"...casi lloro porque sentí que también yo había entrado en el engranaje absurdo del trabajo y de los papeles y que me habían robado mi tiempo. Porque después de todo mi tiempo es mío y yo debiera ser dueña de gastarlo y malgastarlo según mis ganas. Quiero decir: me pasé la mañana buscando papeles justificativos para que me dejen robarme el tiempo en paz. La verdad: trabajar para vivir es más idiota aún que vivir. Me pregunto quién inventó la expresión "ganarse la vida" como sinónimo de "trabajar". En dónde está ese idiota." Alejandra Pizarnik
15 julio, 2008
"El trabajo estaba hartándome. Seis años y no tenía un céntimo en el banco. Así es como te enganchan... te dan sólo lo justo para que sigas vivo, pero nunca te dan lo suficiente para que puedas enviarlo todo a hacer puñetas."
El enamorado de los ascensores. Charles Bukowski
Louis-Ferdinaud Céline, Viaje al fin de la noche.
El enamorado de los ascensores. Charles Bukowski
"Lo peor es que te preguntas de dónde vas a sacar bastantes fuerzas la mañana siguiente para seguir haciendo lo que has hecho la víspera y desde hace ya tanto, de dónde vas a sacar fuerzas para ese trajinar absurdo, para esos mil proyectos que nunca salen bien, esos intentos por salir de la necesidad agobiante, intentos siempre abortados, y todo ello para acabar convenciéndote una vez más de que el destino es invencible, de que hay que volver a caer al pie de la muralla, todas las noches, con la angustia del día siguiente, cada vez más precario, más sórdido."
Louis-Ferdinaud Céline, Viaje al fin de la noche.
"En la vida de hoy, el mundo sólo pertenece a los estúpidos, a los insensibles y a los agitados. El derecho a vivir y a triunfar se conquista hoy con los mismos procedimientos con que se conquista el internamiento en un manicomio: la incapacidad de pensar, la amoralidad y la hiperexcitación.
Ya no trabajamos; nos recreamos en el asunto al que estamos condenados.
¿Cuál de nosotros puede, volviéndose en el camino en el que no hay regreso decir lo que ha seguido como debía haberlo seguido?
La renuncia es la liberación. No querer es poder.
Ver es ser distante. Ver claro es parar. Analizar es ser extranjero.
Nunca sabemos cuándo somos sinceros. Quizá no lo seamos nunca. Y aunque seamos sinceros hoy, mañana podemos serlo por todo lo contrario.
El trabajo nunca da resultados. El esfuerzo nunca llega a ninguna parte. Sólo la abstención es noble y elevada, porque ella es la que reconoce que la realización es siempre inferior, y que la obra hecha es siempre la sombra grotesca de la obra soñada."
Fernando Pessoa, El libro del desasosiego.
Ya no trabajamos; nos recreamos en el asunto al que estamos condenados.
¿Cuál de nosotros puede, volviéndose en el camino en el que no hay regreso decir lo que ha seguido como debía haberlo seguido?
La renuncia es la liberación. No querer es poder.
Ver es ser distante. Ver claro es parar. Analizar es ser extranjero.
Nunca sabemos cuándo somos sinceros. Quizá no lo seamos nunca. Y aunque seamos sinceros hoy, mañana podemos serlo por todo lo contrario.
El trabajo nunca da resultados. El esfuerzo nunca llega a ninguna parte. Sólo la abstención es noble y elevada, porque ella es la que reconoce que la realización es siempre inferior, y que la obra hecha es siempre la sombra grotesca de la obra soñada."
Fernando Pessoa, El libro del desasosiego.
