Comezou o verán, parece que agora sí. Inaugureino cunha tarde ao sol con dous bós amigos, e todo parecía igual que fai un ano, como si o tempo non puidese mudar as cousas importantes. Pero é unha ilusión, porque o tempo acaba por mudalo todo, queiramos ou non.
O peor da fin de semana foi a noticia terrible de que cerraron o meu pub favorito, ese local fantástico da cidade no que me sentía como na miña propia casa. Descoñezo os motivos do peche, pero estou segura que foi unha inxustiza provocada por alguén con envexa e malas intencións. Non só era un local no que divertirse bailando e tomando unha copa, era un local no que atoparte cos amigos, un ecosistema en sí no que todos os que alí estabamos nos coñeciamos e conversábamos, no que nos sentiamos libres para facer o que nos dese a gana. ¿E agora qué? Cando pecha o teu bar favorito é coma si unha parte de ti morrese dalgunha maneira, é a definición mesma da tristeza, xa o decía Sabina naquela canción “que no te cierren el bar de la esquina…”
Sinto o peche do pub como si fose unha sinal do que me espera, un cambio trascendetal, involuntario, ou quizais non tanto. Non quero pasar páxina nesta cidade, non quero meter seis anos en caixas de cartón e deixar amigos e recordos anclados para sempre nesta ría que tanto me costou aprender a amar. Pero agora sinto que son unha máis desta cidade, e non quero que o mundo se revolva baixo os meu pés. Non depende de min, e así as cousas, tan só podo lanzar palabras ao aire a través desta fiestra virtual, para paliar un pouco a ansiedade que provoca sempre a incertidume ante o futuro.



Xuño con sol, por fin. Sin bicos, pero coas caricias e os abrazos do home que eu tercamente elexín para desesperar as miñas madrugadas. Non podo decidir, moldear a miña realidade coma si fose barro nas miñas mans. Non podo querer a quen non deixa que o queiran e non podo desafiar á natureza das cousas. Así que, o mellor e deixarse estar, quieta, sentada no borde das preocupacións, expectante e tranquila, tomando unha cervexa cos meus incondicionais, e cunha ollada tímida ao album de fotografías que fun construíndo ao longo destes seis anos, por si acaso.

Na fin da primavera

Non sei o que é follar sin ti,
nin contigo. A ultima vez
tiven unha ferida casi mortal
que me partíu en dúas.
Non merecía tanto desprecio.
E agora, que sei onde remata
a primavera podo vivir sin ti.
Si, sinto que podo vivir sin ti.
e conseguirei que non
me afecte a túa insistencia,
que chega a deshora e sin contundencia
como si non tiveses nada que gañar.
Non quero morrer máis veces
entre o mobil en silencio e
a túa muller na cama roncando.
Ese xesto tan natural doéme
máis ca outras cousas.
Eu non quería saber nada
que non tivese que ver contigo e conmigo,
Ela era invisible, ata onte.
Non sei que vou facer
pero sei que o vou facer sin ti.
O que sexa, emborracharme
e caer aos infernos, outra vez.
Xa non se pode caer máis baixo.
Pero non vou tolear esta vez
baixo un ceo escuro de maio.
Aprendín a desprenderme do que sobra
cando hai que fuxir en segundos
por unha carretera secundaria.
Non estivo mal o coñecernos,
despois de todo, fun o que quixen
na mediocridade do noso amor.
E tarde para os adeuses,
para casi todo, diría eu.

"Hueles a verano"

Esto díxomo un home o venres pola noite, "hueles a verano" e concentrou nesa frase toda a esencia da noite. Ulía a verán, sí, era verán, toda eu convertida en verán. E as súas palabras arrouparónme na noite como si dunha caricia se tratase. "Hueles a verano..."para despois perderme en divagacións , en rúas sin saída, en laberintos extraños que desembocan sempre nunha amargura difícil de calificar, pero casi corpórea.

"Hueles a verano..." e eu tiña un enorme sorriso que me saída de dentro, casi feliz co simple roce da suavidade dunha pel nas miñas mans.

