San Benito.

Os días festivos son ,queiramos ou non, días definitivamente distintos. Desconecta un da realidade das cousas e de pronto o corpo todo ponse de vacacións e non admite máis que caprichos e praceres extra. O café non sirve no bar de sempre, hai que tomalo nunha terraciña coa brisa petándoche nos ollos, e o menú, ainda que ti estés soa coma sempre , ten que ser tamén distinto.

Potevedra amenceu con nubes e claros e o meu corazón está coma sempre, como aquel chiste que nin frío nin calor, cero grados. Os meus pulmóns resisten, pero non lles queda moito. Si fóse unha velliña de 80 diría cando me preguntaran cómo me atopo, pois que vou tirando. Pero como non é o caso, ainda non pinto canas, pois non sei cómo me atopo. Quizais a palabra que mellor me define ultimamente sexa cansa. Cansa de arrastrar o meu corpo para todos lados, de respirar con estes pulmóns que perden fuelle, de andar e cansar ao mesmo tempo, como si me estivese quedando sin enerxías. E xullo continúa no calendario o seu paso alleo ás miñas inquedanzas, alleo a que eu respire ou non, a que eu me vaia desgastando de cansancio.

O primeiro que se resinte nesta metamorfosis decadente é a líbido, despois todo o demais. Vamos, que ao paso que vou desconfío que vaia a caer presa dun romance de verán. Por estas datas o pasado verán xa estaba máis que enfangada en historias sentimentais suicidas , pero polo menos tiña o corazón revolto e espelido. Agora, qué, como un morto en vida, que non sinte nin padece, que tan só se cansa, merda de cansancio. O corazón como metáfora dos sentimentos ten o seu aquel, como órgano vital que move o noso mecanismo, o meu é simplemente un timo. Hoxe regalaballe o meu corazón a calquera -marcapasos incluído- e que se apañasen eles con estes días de rutinas sin fin, e que tirasen pa diante con alegría, e mesmo que tentasen botar un polvo.

Ay, os días festivos nas cidades...Nada como unha aldea en festas para levantar o espíritu, pero esto...O único bó é que non tiven que madrugar.

Amantes

Se había instalado entre los dos una complicidad cómoda, reconfortante que hacía que el paso de las horas fuese calmo y casi anestesiante. Con él pasaba la vida dentro de un micromundo en el que todo cobraba cierta irrelevancia. Ella era feliz en ese tiempo que paraba el reloj, que hacía que la sucesión de minutos fuese una sucesión de placer y de liviana felicidad. El sexo era fácil, lo hacían como una tarea que por aprendida no dejaba de ser gratificante, sino más bien al contrario, se afanaban en la búsqueda de la perfección, y siempre acababan por sorprenderse uno al otro con sus técnicas amatorias. El placer del sexo era la excusa para encontrarse cada dos o tres días, siempre a media tarde, en el apartamento de Marisa. Pero más allá del sexo habían encontrado un espacio habitado por los sentidos, donde se hacían plenos , como amantes, pero también como seres humanos. Allí concluía la realidad de sus vidas, sus obligaciones y sus problemas, y tan sólo los besos y caricias que se regalaban sin contraprestación alguna eran suficientes para crear una atmosfera como de otro mundo. Marisa hablaba de la infancia, y Esteban la escuchaba con atención : en sus ojos un brillo de admiración y de nostalgia. Le habría gustado conocerla desde siempre, desde que era sólo una chiquilla, y haber compartido con ella aquellos primeros paseos en bicicleta, aquellas madrugadas el día de Reyes, aquellos primeros besos en el patio de recreo...

Entre conversaciones y miradas el apartamento de Marisa cobraba una dimensión de paraíso, no hacía falta mucho, un sofá, una cama, algo de música y un poco de chocolate. Con la radio bastaba, música española , que era la preferida de ella. A veces sonaba un bolero o cualquier canción lenta y romanticona, y se besaban al ritmo pausado de las notas, y con el cambio de canción Marisa cambiaba el ritmo del movimiento de sus labios, y buscaba las partes más íntimas de Esteban y seguía igualmente, bajo las sábanas, el ritmo de la música. Después del sexo, el sudor y el chocolate se mezclaban en una comunión casi perfecta, casi infantil. Les gustaba sentirse pegajosos, olerse como animales y reconocer en sus olores corporales sus afectos. En esa intimidad de piel sobre piel, hacían de sus abrazos un lenguaje completo que les servía para entenderse por encima de las complicaciones de su relación censurada y prohibida. A su manera se querían y se lo demostraban con gestos cotidianos, con pequeñas caricias y silencios en los que descansar de sus miserias.

