Contrariamente ao que cría a maioría de persoas que nos coñecen _ ao meu amigo Toño e a min- e mesmo contrariamente tamén aos meus propios instintos, a viaxe polo sur aconteceu sin ningún tipo de contratempos, polo menos salientables. Tivemos un momentazo na voda, que aos meus íntimos xa lles comentarei ( si se tercia) e pouco máis que dicir das vacacións. Que xa remataron, que foron curtas, como sempre acontece co bó desta vida, e que agora na volta ao mundo real, pois quédame un regusto doce nos beizos e na alma, a lembranza dunha caricia no corazón, e a nostalxia de sentimentos que cría esquecidos para sempre.
Non lembraba cómo e por qué o amara. E no medio das copas, vendo o ben que lle sentaba o traxe e a garabata , xunto coa camisa que eu lle axudara a escoller, soupen, lembrei, o pasado. Por fin éramos os mesmos, aqueles que fai anos se coñeceron e se bicaron sin tregua, a pesar dos pesares todos, deixando estupefactos aos que nos coñecían. E eu tiven que dicirlle que facía anos que non me sentía así, atraída por el como si me sentise completamente poseída, ou tola. Afortunadamente a amistade vence sempre tódolos obstáculos, e agora volto ao punto de partida, como si tal cousa, e estou contenta de que sexa así. Pero o guapo que estaba...eso non o esquecerei nunca.
***
Por certo, a de cousas que cambian cando unha non está , e ao mesmo tempo a de cousas que permanecen inmóbiles. A tranquilidade debe ser eso, regresar e atopar todo como o deixamos, os amigos sorintes agardando por nós, a familia deseosa de facernos de comer, os amores ansiosos por recuperar o sabor da nosa pel, e a casa pechada, con olor a cerrado e pó tímido sobre o televisor. Na oficina nada relevante, pero danche un abrazo cando chegas, e ao encender o ordenador deseguida recuperas a rutina dos mails, dos blogs, do programa informático do traballo...No bar lembran que tomas café con leite , algo cargado, e bótanche un piropo post-vacacional "que morena estás, que tal?" e todos te escoitan , e se alegran por ti, ou finxen que se alegran, cumprindo así un trámite necesario antes de voltar á normalidade. Agardan agasallos, bicos , historias fantásticas. E no fondo, tan só agardan que o extraordinario do momento pase rápido, e que todo volte a ser igual que antes de que marcharas, e falar das cousas de sempre, que si Gran Hermano, que si a choiva, que si o PP, que si a crise, que si o amor...E no fondo , ti tamén agardas que todo se recupere, para gardar ti soa os recordos, como quen garda tesouros valiosísimos, que non quere compartir con ninguén. E buscas entón un momento de intimidade que non esté contaminado de rutina. Envias un email ao teu compañeiro de viaxe. "Te echo de menos" ,porque eso é realmente o único sentimento verdadeiro que recoñeces no medio da vida.
Cada un perde o tempo no que lle peta, e eu son adicta a GH, ainda que este ano non lle estou dedicando moito tempo (todo se andará) pero si que me dou cada día unha volta pola web e polos blogs dos entendidos, e sinceramente, estou un pouco impresionada coa cantidade de comentarios que estes tipiños comentaristas de Gran Hermano como única profesión reciben nos seus blogs. En xeral non atopei nada interesante, pero si algo impactante, a foto da primeira comunión de Almudena, a enana que meteron nesta edición como símbolo de superación persoal e bla bla bla. Porque o certo é que para entrar no reality hai que
ser ou moi guapo/a ou ser un freake ou ter unha tara física salientable, que xa se sabe que agora o das minusvalías vende moito. A min - como minusválida que son- paréceme moi ben, pero claro, eu que son freake e teño tara física, pero que nin unha cousa nin outra se me notan a simple vista, pois non me collen nun casting nin á de tres. 
