Estou nun momento raro -por dicilo dalgún xeito- da miña existencia. Deixei aparcada toda pretensión de felicidade para conformarme simplemente cunha pouca de tranquilidade. Así que agradezo as rutinas que me traen tan só calma, e non me sinto infeliz por non moverme constantemente entre cohetes e luces de artificio. A monotonía de días iguais descubriuseme como un novo paraíso descoñecido, que pode aportarme moito máis do que eu cheguei nunca a imaxinar.

Deboro películas como quen toma un medicamento, por obriga, por necesidade, por costume. E en cada película encontro unha pequena ilusión que é suficiente para continuar adiante con certo optimismo.

Tamén me abandono con certo gusto á lectura de libros que escollo moi meticulosamente, para non equivocarme de golpe e botar ao garete a miña tranquilidade construída a base de dedicación e esforzo. E nesto paso eu o tempo: en buscar as películas e os libros que en cada momento casan mellor co meu estado de ánimo, nun intento de non equivocarme e non caer nunha espiral de melancolía innecesaria.

Tamén me dedico ao té, e a todo tipo de infusións. Bebo infusións casi a todas horas -sin ser unha esaxeración- e elixo as infusión do mesmo xeito que as lecturas e as películas. Lentamente, dun xeito reflexivo, tendo en conta o meu momento particular, os meus sentimentos e os miñas fobias do momento. Gústame descubrir nos estantes das herboristerías e dos supermercados infusións exóticas, das que nunca escoitara falar e disfruto descubrindo o seu sabor na primeira hora da tarde, mentres escoito unha e outra vez unha canción que se me meteu na cabeza casi sin que me dese conta. "Pesadilla Genérica" resoa dentro e fóra, da igual que funcione ou non o Mp3, sempre ese "salí con esa sensación /de un nuevo comienzo para mí/Me tomé una copa o dos/ brindé comnigo y por mí" enchendo ese espacio que queda entre a miña conciencia e a miña esquizofrenia, como un canto esperanzador que encaixa á perfección nos meus plans de tranquilidade.

O feliz momento pausado da infusión: unha taza de menta.

O tempo suspendido na calor tinguida dunha cor parduzca...olor a menta diante da pantalla do ordenador. Pensamentos positivos que non precisas de grandes piruetas nin xogos co destino. Aquí e agora, eu tomando unha menta poleo sin pretender cambiar o mundo. Sin pretender nin siquiera cambiarme a min mesma. Sin revolución.

Logo sucederán cousas baixo o ceo outra vez gris. A primavera con chuvia. Marzo marchando de puntillas, sin facer ruído...sin abrir feridas que ainda poderían sangrar. Resbalando polas esquinas dos teus soños...A esperanza tamén é parduzca, dunha cor verde escura que casi parece marrón.

Sigo no laberinto, no medio do tempo de sabor a menta e tranquilidade construída a conciencia. Aquí e agora, tempo de infusión.

"Sólo me entran ganas de salir huyendo y meterme bajo tierra en el invierno de las salamandras."
*
" : ¿no es ésa , en el fondo, la verdad? Bebemos para recordar tanto como para olvidar. Anverso y reverso de la misma medalla sin gloria alguna, esa que se llama la desdicha".
*
"Me gustan el peligro...los precipicios...los dados que se lanzan atolondaradamente apostando la vida entera, y ni siquiera espero que hayan acabado de rodar para decidir que estoy arruinada. También me gusta perderme, llegado el caso. Esa soy yo. Nada podrá curarme de esa forma de ser".
*
"No es que los hombres franceses sean más guapos, ni mucho menos. Lo que pasa es que nos desean: para ellos , una mujer que cede no es una puta, es una reina".


*
"Da la impresión de que me estoy riendo de ti, y no lo puedo remediar. Si supieras cuánto te quiero entre sarcasmo y sarcasmo. Cuánto... te echo en falta".


Alabama Song. Gilles Leroy

Languidece o tempo sobre as avenidas...Fixo sol, e ao abrir a fiestra ulía a primavera. Emocioneime un pouco, despois de tanta chuvia, despois de tanto chover tamén por dentro.

Faloume alguén da dignidade, máis ben deume un consello, un bó consello que recordarei máis dunha vez, que terei en conta.

Hai moitos xeitos de perder a dignidade, pero tamén é sinxelo recompoñer o noso ego ferido e aplastado no chan ,e rexurdir da man da nosa dignidade. Casi sempre os que miden a nosa dignidade son os demais, nos que nos reflexamos coma si se tratase dun espello. Pero a dignidade comeza e morre nun mesmo. E algo que teño claro , só eu son o barómetro da miña dignidade. Ainda así, comprendín o que este amigo me quería decir, tiña razón. ¡ Qué difícil recoñecer que os máis teñen razón ¡ Non lle din as gracias, porque aos amigos -tamén mo ensinou outro amigo- non se lles da as gracias por nada.

Si estás lendo esto...quero que saibas que te boto de menos. Moitísimo.

Necesito unha fiestra aberta...Respirar.
Necesito unha canción que non sexa -esta noite non- melancólica.
Necesito a voz dalguén ao outro lado, coa man tendida.
Non máis accidentes nin máis suicidios improvisados,
para saír do paso con certa dosis de dignidade. Hoxe non podo. Necesito demasiado, tamén son bastante consciente diso. E das limitacións que conleva tanta ansia contida, tanta emoción que non vai a ningures.
Está lonxe o paraíso prometido. Eu quería creer en ti.
Ninguén a quen amar. Ninguén, sin máis.
¿Necesito alguén a quen amar?
Unha autopista que non conduza ao pozo do que saín. Que alguén se moleste en seguirme esta noite, coma si fóse imprescindible para a súa superviviencia. Cruel. Todo é demasiado cruel no amor. E na morte.
Sentir. Non ten demasiado sentido.
Perdín a oportunidade de volverme tola nuns bicos que non eran meus, que nunca serían de todo meus. Foi a miña aposta. Agora non estou moi segura de que o premio era permanecer así, entre a cordura e a nada, sin nostalxia nas venas, sin febre.
Non volverá a repetirse.
Necesito...
Necesito que sexa a primeira vez que algo me saia ben.
E primavera.
Olor a primavera nas aceras e baixo as papeleiras.
Cada vez que penso nel sinto unha tristura azulada, que se me pon a altura do estómago. Un transtorno innecesario, pensar nel. Inevitable ao meu pesar.
Chámase...chámase, ¿cómo é?
Non, necesito -sobre todo- deixar de soñar.

"Cumplió treinta y tres años el cuatro de septiembre de 1862. Llovía su vida, frente a sus ojos, espectáculo quieto."
*
"La vida discurría en voz baja, se movía con una lentitud astuta, como un animal acorralado en su madriguera. El mundo parecía estar a siglos de distancia."
*
"Siempre jugaba solo, contra sí mismo. Extrañas partidas. El sano contra el manco, las llamaba. Tiraba un golpe normalmente y el siguiente con una sola mano. El día que gane el manco -decía-, me marcharé de esta ciudad. Desde hacía años, el manco perdía."
*
"-Volverán. Es siempre difícil resistir la tentación de volver, ¿no es cierto?"


Seda. ALESSANDRO BARICCO