outra vez...chove

Chove de novo, e de pronto todo se volve gris dentro e fora, como si levase días chovendo. O amor é algo complicado que casi nunca compensa os sacrificios que conleva. Non é agradecido o amor. Hoxe teño unha dúbida no corpo, que me pesa, e moito. Hoxe, que non teño gana de nada, nin de morrer nin de resucitar, nin de perderme, ni de atoparme. Quizais hoxe é un bó día para ver como o verán se desvanece baixo a choiva e o sol, que comparten escenario sin maiores complicacións, nunha especie de trato tácito que se cumple sin rechistar.

Hoxe todo apunta a que vai ser un día, cando menos, demasiado extraño.

hoxe

Lento agosto agoniza
tras o ventanal que da á rúa bulliciosa.
Lonxe o mar, e os raios penúltimos do verán...
Onte comecei a patinar, con dificultade, con esforzo.
Gustoume a experiencia, pola novidade e pola compaña.
Entre amigos enténdese mellor o mundo.
A mañá comezou con sobresaltos, propios da rutina das oficinas,
pero hoxe sei que vai facer calor, por fin o verán¡¡¡¡
Dilúese agosto entre nostalxias dun verán que se quedou curto,
que casi non se deixou sentir na pel nin nos estados de ánimo.
Remataron as Olimpiadas, ¿e agora qué? Onde poño o meu interese
nos minutos de ocio...
Menos mal que as mañás teñen un "algo" que me senta ben ao corpo,
ese regusto do que foi o amor, do que puido ser, ao fin, tan só o que conseguimos salvar.
Agosto morre no calendario , nas miñas entrañas, na cidade enteira.
Botellódromo, Feira Franca, consulta de marcapasos, Cadiz...Eso é setembro no panorama da cidade.
Hoxe estou relativamente tranquila, mentres escribo, sin demasiado afán de compartir nada.

Un hallazgo

Directo, sencillo, con poucas palabras, as xustas, as necesarias, as que desgranan a realidade sin forzar as cousas. Pasear polo seu blog e sinónimo de tranquilidade, de paz redescuberta, de fiestra aberta a un novo mundo.E doce, sensible, orixinal atrévome a dicir. Tira do youtube pero non cansa, non aburre, porque basta ler os seus post mínimos para comprender un pouco o que flúe pola súa cabeza de home aventureiro. Un día , nun bar , díxenlle que era "disperso", así, como soa, sin pudor. El recibiu a crítica ou eloxio con humildade, cun soriso prendido, e ata me deu a razón. Escribe como él é . Breve, diáfano, imprescindible.

Almorcei co diario de Pontevedra, toda unha satisfacción morbosa nestes momentos da miña existencia placenteira. E é que o Diario non decepciona nunca, vamos que unha atopa nel o que espera, e sempre deixa saciada a miña ansia de cotilleo pontevedrés. Finais dos Xogos Olimpicos, adeus a Pekín e a toda a parafernalia. E logo a abalancha informativa acentuando as cifras, a nosa, 18 medallas, 5 ouros. Que tampouco é para tirar cohetes, pero a nós enseguida se nos infla a vena nacionalista, e nos atribuímos as medallas como si fose cousa nosa , estando tirados no sofá , o de conseguir eses exitos deportivos. Somos a hostia, e máis nada. Pero ainda así , qué partidazo fixemos contra EEUU, eh? Porque España cando se pon, e moi grande, e en baloncesto, pois iso, demostramos que non hai quen nos tusa.

Claro que a min o que realmente me puxo cachonda na fin de semana foi a aventura olímpica dos chavales do kayak, que conseguiron o ouro contra todo pronóstico, ni eles mesmos o podían crer. Perucho e Craviotto foron o prato forte que acabou en vitoria. Porque no baloncesto o sabor final foi agridoce, como son sempre as medallas de prata. A prata psicolóxicamente é perder. E a opción dos segundóns, dos conformistas, dos que polos pelos non cumpriron o seu soño. Din os xornais, prata cuberta de ouro, vitoria moral, e bla bla bla. Eu pegueime o madrugón o domingo, tentei abrir os ollos enroscada no sofá e seguir as reflexións dos comentaristas pola TVE1, pero foi no momento no que España só estaba a dous puntos de EEUU cando despertei de vez, erguinme como impulsada por un resorte e vin a final en todo o seu esplendor. Acojonante. Pero perdimos (perdón, perderon), punto.

