"Makeleles"

As persoas que podrecen en cartos e que viven rodeados de fama cren na maioría das ocasións que están por riba das leis , das leis dos homes, as que se fan no Parlamento, e mesmo das leis da natureza. E así montan nos seus cochazos e a toda velocidade surcan as cidades cal asesinos en serie , sentindo unha sorte de inmunidade polo poder que lles otorga o vil metal. Non só son os makeleles os que se dedican a esta tarefa de desafiar todas as normas establecidas e despois rirse da xustiza cubrindo a cara cunha braga amarela e dicindo que o alcohol a eles –por ser consumidores habituais- non lles afecta. Esta fin de semana eu mesma me subín nun Mercedes cuns colegas que ían borrachos, e atravesamos a toda velocidade o centro de Marín. Os nenos pijos que conducían o coche están acostumbrados a saltarse á torera calquera prohibición policial, calquera norma de tráfico, e eu, que son tan cívica, deixeime levar por unha especie de tolemia que me impediu reaccionar a tempo. O flamante Mercedes era un arma mortal, e nós – todos nós- asesinos potenciais nas rúas. Arrepíntome da aventura que protagonicei xunto con esa pandilla de nenos de papá bebidos e arrogantes, pero ás veces é preciso que pase un tempo de reflexión, para darse unha conta de que non vale a pena xogarse a vida nas estradas por moito amor que che prometan . Un amigo meu encabeza o seu correo electrónico co dito “ sin risco non hai diversión”, e quizais sexa certo, pero os riscos que asumimos deberían ser só persoais . As nosas accións non deberían acarrear nunca risco para os demais, e cando nos subimos nun coche e o conductor vai pasado de copas somos todos igual de culpables. Non serve de nada que papá veña coa súa billeteira a pagar os desastres, que teña cartos para avogados e mesmo para enviarte a outro lugar onde non te coñeza ningúen e poidas comezar de cero. Non sei en qué estaba pensando eu cando me subía nese Mercedes, pero o que si sei é que non voltarei a xogarme a vida nunha estrada , por moito que no momento pareza unha boa idea.

JAC, KI, DAM y otros freakes del montón. (Historietas frívolas para pasar el rato)

“No la he vuelto a ver desde aquella noche en la que llovía torrencialmente y yo me encontraba al borde del abismo. La bebida no bastaba para consolarme, no hacía efecto, y entonces, cuando irremediablemente me sentía dispuesto al abandono definitivo de mi propia consciencia a cualquier sustancia que me permitiese mantenerme en pie con un mínimo de dignidad, allí apareció ella, sentada a mi lado en la barra del bar de Flop. Fúe como una aparición mágica, un ángel que venía de otro mundo a salvarme con su sonrisa, con su dulzura, con su humor y su ironía. Conectamos enseguida, quizás porque los dos estábamos esa noche perdidos. Ella fue mi flotador, y creo que yo fui el suyo. Pero lejos de nuestras penas y desgracias mutuas, surgió algo diferente, una conexión que muy pocas veces se da entre las personas.
Desde el primer momento en que vi sus ojos, y me habló, deseaba con fuerza besarla, como un impulso irrefrenable y casi inhumano. Al salir del bar de Flop pude estrecharla entre mis brazos, los dos bajo la lluvia , resguardados en un miniparaguas roto. Creo que nunca agradecí tanto la lluvia y la noche, como dos esencias unidas y cómplices de mi felicidad. Nikita era mi salvadora, la reina de la humanidad entera, mi diosa, mi musa. Todo comenzaba en ella y todo terminaría en ella. Lo que escribiera en adelante sería para ella, lo que hiciese en adelante sería por ella.
La sola idea de poder sentirla desnuda, mi piel contra su piel, me mareaba. La llevaba esperando toda mi vida, y al encontrarla me sentía paralizado por un temor extraño, como si las obligaciones, las responsabilidades y los compromisos tuviesen alguna relevancia que yo hasta ahora desconocía.