Las tardes calurosas, como la de ayer, eran las preferidas de Esteban. Marisa sin embargo siempre se quejaba porque no podía ir a la playa, y entonces, Esteban bromeaba, y le decía que él era mejor que el Mediterráneo entero.

Ayer se entregaron con furia, como si en los días que llevaban sin verse hubiesen acumulado una voracidad excesiva. Hicieron el amor varias veces seguidas, recorriendose uno al otro con la intención de memorizarse, de empaparse de la esencia última de la materia que les formaba. Esteban estaba contento, cómodo entre los arrumacos de Marisa que le devolvían la confianza que la propia vida le iba quitando a cada paso. Intentó contarle sus problemas con Hacienda, pero Marisa barrió con un beso los trámites burocráticos. Le espetó un "me aburro" y volvió a su piel como quien regresa a un territorio conquistado. Y de nuevo buscaron su refugio secreto, entre la dulzura de Marisa y la serenidad de Esteban. Hacía mucho tiempo que no se querían tanto.

Vin un home en pantalón corto e chanclas cruzando a cidade ás oito da mañá. Un home en chanclas lémbrame que estamos no verán, que xullo é verán ainda que eu camiñe á oficina. Que os turistas se vistan de turistas é unha maneira agradable de preservar a orde establecida. Si unha mañá de xullo calquera eu dirixise os meus pasos ao baixo onde traballo vestida de turista, si todos o fixesen deste xeito, produciríase unha especie de cataclismo insoportable. A orde das cousas percíbese en detalles mínimos , nos que non reparamos salvo cando son inexistentes. Un home en chanclas pola rúa indícame que estamos preto do mar, que Pontevedra é casi un paraíso no que xullo e agosto se convirten nun balneario. Vivir en Pontevedra nestes meses é un luxo , disto dinme conta en seguida, cando cheguei a esta cidade e tiven que pasar aquí o meu primeiro verán. Descubrín entón o sol, como quen descubre un tesouro do que descoñecía a súa existencia real, e co sol descubrín todo o demais.

Xullo está correndo, non quere pasar desapercibido, pero ao mesmo tempo, discurre cunha cotidianidade extraña, casi febril. A verdura é un escenario desexable, que acolle a quen pasa, a quen mora entre o bullicio desta cidade chea de nenos que berran e corren e rin por tódalas esquinas. Os mércores son especiais no cómputo das semanas, como unha ponte que nos conduce á fin de semana, a praceres novos ou repetidos.

Nas oficinas o tempo faise plastilina, estira de maneira irremediable, e non chega a hora liberadora da caña no bar do lado, como un oasis no medio do deserto.

Estou de regreso ás horas habitadas por mortais que traballan e logo van á praia. Durmo pouco e deixo que os que me queren mo digan si lles peta. Agardame unha caipirinha para celebrar este día de ausencias no meu corazón. De balerios que non se enchen con casi nada. A tranquilidade dos días é como un estado de coma involuntario que non precisa grandes coidados. En coma pénsase moi mal, e sóñase ainda peor. Morre un en vida, e tan só queda a esperanza dunha resurreción a tempo, baixo un verán redescuberto.

Feliz xullo...

Orgullo gay 2008

o desfile en imaxes

Jaime Gil de Biedma

Impresionante Biedma...non me canso de lelo nunca.

http://amediavoz.com/gildebiedma.htm#PEEPING%20TOM

Orgullo gay.

Curiosidades: En 1978 Gilberto Baker diseñou unha bandeira con seis franxas que representa as seis cores do arcoiris como símbolo do orgullo da comunidade gay e lésbica. Hoxe é recoñecida polo Congreso Internacional de Fabricantes de Bandeira e ondea en marchas gays e lésbicas como mostra do orgullo gay mundial.

Inicialmente Baker diseñou a bandeira con 8 franxas, cada cor tiña un significado claro. Rosa, sexualidade. Vermello,vida. Laranxa,curación. Amarelo, luz do sol.Verde, natureza. Turquesa, maxia. Azul, serenidade. Violeta, espíritu.

Hai días así...