A actualidade non só estivo en Pekín, en Pontevedra tamén pasan cousas. Habilitouse , estrenouse -con certo éxito- o botellódromo no parque Rosalía de Castro. Os rapaciños de 16 anos xa teñen un reducto na cidade onde beber ata botar a pota, alonxado das miradas dos pontevedreses , sin molestar aos que durmen e aos que pasean polo casco histórico nas noites estreladas. E son tan cachondos os que moven o cotarro no concello que para a inauguración do invento, (entrada en vigor da ordenanza antibotellón) organizouse na noite do sábado un concerto na zona habilitada para beber. O grupo Ratas Sucias, (ou ao revés , non sei) amenizaron a movida nocturna dus 600 xoves que beberon calimocho, ron e outras bebidas de alta graduación alcólica.

Eu non fun de botellón, pero polo visto todo estivo moi ben, moi bó rollito e todos a colaborar coa poli, que "majamente" derivou aos nenos despistados coas súas bolsiñas do Moldes ao recinto. Eu estaba tomando caipirinhas pola zona, que vaia que é difícil tomar unha caipirinha decente nesta cidade. A primeira parecía máis un granizado que unha caipirinha, a segunda tiña moito azúcar e pouco alcol, e bueno...non sabía a caipirinha. E a base de probar, acabas cunha dor de cabeza nada normal , e total , para qué?

Estoy leyendo una novela que me hizo recordar aquella otra grandísima novela, auténtica obra de arte, Cien Años de Soledad. Me hizo recordar también mi infancia, e incluso la infancia de mis padres. Porque también se puede recordar como si lo hubiesemos vivido las vivencias que nuestros padres o nuestros abuelos nos han relatado tantas y tantas veces, en noches de invierno, cuando no había mucho más que hacer. Me hizo recordar la única historia de amor que he vivido. Porque el amor sólo sucede una vez en nuestra vida. Nos enamoramos de una persona y proyectamos en ese amor una serie de sensaciones, de sueños , de espectativas. Y luego, cada historia de amor que vivimos en el futuro no es sino la rememoración de ese primer amor, una pura y simple reminiscencia, en la que identificamos en la sonrisa del que ahora comparte nuestra cama la risa aquella que nos conquistó hace tantos años. Y el carácter de quién comparte nuestra vida ahora no es más que la modificación que cabría esperar del carácter de aquel chiquillo al que amamos hace diez años por el propio devenir del tiempo. Todas las historias de amor no son más que la primera historia de amor, repetida en cada beso que damos, en cada mirada tierna que ofrecemos, en cada declaración de amor que pronunciamos.

Mi primer amor se llama Victor. Nos conocimos cuando yo tenía 20 años y él 19, nos enamoramos la tercera vez que nos vimos, y después de poco más de tres años de relación cada uno siguió su camino. A partir de entonces mi vida amorosa -caracterizada por la frustración- no ha sido más que una búsqueda constante de un Victor adulto , que me devuelva a la misma sensación de enamoramiento que sentí a los veinte. Y cada hombre que me llega a hacer sentir algo parecido al amor, es un clon de aquel primer hombre al que tanto quise. Se que estoy enamorada cuando vuelvo a los brazos de Victor, a aquella complicidad que conquistamos con el paso de los días, a la tranquilidad y la felicidad que supusieron para mi aquellos tres años de convivencia. Se que estoy enamorada cuando me siento tan bien con alguién que olvido todo el tiempo que ha pasado desde entonces, cuando hay una continuidad perfecta entre aquella relación primera y lo que en ese instante estoy sintiendo. Me sucedió dos veces más. Dos veces repetí mi primera -mi historia- de amor, y ahora , que ya manda más mi cabeza que mis sentidos, se que podría fácilmente abandonarme de nuevo a los brazos de un Victor, ( el que ahora está en mi horizonte) y dejarme sentir ese roce conocido y amable , esa calidez que da el saberse enamorado.Sin embargo, lo malo que tiene repetir una y otra vez, a lo largo de las distintas etapas de la vida, la misma historia de amor, es que ya sabes cómo finaliza, y eso rompe la magia. Da un poco de pereza. Y por eso , tengo la impresión de que sólo me enamoro cuando creo que empiezo a olvidar.

Hoxe todos falaban do accidente de avión que tivo lugar onte no aeroporto de Barajas. Supoño que é algo inevitable dado o grandioso do desastre e o gran número de víctimas. Todos falaban do mesmo en todas partes, o sufrimento das familias, as posibles causas da desgracia...En todo caso, nada serve para reconstruír nada, para voltar atrás no tempo e borrar o acontecido. Así é o noso mundo, cruel e imprevisible, coa morte acechando en cada esquina, impasible, como un deus que todo o pode, e do que non podemos fuxir por máis que queiramos.