Llegaron los besos, y pude sentir su piel, su carne contra mi carne, el calor de su cuerpo en el mío. No quise enamorarme. En parte porque mi corazón tiene una hipoteca con intereses muy altos, y en parte porque siempre pierdo en los juegos de azar.
Nikita no se entrega, se presta, volátil, de una manera intensa pero superficial, como si nunca pudieses tocarla del todo. Te muestra su reino, te acoge en él como a un huésped al que despide al amanecer con una sonrisa en los labios. Todo en ella es suave y efímero. Cómo decirle a alguien que tiene media ciudad rendida a sus pies que este pobre servidor lo dejaría todo por quedarse de alquiler en un pedacito de su corazón…

Ki me dijo que la vio la semana pasada, en un garito de la zona, el Zolca, creo. Me contó que estaba vomitando a la salida, a altas horas de la madrugada, al tiempo que le comía la boca a un tiparrón alto, guapo, morenazo y delgado – según la descripción de Ki- y que parecía ausente, supongo que por el exceso de alcohol. Claro que a Ki no hay que hacerle demasiado caso, se mete de todo, y a veces imagina cosas, mezcla la realidad con sus fantasías y construye un mundo a su medida. Para él las noches siempre acaban bien.
Podía ahorrarse los detalles, aunque el vomito y los besos nunca casan bien,y no son indicativo de una pasión incontrolable. Es así, mi Nikita, un espíritu libre que consigue que los hombres se arrodillen a sus pies, para luego dejarlos tirados como una colilla.

Desde entonces no hago otra cosa que pensar en ella, no dejo de buscarla cada vez que pongo los pies en la calle. No tengo ni siquiera su número de teléfono, y sin embargo escribo en una libreta todos los sms que me gustaría enviarle. Uno al despertar, otro al acostarme. Y así día tras día. ¿Cuándo volveré a verla?”


Jac.


(Continuará…)

Volto á actualidade, a sumerxerme nela como única tabla de salvación. Porque a verdade é que San Gil, Mayor Oreja, o congreso do PP son as únicas cousas que me confiren algo de felicidade -real- neste mes de Maio que discurre como un aterrador terremoto pola miña xeografía. Volto á actualidade, e aquí me atoparedes, defendendo con certa ironía ao bó de Mariano (faise bó a medida que os máis malos toman a palabra a portazos contundentes) e ainda que respira todavía, sabemos todos que pouco aguantará en pé. Estudiaba onte as causas de división internas dentro dos partidos políticos, e o meu libro, desgranaba como primeira e principal causa as lealtades a líderes dirixentes do partido que aspiran a controlar o poder da organización. Non fala o meu manual de debates ideolóxicos, ou polo menos non pon o acento neste tema. O que divide é sempre o poder, e quen loita polo poder son as persoas. Creo que o sector aznarista chega tarde para romper o congreso do PP de xuño, pero dende logo está construíndo con suma habilidade a base do aniquilamente total da figura de Rajoy. Pode que Rajoy consiga parecer vencedor do Congreso, pero a realidade é que hai unha forte corrente opositora, que está forzando un "non" entre as filas do PP , e dende logo dando credibilidade casi matemática ao feito de que Rajoy non encabezará a candidatura á Presidencia do Goberno nas eleccións xerais do 2012.

Polo demais, non teño demasiado humor para enfrascarme con ironía en calquera crise interna que non sexa a miña propia. Estou nun punto morto, de tempo e espacio. Non alcanzo a imaxinar canta decepción cabe nun corazón noble e sinceiro, e sin embargo presinto que é infinita. A decepción preside o meu maio mentres o mundo chora por múltiples motivos, atentados, terremotos terribles, asesinatos múltiples...Non entendo o mundo no que vivimos, nin as razóns que moven aos homes e mulleres a facer o que fan. Hoxe non teño fe na humanidade, máis quédame un pouquiño de forza para continuar detrás desta pantalla, sin implicarme demasiado, eso sí.