Hai panoramas difíciles de entender na sucesión da vida das cidades. Hai noites nas que decides ser coherente pensando que é unha boa maneira de non acabar discutindo contigo mesma, e ao final, cando de novo sae o sol, e os pés cansos te conducen unha vez máis á praza da Verdura, comprendes que quizais a coherencia non procede sempre, non sempre é a mellor opción.

"Hueles a verano..." sigue resoando no aire, envolvéndome como un susurro lonxano que me indica que comeza un tempo novo.

Cando se xunta nunha mesma mezcla a xuventude, o diñeiro e un bó físico o cóctel resulta sen dúbida explosivo, e dende logo nada recomendable. Claro que hai que aderezalo cun pouco de inmadurez para que o resultado sexa extraordinario: teremos seguramente a un fantoche que alí a onde vai pretende chamar a atención, levar a voz cantante e ser idolatrado e seguido por todos. O que se atopa nesta situación que de entrada parece moi de agradecer, convirtese nunha especie de semideus que se sinte capaz de facer calquera cousa. Derrocha optimismo, alegría e cartos a mans cheas, nun intento de comprar simpatías e afectos. Tamén derrocha encanto persoal e consegue co seu palmito grandes éxitos amorosos e sexuais. Pero pasado o primeiro momento do encantamento, cando deixa de brilar todo ao redor, entón o suxeito en cuestión ten que contar con algunha arma máis ou estará irremediablemente condeado a ser un máis entre os mortais. E é ahi onde entran as súas inseguridades, esas que que cando o diñeiro e un físico espectacular non serven, fan do superhome un homiño patético.

Hai moitos tipos así no panorama dos nosos días. Son fácilmente recoñecibles, encantadores cando os coñeces, simpáticos e mesmo cariñosos cando tratas con eles de maneira superficial, pero cando rascas un pouco baixo a roupa de marca atopas tan só un rapaciño inseguro , carente de afectos e que non é capaz de relacionarse máis alá da cocaína e as conversacións frívolas dun sábado pola noite.

Un bó amigo meu leeume onte o futuro polo proceso de lectura das runas vikingas. Plantexoumo como un futuro feliz sin grandes sobresaltos e cheo de sorte no plano do traballo ,e incluso do amor. Sei que non pretendía engañarme , máis ben ese é o futuro que el desexa para min, porque me quere moito. E así, guiado pola amistade ao longo dos anos que fumos construíndo, e polo cariño sinceiro que sinte por min, as pedras íanlle pintando ante os ollos un futuro marabilloso no que eu viviría moitos anos, tería un fillo e mesmo me namoraría profundamente. Agradecín esa predicción, e sobre todo a recreación do ambiente que levou a cabo para que todo fose máis creíble. Pero desgraciadamente a realidade non é unha balsa de aceite, e dubido moito que o meu futuro vaia ser esa ensoñación casi perfecta que o meu "pitoniso" particular tan seriamente perfilou.

Hoxe sei que os cambios temidos están aquí, xa sobre a mesa de maneira irremediable. Hoxe estou máis fóra que dentro desta cidade. A cidade faise terra movida baixo os meus pés, e eu casi desaparezo. E extraña a sensación, os finais indefinidos, pero que dalgunha maneira acechan á volta da esquina. E queres que chegue xa, o que sexa. Que conclúa o que sexa, como sexa, para deixar de pisar areas movedizas.

