Enrique Iglesias Loco Ft India Martínez (official)

No meu blog favorito había un post que falaba dos placeres inconfesables, eses  que por vergonza non se contan a ninguén, por medo a parecer frente aos demais un friki ou un tarado. Pois ben, ahí van os meus. Eu confeso:



Que adoro esta canción. Podería escoitala mil veces seguidas , e cada vez me gustaría máis. E si a bailo, e si a bailo pegada a un home, namorareime dese home para sempre. Ou desa mullar, da igual.

Que me encantan as películas futuristas, da igual que sexan malas, con que o futuro sexa o escenario, xa me valen.

Que me gusta a maxia, sobre todo os números nos que meten a mulleres en caixas e lles cravan espadas ou cuchillas e simulan que as cortan polo medio. Xa de pequena me volvían tola este tipo de espectáculos.

Que me encanta Gran Hermano. E que me cae ben Mercedes Milá.

Que me volve tola bailar agarrado ainda que non se me de moi ben , pero qué sensación...Bailar cun rapaz no medio da pista como si o fixeras ben...

Fai tempo que non escribo, e non foi porque non sucedesen cousas, máis ben ao contrario, foi porque vivín demasiado. Dende que aquel homiño me rompeu o corazón dediqueime a reconstruirme, en todos os aspectos da miña vida. Un traballo novo axudou, e logo un xefe novo, e logo una pandilla nova...E de pronto todo comezou a consolidarse na miña vida ata sentirme de novo , ¿cómo dicilo?, feliz.

Si, porque a felicidade debe ser parecida a esto que estou vivindo agora. Vou á oficina cada mañá, e alí, traballo, vaia si traballo. Pero síntome valorada, aprendo cousas novas cada día...e non sei, creo que estou sencillamente facendo algo que me gusta.

Logo, tiven un sobriño. Xan. Xan é caralludo porque ademáis de guapo vai ser listo  de máis. E trouxo un karma novo á miña casa, despois de tantas mortes na familia nos últimos tempos. Xan vai ser o que queira na vida. Ese é o meu reto. Que se forme, que pensé por si mesmo, que respete ás mulleres, e que sexa feliz.

Non sei, fai tanto que non escribo que me sinto desentrenada. Acaba de chamarme alguén, e sentinme torpe na conversa. Son a mesma Emma de sempre pero sinto que son algo maior. Sigo facendo o parvo , si , pero á hora da verdade...meto una caña que non vexas. Que acabo de deixar ao rapaz temablando. Non paga a pena darlle voltas. Que en esencia sigo igual. Xa sabedes.

Ah, que cambio o rei, agora é Felipe VI. E España foise onte do mundial, no segundo partido e con 7 goles en contra. A vida corre rápido mentres eu son feliz.

Só teño unha espiña nestes días. Chámase Miguel. Pero non o de sempre, ese non. Outro. Pero esa é outra historia da que xa falarei.

 

A vida, a vida simplemente continúa sempre.

Confío no destino e por iso sempre soupen que volvería a ter noticias de Jorge, sin embargo, o que nunca imaxinei foi que sería a través da súa muller e cinco anos despois de deixar o noso. Non minto si digo que casi todos os días teño que loitar contra o recordo de Jorge , para que a nostalxia non anide no meu corazón e non se torne tristeza. E casi sempre consigo que o seu recordo se difumine e non me cause nin a máis mínima dor, pero agora que Susana -así se chama a súa muller, pronto exmuller- entrou na miña vida, todo se me remexeu por dentro, e aqueles sentimentos encontrados doutro tempo voltaron coa mesma contundencia que fai cinco anos. 

Que o amei non podo negarmo a min mesma. Eso notábase en todo, pero tamén é certo que quizais foi unha das poucas persoas ás que amei dun xeito franco e sano , desinteresadamente, como debería ser sempre o amor. Só ao final, cando el comezou a interferir no meu tempo, nas miñas cousas e eu comecei a sentir tristeza pola súa ausencia durante semanas, tivemos que despedirnos dun xeito non demasiado agradable.

A súa muller descubriu agora a nosa historia. Ela, que foi fiel moza e fiel esposa durante dezaseis anos da súa vida, descubriu que durante máis de cinco anos o seu mozo compartiu cama, confidencias, risas e promesas con outra, conmigo. Supoño que o seu mundo tivo que derrumbarse dalgún xeito  ao sentir que o home que amaba en realidade nunca a quixo. Pero , ¿e eu? ¿Qué sinto eu cando cinco anos despois descubro que el gardaba as miñas fotos e mesmo un diario falando de min? 