martes e trece

Hoxe é martes e trece, xa o di o refrán, nin te cases nin te embarques, pero eu co día que levo o mellor que podo facer e meter a cabeza nun furado, e quedarme alí ata que a alguén lle de por rescatarme. Todo é cuestión de poñer as gafas do optimismo e comezar a ver o mundo doutro xeito, pero custa. Algúns din que as mulleres temos un sexto sentido que nos permite coñecer as cousas de antemán, o que vai acontecer, quero dicir, algo así como predecir as desgracias, sobre todo as persoais. Eu non diría tanto, pero dende logo o meu sexto sentido si que me permite prever os meus desastres no amor. Os homes deberían facernos a vida máis sinxela, eso parece fácil de entender. Pois non o é tanto. Si un home quere chamarte, chámate. Si un home non te chama e porque non lle interesas, ou porque tivo un accidente e está inconsciente, pero nese caso enterariaste deseguida. Logo , ¿por qué ás veces agardamos como estúpidas unha chamada? O meu sexto sentido non me falla nunca, sei cando un home chamará ou non. O problema neste caso é que non fago nunca caso ao meu sexto sentido, e por iso me levo máis dun disgusto.

Teño que estudiar, eso é o que debería estar facendo. Pero aparece un home guapo e mando todo polo aire , coma si fose parva. Son parva, en definitiva. Os meus plans pola borda e total por qué. Pero hoxe sinto a necesidade imperiosa de rebelarme ,e de poñer en riba da mesa a tódolos papanatas que me deixaron escapar.

Está ese que lle da por dicir que é pintor, escultor, artista ou que sei eu... Ese que vai de liberal pola vida, e logo á mínima che pon o burka e se queda tan contento. Irrumpe na túa existencia con mil chamadas de teléfono ao día, e cando por fin te convence, e lle deixas penetrar un pouco na túa intimidade, pois, hala, a tomar viento fresco te manda. E con toda a cara do mundo che di que eres unha pesada, que o agobias, e bla bla bla...

Logo está ese outro que coñeciches fai unha burrada de anos, que non te quere , que non quere que saibas nada da súa vida, que non lle importa non voltar a verte nunca, pero que xusto cando estás divertíndote nunha fin de semana con outro xoven estupendo e guapo ao que acabas de coñecer, pois entón non para de dar a matraca no teu mobil con sms cariñosos. Vamos, de toda a vida ao que se lle chamou o can do hortelano.

Ainda hai máis, está por exemplo o que vai de serio e misterioso, que se pasa unha noite enteira coméndoche a cabeza con que si lle gusta a fotografía, con que si é moi libre, moi solitario, facendose o interesante, vamos. Tontea contigo, e á hora da verdade diche que non quere nada serio porque ten que marcharse da cidade en breve , e que quere por riba de todo conservar a túa amistade. Eso si, despois non voltas a verlle o pelo.

¿Sigo? O perfecto home , marabilloso, cariñoso, intelixente, intelectual , inxenioso... que coñeces un día no que se sente como o rei do mambo, pletórico, e che pinta todo un universo por diante marabilloso, que desaparece no mesmo instante no que se lle baixa o efecto da coca que se meteu.

En fin, estes son os homes que poblan o meu pequeno curruncho de desamor. Lóxicamente é entendible que non crea moito no xénero masculino e nin siquiera lles dea unha mínima oportunidade. Claro que ás veces, baixo a guardia, e penso que pode existir alguén distinto, que sexa capaz de ver máis alá dunhas tetas e me recompense -por unha vez- con un pouco de sinceridade. Pero , ¿pensan en realidade que nos creemos todas as súas artimañas? Pois non, non as cremos, tan só miramos para outro lado, porque no fondo as mulleres, de vez en cando , tamén necesitamos un polvo.

