21 octubre, 2008

Los frutos del olmo

Durante anos estiven acudindo a consulta dunha psicóloga en Lugo que a verdade fixo o humanamente posible para convertirme nunha persoa casi normal. Lembro que nese tempo me axudaba moito a entender o meu mundo particular falar con ela, que sempre me daba puntos de vista diferentes das cousas e me sacaba así do meu encasillamento. Un día utilizou unha frase aparentemente sinxela, un tópico, un dito popular sacado do refraneiro que me fixo reflexionar dabondo. " No le pidas peras al olmo". Así de fácil, ela era así, simple e diáfana, sin florituras. E eu entendín a mensaxe perfectamente. Estabamos a falar dun dos meus amores, un home ao que eu quería pero que el non me correspondía como eu desexaría, e de ahí a miña rabia e a miña frustración. O sufrimento. E ela contundente soltou o refrán, e abriu ante min un abanico de ideas e de posibilidades. "Porque el olmo nunca dió peras",continuou. Dende aquela agarreime sempre a ese dito como a un salvavidas, cando as cousas van mal, cando non son como eu quero e sin embargo cando non depende de min que sexan doutro xeito.
Hoxe volto a pensar neses amores, nos mesmos , e volto a esa frase " No le pidas peras al olmo", e sei que é certa, que non da peras, e pedirlle peras e como dar tiros ao sol, inútil e desestabilizador. Da sin embargo uns ramilletes de flores de cor púrpura e amarillento, que se agrupan en ramilletes, e o seu froito (sámara) madura e disemínase antes de que broten as follas. Eso é , sámara. O que lle podemos pedir a citada árbore.

20 octubre, 2008

La crisis me aburre, por eso dejé de leer el periódico. Ahora tan sólo leo novelas que profundizan en mi existencialismo, soy masoquista, si , es eso. Hoy es lunes, tengo el organismo lleno de virus, o de algo peor si cabe: el maldito sol de octubre, seguro. Ayer por la tarde la Lanzada ofrecía un espectáculo esperpéntico, parecía una película rara. Unas cien personas paseando vestidas por la playa en la misma dirección, bajo un sol extraño que parecía sobrenatural. Las consecuencias ya se sabe, cansancio y dolor de cabeza. Y hoy algo parecido a la gripe. Quizás mi embotamiento nada tenga que ver con el sol de la tarde de domingo de ayer, quizás tenga que ver más con la vida, con esta miserable vida que cargo sobre mi espalda, que arrastro conmigo, a donde yo voy. Si, eso es , llevo mi vida a cuestas, con todo lo que conlleva.
Tengo fiebre y es lunes. Supongo que la combinación es en sí desesperanzadora, pero aún hay más. Siempre hay más. El destino juega con nosotros, le gusta tensar la cuerda, ver cuanto aguanta sin romperse, ver cuanto tiempo tardamos en desesperarnos del todo. Es un juego cruel, quizás, pero a quien no le gusta meter un bicho debajo de un vaso de cristal y ver cómo intenta en vano escapar, cómo va poco a poco quedándose quieto, sin oxígeno...Pues creo que a mi me han metido debajo de ese mismo vaso, y me están poniendo al límite, dejándome sin oxígeno.

***

Menos mal que siempre queda algo a lo que agarrarse un poco, algo que nos arranca una sonrisa, pequeña, tímida. Los recuerdos del fin de semana , por ejemplo, no todos son una naúsea pastosa, no todos conducen a la deseperación.
Dijo una amiga " es como estar fuera del tiempo", si, eso sucedía ayer por la tarde. No estabamos en un otoño normal, en un domingo normal. Había algo raro, una pequeña amenaza en el ambiente, una ansiedad en el paso de las horas. Los espacios eran los mismos, pero no era el mismo olor, no era el mismo sabor, ni la misma culpa. Y sin embargo había afectos intactos, pululando en el aire, presagiando con su aroma un día nuevo, de otoño esta vez, como si el fin de semana fuese tan solo un espejismo.
***
Y en medio de las sombras nocturnas, aparece una sensación nueva, o no tan nueva. La dignidad hecha añicos, destartalada sobre la alfonbra, como cualquier jarrón que ha sido destrozado de una patada. Así fue, una patada directa a mi dignidad.
La dignidad, como el amor, es algo de uno, que muy poco o nada tiene que ver con los demás. Y la mía está esta mañana gravemente herida, no se cuando podrá levantar la cabeza, componerse un poco.

