amarelo Gerardito, convertido nun homiño pequeno e insignificante para os que o rodeaban, sentado nunha silla pregable, cun sombreiro ridículo que lle confería un aire de personaxe casposo, algo patético. Pois si, así son as cousas, non hai máis que darse unha volta estes días pola praia de Canelas en Portonovo e alí atoparemos ao alcalde de Vilalba , á súa esposa , fillos, irmá , nai e cuñado, que xa se sabe, a familia que veranea unida…Como alcalde o seu soldo ascende a uns 6000 euros mensuais ,un dos soldos de alcalde máis altos do noso pais, ahí é nada.



Por certo de amor nada, de sexo nada de nada, e de alcohol cada vez menos que xa teño edade para cuidarme, pero ainda puiden experimentar o que é sentirse desexada e levantar paixóns as sete da madrugada. Ligamos unha amiga maís eu con dous expresidiarios, exdrogadictos ( agora só fuman porros) que tiñan un coche roubado á porta do garito onde os coñecimos. A verdade é que o aspecto que presentaban avalaba as súas confesións, e ainda que ían de malos malotes eran uns auténticos cabaleiros, pois só querían convidarnos a cear, que bonito. Quedouse todo nun baile, que unha cousa e crer na reinserción dos delincuentes e outra ben distinta ter que asumir todo o proceso nunha soa noite.