E dito todo esto, os martes e trece son o que son . Simples días impregnados do mesmo material do que levamos chea a nosa equipaxe , nin máis nin menos. Estou tan depre que nin me interesa María SanGil nin o terremoto que arrasou China. Non contestei ao emails nin tiven un soriso ao tomar a caña do mediodía. E todo porque no fondo deixome engañar unha e outra vez, sempre perdo e non deixo de xogar. O azar non foi nunca o meu aliado. Hoxe menos. Probablemente escribindo esto desvirtúo un pouco o sentido que quero darlle a este blog. Non quero que sexa un pano de bágoas nin unha fiestra aberta de par en par ás miñas miserias particulares. Sin embargo, teño que berrar a rabia contida, e quero berrarlla ao mundo, dalgunha maneira. Non hai nada peor que a consciencia da soedade. Estou ferida nesta tarde de martes. E no fondo sei que non ten importancia.

A heroína de Varsovia

Faleceu onte , a idade de 98 anos , Irena Sendler, esta gran muller que durante a ocupación nazi rescatou a 2.500 nenos xudeus dun gueto de Varsovia.

Irena era enfermeira cando comezou a guerra, e durante o tempo que durou a ocupación ela dedicou todos os seus esforzos a salvar a vida do maior número de nenos posibles do gueto que os nazis crearon en Varsovia. Pero non só se preocupou de quitalos do gueto utilizando todo tipo de escondrixos para facelo - sacos, ambulancias, ataudes, cestos...-sinón que se preocupou tamén de procurarlles unha nova identidade, e ocultar en latas de conserva as identidades verdadeiras dos nenos,para que unha vez rematada a guerra os nenos recuperasen a súa vida e o seu pasado.

Irena pensaba na paz, cría na vida e nas persoas, e fiel ao seu sentir adicou a súa vida a salvar a dos demais, ainda correndo un risco elevadísimo. Foi capturada pola Gestapo e condeada a morte, pero deixarona escapar, eso si, mentres estivo presa foi vicitima de innumerables torturas que a confinaron a unha cadeira de rodas de por vida. Máis toda a crueldade dos nazis, toda a dor que lle causaron non foi suficiente para que ela traicionase nin a un só dos nenos que salvara. Ela nunca revelou as súas identidades, nin os seus paradeiros.

Cando rematou a guerra desenterrou as latas nas que conservaba a identidade dos nenos, e procuroulles a todos familias adoptivas. Devolveulles non só a vida que os nazis lles acabarían arrebatando , senón tamén un futuro posible e a súa dignidade.

Recoñezo que non coñecía a existencia desta muller, iso que foi proposta como candidata ao premio Nobel da Paz, pero cando onte escoitei a noticia da súa morte, e vin unha pequena reportaxe sobre a gran tarefa que levou a cabo, non puiden evitar romper a chorar. Persoas como Irena son as que nos devolven a confianza na raza humana, no mundo no que vivimos, e a esperanza en definitiva. Soportouno todo porque era optimista. O su optimismo levouna a loitar pola vida dos nenos, pensando sempre no fin da guerra e nunha segunda oportunidade para eles. E o seu optimismo mantivoa con vida na prisión de Pawiak a pesar do horror que padeceu. Irena Sendler, lonxe de sentirse unha heroína dixo sempre ter pena polos nenos que ela non puido salvar , polos que cada día eran conducidos en trens directamente á morte.

Morreu algo máis ca unha heroína, morreu un ánxel , deixándonos a todos unha gran lección sobre a vida e vontade.

Por certo, estiven falando coa miña irmá por teléfono e comentoume que en Vilalba se agotaron os exemplais da Interviu na que saía en portada desnuda a sobriña de Rouco Varela. A miña Vilalba, caciquil, beata e sumamente hipócrita, que se recrea no morbo do prohibido, como si dunha terapia de limpeza de conciencias se tratase. E é que nas miserias de Magadalena redimimos ,dalgunha maneira, os vilalbeses todos as nosas propias miserias. Porque todos somos un pouco Magadalenas, que formamos parte desa familia sacramental, devota e votante do PP de cara ao escaparate, que no fondo sente un remordimento profundo, e quere rebelarse. Agotouse a Interviu non porque os vilalbeses quixeran facerse pallas mirando as tetas da Magdalena, sinón porque querían escoitar -ler, neste caso- as razóns que levaron a esta "sobrinísima" do presidente da Conferencia Episcopal a desnudar os seus sentimentos en contra do seu tío diante de todos os cidadáns. Os vilalbeses querían recrearse na razón última da hipocresía que domina a este gran varón-barón, e ser cómplices xunto con Magdalena da verdade que aflora tras as santas sotanas que cubren tanta estupidez. No fondo penso que non todo está perdido, que non falan contra da igrexia, que non van a manifestacións progres, e que nos colexios electorais non se atreven nin a saudar aos interventores do PSOE e do Bloque, pero no fondo, son capaces todos de ver máis alá das tetas da sobriña de Rouco, e compran a revista como unha forma de protesta, de berro unánime contra o "rancismo" establecido, que soa tal que así : as tetas da túa sobriña vímolas todos, e agora, ¿con qué cara ves a predicarnos coa túa palabra divina?