Pero eu hoxe, pese á choiva, pese a todo, négome ao pesimismo. Quizais porque estou tan baleira de todo que nada me conmove. Todo, nada. Son só verbas, sin demasiado contido, que soan grandilocuentes cando as escribo. Pero a realidade non se mide en termos absolutos. Hoxe, si me paro a pensar, foi un bó día. Retornou un compañeiro ao traballo despois das súas vacacións e descubrín que o botaba de menos, que son máis feliz con el ao meu lado que sin el; vin a Julito cruzar a rúa coa súa cazadora verde de cadriños, esa que tanto me gusta, e co seu flequillo algo máis longo que a última vez que o vin; comprei unha camisa en Zara de cor branca; recibín unha chamada inesperada e cruceime na rúa cunha antiga compañeira de piso á que facía mil anos que non vía.

Son egoísta. Egoísta cando o accidente, os mortos, todo o que aconteceu onte en Madrid, me resbala por completo. Pero non mais que o resto de días da miña vida, nos que me levanto coa radio e escoito as noticias que fan tremer o mundo casi sin inmutarme.

Egoísta cando escribo sobre min mesma, cando falo de persoas que só coñezo eu , cando conto a miña vida como si lle importase a alguén.

Egoísta. Quizais prefiro asumir esta verdade que non ser hipócrita con todo o mundo. Son unha cidadá deste tempo, que vai de progre pola vida pero que mira para outro lado cando a inxustiza non cae ao carón dos seus zapatos. As palabras sempre serven aos nosos intereses, e eu , hoxe prefiro xustificarme co egoismo, como si esa verba me eximise un pouco máis da vergoña que me provoca a miña actitude ante o mundo.

E onte as miñas preocupacións estaban noutro sitio, lonxe de calquera aeroporto. Logo chegou Gustavo, como cada mércores, para evadirme de min mesma, do meu corpo, de todo. Todo. Ao final, sempre acabo por poñerme estupenda, sin medida. Gustavo canta cada vez mellor, ou eu escoito cada vez dun xeito máis agarimoso. Todo é relavito. Todo -voltei a facelo- falar en propiedade absoluta da verdade absoluta. Pero quizais sexa certo eso de que todo é relativo...

19.30

«¿Pareció fácil? No, ¡no lo fue! Me sentí como si nadara, y solo me decía a mí mismo, no mueras, no mueras. ¡No fue fácil! Dejé todo en la pista», estas foron as verbas que onte nos ofreceu Bolt despois de conseguir un novo record mundial. Foi nos 200 metros, cun tempo de 19.30. Eran pouco máis das 16:20 horas en España, e este home que nos deixa a todos sin adxectivos facía historia en Pekin. Mantivo a incógnita sobre as suas pretensións nos 200 ata o final. Fíxonos crer que só lle interesaba o ouro, que non quería batir ningún record, pero no momento clave, na gran final, saiu a romper tódolos esquemas do atletismo mundial. Esforzouse - creo que por primeira vez nestes xogos- e o seu rostro reflexou por primeira vez un xesto de rabia contida. Gañou, por suposto. Superouse a sí mesmo. Sobrepasou tódalas espectativas. Bicou o chan e mostrou a camiseta mostrando con orgullo as cores que simbolizan a Jamaica. O home máis rápido do mundo convertiuse en lenda indiscutible, deixounos a todos coa boca aberta, en extasis.

Para correr 200 metros en 19.30 segundos non hai que correr, hai que voar, non sentir o chan baixo dos pés. Miraba o reloxo, quería ese record, e conseguiuno. Só un home, Bolt, podía intentar unha proeza así, e conseguila. «Soy el número uno. Probé al mundo que soy el verdadero campeón y que trabajando duro todo es posible. Esto es más de lo que podía imaginar. Estoy superado por los acontecimientos. No pensaba en batir el récord porque me sentí cansado en las series. Pero quería dejarlo todo en la pista y lo hice». As palabras de Bolt reconfortannos porque o fan humano, a este fora de serie, indescriptible, que parecía máis un deus ou un extraterrestre durante as series, e que na final, voou sobre a pista e convertiuse co triunfo nun home como calquera outro, que tivo que esforzarse para que todo o mundo tremese ao contemplalo.

Para nós, tamén foi máis do que podiamos imaxinar.