Despertei esta mañá cos ecos da liberación de Ingrid Betancourt resoando por tódalas esquinas. Liberada por fin , despois de seis anos de cautiverio, de tortura, de humillación. A euforia pola copa de Europa sobrepasou tódolos pronósticos, pero eu son rara, e alegreime máis pola liberación dos rehéns colombianos, xa vedes. Porque o meu gran temor, ese medo que non podería superar, está sempre unido a perda de liberdade. E algo que non soportaría, vivir encerrada, baixo calquera circunstancia, legal ou ilegalmente, vendo como os días se suceden un tras doutro nun cautiverio inconcional, xa sexa en mans dunha guerrilla ou dun depravado psicópata ou nun cárcere cumprindo condea. Por iso, cando coñezo historias como a de Ingrid, e vexo o tesón, a forza coa que sairon adiante durante anos en condicións infrahumanas, non podo evitar sentir unha tristura densa por esas vidas arrebatadas, e penso sempre en que eu non sería capaz, eu non sobreviviría nin un mes.

Busquei despois a Jabois http://manueljabois.blogspot.com/ no Luns a Venres, para que me contara a actualidade como él sabe, como él escribe, e coma sempre non me deixou indiferente. Fala da muller que morreu nunha sala de espera dun hospital psiquiátrico, despois de 24 horas de espera sin que ningúen lle fixese caso, e na máis total e absoluta soedade. Tan só as cámaras grabaron a súa agonía, as súas convulsións, o seu fin. Pero peor foi o que se grabou despois, cando xa morta , tendida no chan , descubriron o seu corpo, e nin se achegaron a socorrelo ou a tocalo. Conmoveume sobre todo o funcionario que correu un pouco a súa silla xiratoria para ver o corpo tendido, como quen se achega para ver un papel que tiraron no chan ao que non da importancia. Nin se levantou. Como unha cadela, di Manuel Jabois, pero hai cans que morren con máis respeto por parte dos que os rodean.

O mundo é así, cheo de desgracias, cruel e absurdo. Imposible. E no medio de tanta inmundicia, intentamos, e mesmo o conseguimos, ser felices.

Hoxe a mañá salvouma Zapatero, coa medida que proporá no 37 Congreso pola que os inmigrantes non comunitarios poderán votar nas eleccións municipais, en principio, para logo extender o voto as eleccións xerais. Zapatero concederá dereitos políticos aos inmigrantes. Conceder, esa é a clave. A integración só é posible cando os cidadáns que viven nunha democracia participan libremente na elección dos seus representantes políticos. Sin dereitos políticos , aos inmigrantes ou lles dan ou lles quitan, sin que eles poidan opinar. Sin dereitos políticos non existe Estado de Dereito, nin Estado Social, son só quimeras. Sin dereitos políticos os inmigrantes son cidadáns de segunda, que non pode decidir co seu voto a súa sorte, que tan só poden agardar que os gañadores nos procesos electorais decidan concederlles o título de cidadán ao completo.

E logo Europa, con Francia de estreno na presidencia rotatoria. Polonia rompeu o seu sí ao Tratado de Lisboa, e esa é a primeira hostia que ten que encarar Sarkozy. Cada vez é máis dificil encauzar Europa, o que a UE vai ser.

Desaceleración. O prezo dos espagueti- lin onte nun xornal - subio o 26 %. Chamoume a atención a noticia porque de pronto a mente foiseme a aquel menú habitual dos estudiantes universitarios, espagueti con atún. Era o símbolo da precariedade, dos petos baleiros que dificilmente chegaban á fin de semana, do único manxar permitido cando os cartos de papá escasamente alcanzaban para fotocopias e cervexas. Daquela -eran outros tempos- cunha lata de atún e un paquete de pasta solucionabas a túa economía. Non había desaceleración, claro. E cando escribo, doume conta de que me vou facendo vella, entre palabras e mentiras. "Hai que seguir soñando mentres soñar sexa gratis, hai que seguir bailando mentres soe a música..." cantaba Gustavo onte pola noite. A voz de Gustavo sempre é esperanza, sempre é ledicia nas noites de mércores. Gústame porque cando fala de amor non empalaga, cando fala da vida non vende imposibles. O mundo é a merda que é, pero hoxe Ingrid está coa súa familia, e iso, é mellor que gañar a Eurocopa.

http://www.lavozdegalicia.es/mundo/2008/07/02/00031215026447928378826.htm