Hoxe non pertenzo a ningún sitio, non son de ninguén. Teño na memoria recente o episodio da noite de onte, un tal Nacho nun pub bicaba a unha muller que non era eu - esta vez non era eu- e por fin todo cobraba sentido. E outro Nacho, o seu amigo, bailaba conmigo , facíame carantoñas na cara e mirábame con tenrura. No baño tiven un momento memorable, como sempre sucede nos baños dos bares, que se convirten a altas horas en lugares de encontro e desencontro, sin medida. Non acerta unha a atinar si será na porta dun baño de calquera pafeto onde atopará o amor da súa vida ou perderá a cordura para sempre. Pois si, no baño dun pub, ese tal Nacho - o que bicaba a unha muller que non era eu- estivo frente a min tan só uns segundos, o tempo xusto para recibir a miña rabia toda concentrada nunha mirada fulminante. Non quixemos trascender ese límite de cordialidade que ás veces se usa como barreira entre as persoas que teñen deudas pendientes. Non quixemos falar, nin vernos realmente un ao outro. Só foron uns segundos o tempo que estivemos sós, frente a frente, e eu, extrañamente non tiña nada que dicirlle.

Nacho non é unha idea relevante, nin tan siquiera debería falar del neste medio, porque falar del é como concederlle o beneficio da dúbida, deixar portas abertas, e non. Nacho foi un mal episodio que non quixen contar. A pretensión era outra, era perderme nas palabras, si, pero non para acabar enfangada na merda sinón para expresar canto medo se xunta ante as partidas, antes os acontecementos que non podemos controlar, ante os cambios definitivos.

Comecei a tirar cousas , pequenas cousas que ao longo dos anos se acumulan nas casas e que non serven para nada. Cada pequena cousiña ten unha historia, e lémbrame persoas, sucesos, anécdotas...,pero fai anos que aprendín a desfacerme dos obxectos sin contemplacións sensibleiras excesivas. Eu que ás veces parezo ter síndrome de Diogenes, pois cando me poño tiro ao lixo recordos materiais coa mesma lixeireza que o faría cun klinex. E nese mesmo xesto de ir pouco a pouco desfacéndome de pequenos obxectos inútiles que malconvivían conmigo no meu pequeno apartamento vin con claridade o sentido último do que estaba a facer. Prepararme para a partida.

Nostalxias

A memoria é un laberinto complexo polo que nos movemos guiados polas circunstancias e vivencias de cada día. Moverse polo laberinto da memoria é algo así como ir á deriva, e sin rede, sin saber moi ben onde vai acabar un e que sensacións o van ir embargando. Cando chega xuño, vénseme sempre á memoria aquel poema de Biedma de Noites do mes de xuño, no que a presenza de horas de estudio , soedade e ausencia de amor son a clave, e si ainda por riba anda unha ás voltas cos exames finais , pois imaxinade...A volta á universidade, cos seus exames de xuño devolveume sin eu desexalo a recordos de fai máis de dez anos,cando eu vivía en Santiago de Compostela e pasaba horas sin durmir , finxindo que estudiaba, polas bibliotecas do campus Sur. Andaba daquela sempre namorada, sempre amores imposibles , que culminaban nunha ou dúas noites , ou si tiña sorte en anos de sexo sin ningún tipo de compromiso. Era unha forma de amar e de compartir, que o tempo descubriume que non era tan efímera e superficial como críamos. Véñenme á cabeza algúns nomes, Alfredo, por exemplo , cos seus impresionantes ollos azuis; Susiño, coa súa inocencia e a súa simpatía sempre a flor de pel...Pero como unha presencia constante , algo tan real e ao mesmo tempo tan opaco como o mesmo transcurrir do tempo, estivo sempre no meu panorama santiagués, de universitaria vaga, pouco entregada aos códigos de leis que a miña carrerira requería, sempre inquieta na procura de novas formas de ver pasar as horas, un nome, un home que coñecín cando só tiña 18 anos, e que compartiu conmigo sexo e amistade. El tiña 19 anos e era para min algo así como o desexo prohibido. Tivemos durante anos unha relación extraña, basada mais en atracción mutua e choque de opostos que no respeto , a admiración e o cariño. Fumos amantes que conseguían sexualmente logros extraordinarios, fixémonos dano máis dunha vez de maneira intencionada, e nunca deixamos unha porta aberta á máis mínima tenrura. Pero a vida é sempre imprevisible, e as persoas - afortunadamente- maduran ,e co tempo son capaces de canalizar mellor os seus verdadeiros sentimentos. Doce anos despois de coñecernos, o destino voltou a xuntarnos por casualidade, nunha rúa de Santiago, despois da universidade, despois de tantos tumbos e de tantos erros. Eramos os dous, os mesmos, pero distintos, e o que sempre sentiramos o un polo outro levounos a comportarnos , por primeira vez, como seres racionais que se atopan e se alegran de atoparse, e que desexan compartir ese momento. Fumos a comer xuntos. Dende entón a traxectoria que seguiron as nosas vidas e a nosa relación foi ben diferente. O amor, aquel amor tolo que eu sentía por el, mudou nun sentimento de cariño maduro, e supoño que a el lle pasou o mesmo. Tivemos borracheras, e noites de sexo desenfrenado, como cando éramos apenas uns adolescentes, estudiantes de Dereito e de Físicas, pero por riba do sexo, e da paixón , quedou entre nós unha amistade verdadeira , firme e que sei perdurará durante moito tempo.