Recollo estas citas porque en parte traducen hoxe o meu estado de ánimo. Síntome así, desfeita en casi tódolos sentidos, morta en vida, triste, patética. No fondo o mundo é como eles din, un sitio hostil no que nos deixamos morrer , no que nos vamos baleirando de soños e de ilusión cada día, no que nos convertimos en estúpidos, ou mesmo é que somos estúpidos, que nacemos estúpidos sin remedio. Con qué claridade pintan o mundo que nos tocou en sorte, con que clarividencia pincelan a nosa realidade, esa da que queremos fuxir pero que nos persigue sin remedio. Pessoa é un deus que di nun só golpe que a renuncia é a liberación, sabe contar a nosa miseria, a nosa desgracia cruel de nacer e ter que tirar para adiante no medio de tanta desesperanza e de tanta sinrazón.
Hoxe a miña bandeira é o pesimismo e a única forza que teño sae da renuncia. Hoxe non quero. Hoxe non son. Hoxe a desolación percorre o meu ánimo e aniquilame por completo.
14 julio, 2008
Cousas do verán
As terrazas con vistas ao mar, de noite cobran un aspecto casi máxico, que invita baixo as estrelas á conversa e á risa, a un percorrido pola nostalxia dos veráns que quedaron atrás e ao debuxo do futuro desexable. A brisa fresca que corre nestas noites de xullo, o olor que arrastra polo ar a cercanía do mar, e a presenza de bós amigos fan dalgúns momentos instantes inolvidables.
A mellor copa da fin de semana foi sen dúbida nunha destas terrazas, en Portonovo, conversando co mozo dunha amiga sobre os soños que nos gustaría alcanzar, e aos que dalgunha maneira xa renunciamos, ainda sin sabelo. Pero a parte da noite estrelada, algo freca e que me brindou sen dúbida risas e anecdotas, a fin de semana estivo chea de retales que pasarán a formar parte para sempre do meu album de fotos particular.
Nas rocas estrenamos unha desas redes que usan os nenos para pescar cangrexos, non lembro como se chaman , e conseguimos pescar unha nécora xigante , que logo devolvimos ao mesmo sitio onde a capturáramos ante a dúbida de qué facer con ela, e despois de mareala durante uns vinte minutos dun lado para outro ( sin pretendelo, por suposto). Xogamos ás palas ( tamén recén adquiridas igual que o artiluxio de pescar ) e nestes dous xestos recobramos parte da infancia, e daquela felicidade baleira de complexos, na que tan só facía falta o sol ,a area quente baixo os pés e o mar enteiro diante os ollos, agardando a ser conquistado. E así descubrimos de novo que a liberdade de ser nenos pode alcanzarse xogando nunha praia repleta de xente, así de simple, así de fantástico.
E nesa mesma praia , tivemos que atoparnos cun icono da política vilalbesa, o noso fabuloso e ben querido alcalde, que está de veraneo con toda a súa familia. Alí estaba con seu bañador amarelo Gerardito, convertido nun homiño pequeno e insignificante para os que o rodeaban, sentado nunha silla pregable, cun sombreiro ridículo que lle confería un aire de personaxe casposo, algo patético. Pois si, así son as cousas, non hai máis que darse unha volta estes días pola praia de Canelas en Portonovo e alí atoparemos ao alcalde de Vilalba , á súa esposa , fillos, irmá , nai e cuñado, que xa se sabe, a familia que veranea unida…Como alcalde o seu soldo ascende a uns 6000 euros mensuais ,un dos soldos de alcalde máis altos do noso pais, ahí é nada.
Por certo de amor nada, de sexo nada de nada, e de alcohol cada vez menos que xa teño edade para cuidarme, pero ainda puiden experimentar o que é sentirse desexada e levantar paixóns as sete da madrugada. Ligamos unha amiga maís eu con dous expresidiarios, exdrogadictos ( agora só fuman porros) que tiñan un coche roubado á porta do garito onde os coñecimos. A verdade é que o aspecto que presentaban avalaba as súas confesións, e ainda que ían de malos malotes eran uns auténticos cabaleiros, pois só querían convidarnos a cear, que bonito. Quedouse todo nun baile, que unha cousa e crer na reinserción dos delincuentes e outra ben distinta ter que asumir todo o proceso nunha soa noite.
