Tengo tristeza en todas las cosas que ocupan mi casa. Tengo tristeza dentro y tristeza fuera. Tengo tristeza dentro y tristeza en cada cerveza que me tomo. La memoria está empapada de lluvia, lluvia sucia dentro de mis ojos. Pensé que marcaba el ritmo de mis pasos, que tenía el control, que nada iba a moverse nunca de su sitio. Y ahora el suelo se tambalea bajo mis pies, esta vez se que no hay remedio.

Tristeza que es solo eso, nada más. Con toda la pureza con la que puede sentirse , profunda y gris. Eterna.

***

Si he de ser sincera con vosotros os diré simplemente, para que entendais lo que me pasa, que amo mucho a alguien que he perdido. Es una nostalgia grande. No imagino hoy nada peor, y sin embargo sé que existen cosas peores. Perder lo que amas me parece hoy como perder la vida. Pero se que no estoy muerta todavía porque sufro muchísimo.

Zombies

Estou cansada da miña tristura, que é tanto coma dicir que estou cansada de min mesma. Supoño que algo ten que ver esta cor gris que cubre a cidade , que a tiñe dun xeito hostil de sobriedade e hastío. Hoxe o luns é máis luns ca outras veces, e parece que só se nos anuncia algo peor. Tivemos fin de semana, sol, mesmo auga de mar na que mergullar as nosas bágoas ( gústame chorar no mar porque é o único lugar onde as miñas bágoas parecen pequenas) e logo todo rematou neste luns sin fin no que nada sucede, nin dentro nin fóra dos meus ollos. Calma, silencio, choiva miúda...da que doe máis porque non consegue disipar a nostalxia.

Teño frío e fame e dor e ansiedade e medo e pena e rabia e incoherencia e derrota. E sin embargo, todo segue igual, cada un vai co seu saco ás costas de tristezas varias, cada un coas súas culpas, cada un cos seus erros e as súas insatisfaccións. Como zombies que buscan outro mundo, outra vida, outra luz...Todos perdidos, todos iguais, crendo que somos diferentes.

Marabilloso artigo, marabilloso Bolt.

Non creo nas fadas, ese puta mentira, como todo o demais. A vida é un tiovivo do que non sairás indemne. Estou triste, máis é unha tristeza distinta, que afoga, que te deixa vivir casi de prestado unhas horas máis. Alprazolán, esa podería ser a solución doce, unha morte en vida sin éxtasis, sin demasiadas pretensións. Deixarse caer no fondo da desgracia, e deixarse arroupar por esa desolación espesa que o cubre todo. Rendirse, en definitiva.

A vida é o tempo que corre e nos consume. Nos consume na súa miseria, e non hai saída posible. Escapar correndo sin mirar atrás, quizais sexa unha forma de esconderse. Ser un Peter Pam que procura que os seus soños non se esnaquicen ao asinar unha hipoteca . Pero ás veces hai que pararse, e decicir, nese puto cruce de camiños, mirar atras e saber o que perdimos, e escoller...

Sin él

Supoño que hoxe non quero poñerme romántica. Non teño o corpo para excesos de sentimentalismo, resaca, xa se sabe. Tiven o mundo enteiro nas mans, a felicidade dos amigos e do tempo que se esfuma entre os dedos de pura ledicia, e logo, caes de golpe na rutina dun luns calquera no calendario.Unha semana de verán ás costas, unha semana de vida. Fixen o que puiden para esquecerme del, dos seus ollos azuis , da súa pel que ule a Allure, da súa boca -a súa boca, nunca máis a súa boca- da firmeza das súas palabras, do seu sorriso no medio do silencio...Fixen o que puiden ,e sobrevivín outra fin de semana sin a súa voz -nin siquiera- ao outro lado do telefóno; ningunha mensaxe no móbil, ningún email. E ainda así atopei nos segundos unha dozura extraña, sin él.

50 Anos depois

Hai momentos nos que o mundo se para e só sintes a emoción dese instante, que se che clava na pel, na alma, para encherte de enerxía. Fun a ver a un paiaso sobre o escenario cantando cancións dunha época que me resulta lonxana, e xa na primeira canción dinme conta de que de rir nada. Aquelo ía de emocións , desas que che percorren o corpo , que te marcan para sempre.

Raphael cantou cunha voz que non é deste mundo, e interpretou cada letra con vocación actoral, enchendo o escenario coa súa presencia. Si me din que me tremería o corpo todo ao escoitar letras como "Siempre estás diciendo que te vas" , "Para volver a volver" ou " Que sabe nadie" non o creería, e sin embargo, alí estaba eu, coas bágoas asomando sin pudor e unha felicidade inmensa instalada nas entrañas.

Non só fun feliz, non só sentín que na vida existen momentos marabillosos que merecen a pena, si non que vin como se activaban en min resortes que cría estaban xa mortos. A felicidade tiña un nome , unha voz, un andar e unha ollada inesquecibles. Era Raphael, tan xoven e tan vello, vestido de negro, emocionado e entregado, coa garganta aberta e o corazón volcado no escenario. Raphael recordando, Raphael sentindo, vivindo, transmitindo,...cantando.E a noite cobrou unha dimensión nova, algo que lembrar para sempre...,algo do que botar man cando todo vaia mal, algo para contar.

E nada serve, nada chega a tocarche a fibra sensible si non pos en cada xesto un pouco de ti mesmo. Porque no fondo un vese reflexado en cada verba, en cada nota. E alí estaba él, máis que amigo, compartindo a música e o amor, o pasado e o futuro. Ese instante eterno. Compartindo a miña felicidade.

Al final las cosas no resultaron como creíamos, no eran lo que nos contaron. Uno se entera tarde de cómo va esto de la vida, con sus derrotas, sus éxitos, sus desilusiones, sus sueños de verano...Uno se entera tarde de que vivir, morir es lo único que va a suceder, el tiempo que dure es lo de menos. Cuentan los segundos que se beben enteros, sin que existan lágrimas ni vacío. Un día te levantas al lado de la misma persona con la que llevas compartiendo los últimos diez años, su cuerpo es tan conocido como tus cicatrices, y sin embargo, a tu lado en el colchón, no es más que un bulto, una masa de carne fofa que te aburre , que te da pereza mirar, que no te inspira ni pasión ni ternura. Compartes tu día con esa persona, casi parece dulce el discurrir del tiempo, haces la comida, planeas las vacaciones, haces la lista de la compra, le dejas un recado colgado en un post it en la nevera...Poco más. Y miras a tu alrededor y todos están en la misma encrucijada, en el mismo error, en el mismo punto muerto: lo que nos contaron.

Pero tu cuerpo aún está vivo, aún sientes el impulso de lanzarte a vivir de otra manera, a sentir una boca fresca que te devuelva la esperanza, unos ojos que te hablen en medio de la niebla...Invertimos en tedio y pagamos cara la hipoteca de una familia de catálogo, todos iguales. Y si lo conseguimos somos infelices y nos volvemos inseguros, amargados, asociables.

Soltero a los treinta no debería ser una maldición ni un rasgo de caracter conflictivo o con rarezas. Quizás sólo demuestra que sabe uno lo que quiere, lo que espera de los demás, lo que espera del amor y de los veranos. Hay tantas falsas verdades que acabamos por confundirnos , por creer que este no es nuestro tiempo, nuestro lugar, que no encajamos...Y no nos damos cuenta de que todo el mundo siente lo mismo.