***

Propúxenme un día volvelo tolo e teño que admitir, coa vergonza toda que me da a miña ignorancia sobre unha cousa tan básica da vida como é o amor, que non sei cómo conseguilo. O seu sorriso é suficiente para intentalo. Quero volvelo tolo, si. E si volvelo tolo é telo todo o día pensando en min, ainda que non acerte el a saber qué  lle está pasando, pois bueno...non vou por tan mal camiño.

***

Eu sei tantas cousas do que lle pasa pola cabeza. Sei , por exemplo, que pensa que non son a muller que lle convén, que só intentalo implicaría unha loita diaria cada día. Pensa que nos mataríamos un día calquera vendo as noticias ou nunha xornada de reflexión. Pensa que son volátil e veleta. Que pode chegar a quererme moito. Pero pensa ademáis que é demasiado cedo para volver a namorarse, para entregarse a alguén, para deixar que lle toquen de novo o seu corazón. Demasiados riscos cando todavía hai feridas abertas. Eu sin embargo, son moito máis valente .Eu tiraríame á piscina sin dudalo, e apostaría firme polos seus bicos cada madrugada. Entre tanto, eu sei que pensa en min. Pensa en min cando se pasa coas copas, antes de durmir, e cando se levanta de resaca. Pensa en min tantas veces que ata non me extrañaría nada que revisase o meu facebook máis dunha vez ao día. E non quere que se lle note. Pero de vez en cando, a sinceridade dos seus ollos delátao. E cando queda o recordo dos últimos bicos, entón, séntese arrepentido. Pero ainda nese intre no que quere dicirme adeus para sempre, está pensando en min.

Echo la vista atrás y no siento la nostalgia como una punzada en el alma, atravesándome, hiriendome. Soy más fuerte, o más realista, o simplemente he conseguido lo que poca gente consigue, conservar los primeros amores de mi vida intactos, quemádome la piel después de pasados veinte años, como si no hubiese pasado el tiempo. 

Soy la reina del amor en cada puerto, y con esa máxima he construido todas las relaciones de mi vida. Y así, puedo decir con la contundencia y la verdad de las cosas absolutas, que  cada uno de los hombres a los que amé cuando era casi una niña siguen siendo ahora los hombres que amo y que me miran con ternura.  Quizás hayan hecho su vida, tengan mujer e hijos, pero cuando nos encontramos,su mirada sigue siendo la misma de entonces, y los sentimientos son exactamente los mismos, como si no fuésemos capaces de deshacernos de un trocito de aquella adolescencia que se quedó pegada  a nuestra piel .

***

Fuí a Madrid y quedé con el , habían pasado veinte años exactos desde que nos conocimos. Yo tenía 18 años y me volví loca completamente cuando le conocí. Y nunca más pude imaginar mi vida sin volver a besarle. De hecho, todas las realciones que tuve después estuvieron siempre teñidas de la sombra de lo que sentía por el , y siempre las sobrevoló aquella angustia que yo tenía de nunca más volver a besarle. Lo supe enseguida, al conocerle, y luego el paso del tiempo no haría más que confirmar mis sospechas, era la obsesión de mi vida.

Nos encontramos en  un bar y -a pesar del tiempo que había pasado - brotó la conversación como si nada. Éramos amigos, eso estaba claro . Pero pronto salió lo que verdaderamente fuimos y éramos todavía.Cogió mi mano y me besó. Y de nuevo los dos teníamos dieciocho años, y nuestra ternura era joven y nuestros besos sinceros. Supongo que en aquel momento se paró el tiempo y desapareció el mundo que nos rodeaba. Nos besamos. Bebimos. Nos miramos directamente a los ojos, casi queriendo hacernos daño, como tantas otras veces, y fuertemente agarradas nuestras manos, fuimos felices en aquella tarde de domingo.

Cicloxénesis explosiva, San Valentín e un billete para Madrid

Hai días nos que se xunta todo e precisamente iso é un alivio. Sucedeu o venres, que de pronto o mencer trocouse nun campo de batallas, ou máis ben nun campo de minas, polo que había que transitar con cuidado , co risco de saltar polos aires cun mal paso. O móbil convertiuse na ventana pola que entraban todo tipo de desafortunados comentarios, insultos e outras mamarrachadas capaces de amargarlle o día a un santo. Sin embargo, as cousas hai que tomalas de quen veñen, e comprendín perfectamente que todo aquilo non ía conmigo, ou polo menos non tiña o sentido de odio e desprecio que nun primeiro momento puidese parecer. Un home cun gran cacao na cabeza e baixo os efectos do alcohol acaba por dicir e facer cousas das que seguro despois se arrepentirá. E efectivamente así foi. Non tardou moito en dicir que o sentía. Pero o peor é que sabe que meteu a pata ata o fondo, e que non fixo máis que estropear algo que non lle interesaba nada estropear.