11 julio, 2008
San Benito.
Os días festivos son ,queiramos ou non, días definitivamente distintos. Desconecta un da realidade das cousas e de pronto o corpo todo ponse de vacacións e non admite máis que caprichos e praceres extra. O café non sirve no bar de sempre, hai que tomalo nunha terraciña coa brisa petándoche nos ollos, e o menú, ainda que ti estés soa coma sempre , ten que ser tamén distinto.
Potevedra amenceu con nubes e claros e o meu corazón está coma sempre, como aquel chiste que nin frío nin calor, cero grados. Os meus pulmóns resisten, pero non lles queda moito. Si fóse unha velliña de 80 diría cando me preguntaran cómo me atopo, pois que vou tirando. Pero como non é o caso, ainda non pinto canas, pois non sei cómo me atopo. Quizais a palabra que mellor me define ultimamente sexa cansa. Cansa de arrastrar o meu corpo para todos lados, de respirar con estes pulmóns que perden fuelle, de andar e cansar ao mesmo tempo, como si me estivese quedando sin enerxías. E xullo continúa no calendario o seu paso alleo ás miñas inquedanzas, alleo a que eu respire ou non, a que eu me vaia desgastando de cansancio.
O primeiro que se resinte nesta metamorfosis decadente é a líbido, despois todo o demais. Vamos, que ao paso que vou desconfío que vaia a caer presa dun romance de verán. Por estas datas o pasado verán xa estaba máis que enfangada en historias sentimentais suicidas , pero polo menos tiña o corazón revolto e espelido. Agora, qué, como un morto en vida, que non sinte nin padece, que tan só se cansa, merda de cansancio. O corazón como metáfora dos sentimentos ten o seu aquel, como órgano vital que move o noso mecanismo, o meu é simplemente un timo. Hoxe regalaballe o meu corazón a calquera -marcapasos incluído- e que se apañasen eles con estes días de rutinas sin fin, e que tirasen pa diante con alegría, e mesmo que tentasen botar un polvo.
Ay, os días festivos nas cidades...Nada como unha aldea en festas para levantar o espíritu, pero esto...O único bó é que non tiven que madrugar.
10 julio, 2008
Amantes
Se había instalado entre los dos una complicidad cómoda, reconfortante que hacía que el paso de las horas fuese calmo y casi anestesiante. Con él pasaba la vida dentro de un micromundo en el que todo cobraba cierta irrelevancia. Ella era feliz en ese tiempo que paraba el reloj, que hacía que la sucesión de minutos fuese una sucesión de placer y de liviana felicidad. El sexo era fácil, lo hacían como una tarea que por aprendida no dejaba de ser gratificante, sino más bien al contrario, se afanaban en la búsqueda de la perfección, y siempre acababan por sorprenderse uno al otro con sus técnicas amatorias. El placer del sexo era la excusa para encontrarse cada dos o tres días, siempre a media tarde, en el apartamento de Marisa. Pero más allá del sexo habían encontrado un espacio habitado por los sentidos, donde se hacían plenos , como amantes, pero también como seres humanos. Allí concluía la realidad de sus vidas, sus obligaciones y sus problemas, y tan sólo los besos y caricias que se regalaban sin contraprestación alguna eran suficientes para crear una atmosfera como de otro mundo. Marisa hablaba de la infancia, y Esteban la escuchaba con atención : en sus ojos un brillo de admiración y de nostalgia. Le habría gustado conocerla desde siempre, desde que era sólo una chiquilla, y haber compartido con ella aquellos primeros paseos en bicicleta, aquellas madrugadas el día de Reyes, aquellos primeros besos en el patio de recreo...
