LA TERREMOTO DE ALCORCÓN

http://es.youtube.com/watch?v=L7a6k1QtnL8


http://es.youtube.com/watch?v=zenWuQOhL6A



http://es.youtube.com/watch?v=-QtrB5083m4&feature=related



Algo de jolgorrio para o corpo ,que non todo vai ser choriqueo, non? por certo, en Madrid vin a esta monstrua en directo , nun espectáculo que compaxinaba monólogos con cancións e foi incrible.

Gustavo e Rodrigo

"Qué hace un cantautor por las mañanas? Se levanta , se viste y se va a su casa"

Este foi un dos chistes que Gustavo lanzou onte ao aire. Foi na Cabaña, coma sempre, nun ambiente festivo inigualable no que todo o mundo o pasou ben. Por fin está de volta do sur , él e o seu irmán Rodrigo, e onte puidemos velos aos dous xuntos no escenario emocionando e levantando ao público como só eles dous poden conseguir.

A fórmula máxica de Gustavo Almeida, un mércores pola noite e unha cervexa non fallan,é a fórmula da felicidade, e si por riba se deixa caer polo local Rodrigo o bó momento está asegurado.

E é que os dous cantan ben, cada un co seu estilo particular : Rodrigo enche o espacio coa súa voz potente e diáfana, e Gustavo eclipsa con ese toque de "artista" e cantautor que percorreu moitos camiños. Xuntos o combinado é un agasallo para a vista e o oído, un pon a voz, o seu sorriso pícaro e o seu corpo en movemento cun micro na man; o outro a sensibilidade das letras que él compón pensando nos seus quereres, a música da súa guitarra , a verborrea constante coa que vai relatando as historias que pululan detrás das cancións, á beira da actualidade, sempre solidario.

Gustavo e Rodrigo Almeida son para min a posibilidade de trascender a rutina dos días, cando cantan todo parece cobrar un sentido distinto, coma si todo fose posible. Sempre lles digo ás miñas amigas que nos momentos dificiles tan só Gustavo consigue animarme, e é certo. Muda o meu humor, a miña disposición frente ao mundo. Escoitoo sempre coa mesma devoción, e agradezo os seus bicos despois da actuación- eu sei que tamén el agradece os meus ás veces, cando o concerto polo que sexa non foi de todo ben- e ainda podemos falar un anaco de cando serán os próximos concertos e de calquera outra cousa, como vellos amigos que comparten uns momentos de música que sempre acaban sendo inolvidables.

Pontevedra viva

Onte estivo en Pontevedra Javier Krae. Para os non puideron disfrutar del , decirvos que luce un aspecto inmellorable, e que ainda lle queda moita lata que dar. Ë fantástico ver cómo desgrana a realidade coas súas cancións e a súa verborrea, sempre con humor e ironía. Non deixa títere con cabeza, a globalización, os gobernos, a sociedade de consumo, a hipocreía da nosa civilización... Parte dun enfoque cómico e ferinte sobre si mesmo, para proxectalo despois sobre tódalas cousas con maxistral destreza, casi de diseccionador de momentos, épocas e dolencias. Bebe. E o mesmo xesto de beber e fumar sobre o escenario dótano dunha credibilidade afianzada na coherencia entre os feitos e as palabras. Ë un lúcido, que escribe para contar, e que canta para seguir contando e protestando ao mesmo tempo. Pero él é o primeiro que disfruta da súa visión satírica do mundo no que vivimos. Rise de todo, con todos, de él mesmo sobre todo. E con suma intelixencia e prestidixitación plama o noso tempo narrando cómo surxiron algunhas das súas cancións : “estaba yo tumbado en una hamaca, tomando el sol, con una caipirinha en una mano y un porrito en la otra, y me dije, pues voy hacer una canción protesta”.

Hoxe no Mulligan´s en Pontevedra ás 21 h.

Esta noite –permitídeme que me poña pesadiña- actúa Gustavo Almeida no pub Mulligan´s de Pontevedra, as 21 horas. Sospeito eu que estará acompañado do seu irmán Rodrigo ,que tamén canta, e pode que incluso o invite a cantar con él ou mesmo lle ceda o protagonismo do micrófono por uns minutos. Aos que vos gusta Gustavo, e aos que non vos gusta tanto, non deberiades perder a oportunidade de ir esta noite ainda que só sexa pola posibilidade de ver a Rodrigo sobre o escenario. Eu a Rodrigo coñecino fai uns anos, recén chegada a esta cidade, deixouse caer pola miña oficina e despois tivemos ocasión de intimar un pouco máis. El mesmo me contou un día tomando un café no Galicia Palas que se presentara ao primeiro casting de OT, pero que lle dixeran que non o podían seleccionar porque era extranxeiro ( por entonces a televisión non pretendía ser un escaparate ao mundo da nosa modernidade). Chegou do Brasil , ao igual que Gustavo, para xogar ao fútbol, pero o deles é a música, lévano no sangue, pois son fillos os dous dunha famosa cantante brasileira, á que tamén tiven a sorte de coñecer nunha das súas visitas á Pontevedra. Pronto se marchou Rodrigo de Poio a Río de Janeiro, e perdinlle a pista, sin embargo, cousas do destino acabei convertíndome en superfan do seu irmán Gustavo. Sin embargo non esquezo que si coñecín a Gustavo foi por Rodrigo, e si o empecei a seguir de concerto en concerto, foi nun primeiro momento porque contaba coa posibilidade de que alí onde estaba actuando Gustavo ,podía tamén aparecer Rodrigo para deleitarnos cunha canción.
Por aquel entón, lembro que foi cando o desastre do Prestige, levaba o brasileiro o pelo longo e rizado, unha melena preciosa que o facía , si cabe, máis atractivo, e que cando se subía ao escenario enchíao dunha enerxía especial. Tivemos un “algo” que non deu para moito, pero eu era noviña e todavía me poñía tonta con estas cousas , era guapo e cantaba ben, o condenado, e tiña milleiros de mozas detrás, a un e ao outro lado do charco ,suspirando por él.
Choveu moito dende aquela, e agora xa non luce melena nin eu rezumo tanta estupidez. Atopeimo o sábado pola noite nun pub, e quedeime petrificada polo encontro. Hoxe teño a esperanza de atopalo, xunto con Gustavo , no Mulligan´s e poder disfrutar da súa voz en directo.