El está en Barcelona, e eu fago de momento a miña vida en Pontevedra. Pero hoxe viñen a Santiago e fun ao portal, guiada sin rumbo polos entresillos do meu laberinto memorístico, onde tantos bicos nos roubamos. En fin, qué bonito vivir,e lembrar, e ter un número de telefóno, o seu, para enviarlle un sms, e dicirlle simplemente " hoxe estou pensando moito en ti".

Xuño, por fin.

Xuño, por fin. Resumir en palabras o que foron os meus últimos días de Maio e sen dúbida tarea difícil e moi pouco alentadora, así que evitareime a min mesma e a tosdos vós o suplicio de ter que atravesar por tremendo trance. Pero estou viva, sobrevivín a un maio universitario despois de tantos anos, e agora, rematados xa os exames volto a aquela sensación que experimentaba cando estudiaba Dereito, ao rematar xuño e os exames finais. E unha mezcla de liberdade e aburrimento extraño ao mesmo tempo. O tempo dilátase de golpe e todas aquelas cousas que mesmo na tarde de onte che parecían a mar de apetecibles, convírtense simplemente en indesexables, e tan só queres non facer absolutamente nada.

A miña fin de semana estivo marcada sen dúbida por largas horas de estudio, e no medio de tanta biblioteca, globalización, Unión Europea e dialéctica Hegeliana, tiven que verme con esta facha nunha obra de teatro en Monteporreiro. O momento foi un dos mellores da fin de semana, no baño, xusto antes de saír a escea. A verdade é que fai tanto tempo que non escribo, que non falo de nada, que xa me da igual o que dicir , o caso e voltar á realidade despois do encerro voluntario no que me vin de cheo, no medio da choiva.

A fin de semana tivo outro momento salientable, o capítulo de onte de Aída. Facía tempo que non me ría tanto, que non o pasaba tan ben vendo a televisión .E é que para min Aída é un soplo de aire fresco, no medio da mediocridade das súas personaxes desgrana unha ternura envidiable e conmovedora. O Luisma é o meu preferido, e onte ,cando aceptou que a súa muller se fose co seu mellor amigo porque entendeu que se querían de verdade, simplemente tivo que dicir "esto hai que organizalo mellor" ,e deixou sin máis que triunfase o amor. A vida ás veces debería ser así de sinxela, así de transparente. E logo engadiu, "quero ser divorciado. Son notario, divorciado e pai dun fillo negro, e logo dicían que non ía chegar a nada". Ese é o Luisma en estado puro, un homiño entrañable que pinta as nosas miserias habilidade maxistral, e que exemplifica perfectamente o meu lema, que as cousas son como son, nin máis nin menos.

Pois iso, que pasou Maio, pasou a fin de semana, e parece que a choiva da tregua. As perspectivas parecen boas, o vento a favor. Xuño ten moito que dicir, e seguramente haberá sorpresas importantes. Está o congreso do PP en último caso para sacarme da monotonía. Hoxe todo parece estar no seu sitio.