Entre conversaciones y miradas el apartamento de Marisa cobraba una dimensión de paraíso, no hacía falta mucho, un sofá, una cama, algo de música y un poco de chocolate. Con la radio bastaba, música española , que era la preferida de ella. A veces sonaba un bolero o cualquier canción lenta y romanticona, y se besaban al ritmo pausado de las notas, y con el cambio de canción Marisa cambiaba el ritmo del movimiento de sus labios, y buscaba las partes más íntimas de Esteban y seguía igualmente, bajo las sábanas, el ritmo de la música. Después del sexo, el sudor y el chocolate se mezclaban en una comunión casi perfecta, casi infantil. Les gustaba sentirse pegajosos, olerse como animales y reconocer en sus olores corporales sus afectos. En esa intimidad de piel sobre piel, hacían de sus abrazos un lenguaje completo que les servía para entenderse por encima de las complicaciones de su relación censurada y prohibida. A su manera se querían y se lo demostraban con gestos cotidianos, con pequeñas caricias y silencios en los que descansar de sus miserias.
Las tardes calurosas, como la de ayer, eran las preferidas de Esteban. Marisa sin embargo siempre se quejaba porque no podía ir a la playa, y entonces, Esteban bromeaba, y le decía que él era mejor que el Mediterráneo entero.
Ayer se entregaron con furia, como si en los días que llevaban sin verse hubiesen acumulado una voracidad excesiva. Hicieron el amor varias veces seguidas, recorriendose uno al otro con la intención de memorizarse, de empaparse de la esencia última de la materia que les formaba. Esteban estaba contento, cómodo entre los arrumacos de Marisa que le devolvían la confianza que la propia vida le iba quitando a cada paso. Intentó contarle sus problemas con Hacienda, pero Marisa barrió con un beso los trámites burocráticos. Le espetó un "me aburro" y volvió a su piel como quien regresa a un territorio conquistado. Y de nuevo buscaron su refugio secreto, entre la dulzura de Marisa y la serenidad de Esteban. Hacía mucho tiempo que no se querían tanto.
09 julio, 2008
Vin un home en pantalón corto e chanclas cruzando a cidade ás oito da mañá. Un home en chanclas lémbrame que estamos no verán, que xullo é verán ainda que eu camiñe á oficina. Que os turistas se vistan de turistas é unha maneira agradable de preservar a orde establecida. Si unha mañá de xullo calquera eu dirixise os meus pasos ao baixo onde traballo vestida de turista, si todos o fixesen deste xeito, produciríase unha especie de cataclismo insoportable. A orde das cousas percíbese en detalles mínimos , nos que non reparamos salvo cando son inexistentes. Un home en chanclas pola rúa indícame que estamos preto do mar, que Pontevedra é casi un paraíso no que xullo e agosto se convirten nun balneario. Vivir en Pontevedra nestes meses é un luxo , disto dinme conta en seguida, cando cheguei a esta cidade e tiven que pasar aquí o meu primeiro verán. Descubrín entón o sol, como quen descubre un tesouro do que descoñecía a súa existencia real, e co sol descubrín todo o demais.
Xullo está correndo, non quere pasar desapercibido, pero ao mesmo tempo, discurre cunha cotidianidade extraña, casi febril. A verdura é un escenario desexable, que acolle a quen pasa, a quen mora entre o bullicio desta cidade chea de nenos que berran e corren e rin por tódalas esquinas. Os mércores son especiais no cómputo das semanas, como unha ponte que nos conduce á fin de semana, a praceres novos ou repetidos.
Nas oficinas o tempo faise plastilina, estira de maneira irremediable, e non chega a hora liberadora da caña no bar do lado, como un oasis no medio do deserto.
Estou de regreso ás horas habitadas por mortais que traballan e logo van á praia. Durmo pouco e deixo que os que me queren mo digan si lles peta. Agardame unha caipirinha para celebrar este día de ausencias no meu corazón. De balerios que non se enchen con casi nada. A tranquilidade dos días é como un estado de coma involuntario que non precisa grandes coidados. En coma pénsase moi mal, e sóñase ainda peor. Morre un en vida, e tan só queda a esperanza dunha resurreción a tempo, baixo un verán redescuberto.
Feliz xullo...
08 julio, 2008
Suscribirse a:
Entradas (Atom)