Logo está a chorrada esta do día dos namorados. Pois incluso tiven que pasar pola tortura de recibir un mail cun poema de amor, ou de desamor, que ao fin e ao cabo son a mesma cousa. After love. É que me parto, vamos. Afortunadamente, cando o amor sae pola porta, pois ...outro entra pola ventana...ou algo así. E eu non son das que se queda sentada chorando e lamentando o perdido. Polo menos non por moito tempo. E así que comprei un billete de tren a Madrid coa excusa de visitar aos meus amigos, pero co único pretexto , firme , de vivir. E alí fixen o que debía, beber, falar, sentirme querida, divertirme, e bicar labios do pasado, como non podía ser doutro xeito. Porque si M me fixo comezar o día de mala leche, foi poñer os pés en Madrid e esquecerme por completo del e de todas as barbaridades que me mandou de madrugada. E alí estaba A. O mesmo que cando tiñamos el 19 e eu 18 anos. El algo máis gordo, pero coa mirada intacta. Os mesmos bicos. Todo igual. E non precisamos demasiado para saltar o abismo de tempo que nos separa , poñernos ao día, e retomar a nosa amistade, ou o que sexa.

E si o pasado se materializaba de todas estas maneiras baixo un temporal dos mil diaños, non ía ser menos outro dos meus amores do pasado, que me convidou a un café tan normal pola mañá, e logo , coa ternura e a nostalxia que requería o momento, envioume una caricia pola tarde, empregando unha palabra que poucas veces soe unha escoitar: valiosa. Sí, eso dixo, que son valiosa.

Facendo balance o día foi raro pero non estivo mal. O desamor é curioso. Non sei si lle sucede a todo o mundo, pero polo menos no meu caso, trae sobre todo bicos doutro tempo, e tamén a mesma ternura de entón, quen sabe si os mesmos sentimentos...

De cosecha propia. Cousas nas que tamén creo.

Creo en que se pode facer calquera cousa si coñeces o camiño de volta á casa. Creo na miña familia. Creo nos amigos. Creo que algún día me volverei a namorar dun portugués. Creo nas terceiras e nas cuartas oportunidades. Creo en tropezar máis de tres veces na mesma pedra. Creo que comer é un pracer. Creo que beber é o mellor dos praceres. Creo na cervexa , a calquera hora do día. Creo no cine de autor. Creo nos amores de oficina. Creo que nos viaxes acompáñanos unha especie de anxo da garda que impide que nos pase nada malo. Creo nos armarios empotrados. Creo no ibuprofeno. Creo nos ositos de gominola con azúcar. Creo que o primeiro café da mañá cos meus amigos do traballo é sagrado. Creo nas películas en branco e negro. Creo nos paseos en bicicleta. Creo no verán. Creo nos grandes dramas amorosos. Creo que Casablanca e Espartaco son dúas grandes películas. Creo nas caipirinhas. Creo nos homes que saben o que queren. Creo que para conquistar a un home non hai que facerse de rogar, nin decir non cando se quere dicir si. Creo no destino. Creo no meu sexto sentido. Creo que as tascas de pueblo son o mellor sitio para tomar unha caña cos amigos. Creo no vermú calquera día da semana. Creo na prensa impresa e que mancha de tinta. Creo na contraportada dos xornais. Creo nos poetas perdidos. Creo en Hojas de hierba. Creo no Principito, no Principito, no Principito...Creo no guardián entre o centeno. Creo en Beautiful Girls. Creo que os amores fallidos hai que deixalos marchar. Creo no amor a primeira vista. Creo no cine español. Creo na bondade das persoas. Creo que un ex nunca pode ser un verdadeiro amigo. Creo nos paseos pola praia á luz da lúa. Creo na illa de Ons. Creo nos bicos que se dan na illa de Ons. Creo nos veráns da infancia. Creo nos xelados de fresa e chocolate. Creo nos pantalóns rotos. Creo nos pantalonciños cortos. Creo nos homes que me miran fíxamente aos ollos. Creo nos homes que cando me rompen o corazón non din que o sinten. Creo que a cor máis bonita é a mezcla de cores. Creo nos animais domésticos, especialmente nos cans de palleiro. Creo nas viaxes en tren. Creo nos marcapasos. Creo que a felicidade está nas pequeñas cousas. Creo en McGiver. Creo en Calvin e Hobbes. Creo no aborto legal e libre. Creo que casi todo é relativo. Creo que a chuvia ten tamén o seu encanto. Creo que conducir é a peor tortura á que se pode someter o ser humano. Creo que hai que meterse en todos os charcos. Creo que o odio e o amor son as dúas caras da mesma moneda. Creo que ás veces gánase. Creo no chocolate puro e  nas améndoas tostadas. Creo nos chourizos que fai a miña nai. Creo no olor a terra mollada polas mañás na aldea. Creo que non se pode perder o que nunca se tivo. Creo que hai esperanza.