En fin, Vilalba...

domingos....

Os domingos son a medida da felicidade..., en fin. Hai domingos que se consumen nunha sobremesa de chupitos de licor café , entre amigos, risas e bicos que saben a gloria... despois de tanto tempo. Os bicos de domingo teñen un significado distinto, saben a outra cousa que ten que ver máis coa vida que coa realidade mesma do mundo no que vivimos. Hai fins de semana que te trasladan á fantasía, coma si de pronto comprases un billete de ida a un parte temático no que che prometesen... a felicidade. Hai bicos , que son o resume das horas, dos minutos, dos segundos que construén toda unha existencia. E tan fácil como deixarse levar polo prohibido, polo que non ten razón de ser, nin pes nin cabeza, e nesa volta á inconsciencia adolescente, disfrutar do tempo como si o mundo rematase mañá.

Estiven nun barco,que non arrancou, pero eso era o de menos. Estiven no borde do abismo, no principio e no fin das cousas, co corpo cheo de emocións, e o corazón cheo de caricias. Os venres poden ser insustanciais e poden ,pola contra , traer á tua vida un raio de esperanza, si te deixas. Hai que ser libre pora vivir sin medo, para deixarse arrastar polas esquizofrenias dos que queren arrastrarnos canda eles. Qué bonito deixarse levar polos que poñen o seu empeño todo nesa tarea. A vida non merece a pena si non existen amigos cos que conducir os días ata o atolladeiro. Non vale a pena si non hai un par de abrazos que gardar na maleta para sempre, si non hai unha promesa -por pequena que sexa- de futuro, de algo similar ao amor...

Cando penso en todo o tempo que deixo atrás, nesta tarde-noite de domingo, non sinto remordimentos polos temas que non estudiei, nin polo alcohol en exceso, nin pola velocidade excesiva...A vida é un xogo no que hai que arriscar.

Estou sentada no borde de Maio, co corazón insensible e a mente ocupada noutras cousas, e sin embargo, son plenamente consciente de que hai momentos que xustifican os últimos erros cometidos. Pasou o que pasou porque ao final todo conducía aos teus brazos, ainda que só fose un momento efímero de felicidade. E fermoso que suceda, que alguén sinta de pronto o impulso de arrastrarte á súa paranoia particular,nun domingo soleado, e que afondes nos plans dese home que che parece extremadamente fermoso, e que afondes ao mesmo tempo nun vaso de chupito vacío...Si os domingos miden as cousas - como eu sempre digo- estou de cheo nunha película diferente. Pechei o libro, e abrín a fiestra. Respiro. A velocidade é unha boa terapia contra a melancolía e tamén contra o aburrimento. Embarcarse ás veces é toda unha aventura, que remata nunha tristeza densa que non ten fin. Son consciente, pero agora non é o momento todavía. Estou no principio dunha historia de salvación e autodestrucción ao mesmo tempo. Conto os segundos para redimirme, para ser eu de novo coa miña nostalxia dos domingos...Irremediablemente chega o verán. Ay¡¡¡¡ o verán cos seus momentos de xúbilo indescriptible. Pero hoxe, non boto de menos nada, porque ainda teño por diante o horizonte.

Domingos, domingos, domingos....