***

Va a llegar el frío. Como si fuese algo raro. ¿ No es lo que toca, el frío, por fin, a finales de octubre?

18 octubre, 2008

Os nostalxicos da calor resisten nas praias, este era o titular de hoxe na contraportada do Diario de Pontevedra. En fin, arrancoume un soriso, porque eso foi o que eu fixen durante a tarde de hoxe, resistir, morta de morriña, con biquini , baixo un sol de outubro que se parecía moito a un sol de setembro. Sentín saudade de todo, ou de case todo, pero sobre todo saudade dos amores de verán, do olor á crema bronceadora, dos chiringuitos cheos de xente e de bullicio. As praias baleiras teñen algo de tristura a pesar da calor. O mar calmo de outubro non nos acolle con máis frialdade, pero todos nós , psicolóxicamente non o percibimos da mesma maneira.
Na praia baleira deberíase de pode pensar ben ,con claridade. Tamén é certo que tiña unha resaca de tres pares, e dor de cabeza. Asomou de novo Julito no meu horizonte (xa se está a convertir nun clásico no meu espacio reservado ao sentimentalismo) e tamén o recordo doce da noite de onte. Deus, bebín, canto bebín. E tamén bebeu dabondo o home máis guapo do mundo, como era, como me dixo...Adonis, si , tan borracho¡¡¡¡ E tan guapo coma sempre (eu sigo pelota, tes razón) e tan cariñoso como eu sempre o desexaría. Lástima que os espellismos da noite desaparecen pronto, que a noite leva consigo todos os soños que puideron ser, pero que non chegaron a consumarse. Lástima, si, de que tan só foi un anaco de tempo,él ,coa mesma precisión coa que agora sinto o teclado nas mans, deixábase sentir moi cerca. A súa boca, máis nada. A súa boca...

16 octubre, 2008

El amor es...

El amor es que te vayan a buscar al trabajo, todo lo demás es una mierda.

Esta frase es de una película, no recuerdo el título. Pero es cierta. ¿ Cuántas veces os han ido a buscar al trabajo? ¿ quién? Yo me pongo a pensar, y...creo que me sobran los dedos de una mano para contar las personas que han venido a buscarme al trabajo. Lo hace a menudo mi amigo Juan,que ahora vive en Madrid, y siempre que tiene días libres y se deja caer por Pontevedra aparece a última hora para invitarme a una caña o a comer. Lo hizo mi amigo Jacobo, cuando vivía aquí, y quedabamos para ir a la playa, por ejemplo. Lo hizo mi hermana, cuando está de vacaciones y se queda en mi casa o de camping por la costa. Ningún amor, que yo recuerde. Pero que vengan a buscarte los amigos es ya suficientemente gratificante.Que venga a buscarte el hombre al que quieres, debe de ser la hostia.

15 octubre, 2008

Palabras trascendentes

Ao longo do día sucédense momentos que a simple vista parecen irrelevantes, momentos insustanciais no conxunto das horas vividas, que pasarán sin pena nin gloria por riba da nosa existencia. Pero ás veces, eses pequenos momentos que parecen carentes de contido cobran un sentido pleno, casi máxico, que muda de pronto o rumbo dos nosos humores. Onte tiven dous deses momentos, que confundidos coas verbas que se pronunciaron nese intre, conseguiron arrancarme un soriso, e cambiar completamente a miña perspectiva sobre certos asuntos.
*Primeiro momento:
Cruzabamos o paso de peóns, os dous ,camiñando paseniño cara o segundo café da mañá. Segundo momento feliz nun luns calquera na oficina. El comentabame os problemas que se lle presentan na súa mesa de traballo, no seu transcurso de horas iguais, nun luns calquera na oficina. Papeles revoltosos, que requiren atencións especiais, teclas no ordenador distintas ás habituais, quizais un programa informático diferente. Descubre na pantalla que el non naceu para iso, que no fondo o seu é un traballo máis intelectual, máis artístico se cadra, pero este papeleo absurdo non. E dimo así " yo no sirvo para nada",dramatizando, coa mirada enternecida, co soriso na punta dos beizos, buscando ánimo, comprensión, un salvavidas ao fin de contas. E nese instante preciso, cando cruzabamos o paso de peóns, os dous, como tantas outras veces, soupen que o amaría para sempre, que él e só él era o único home do mundo que servía para algo , que na miña vida sempre serviría para algo.
*Segundo momento:
Estou moi enfadada, un enfado dos que se enquistan por dentro, dos que non che deixan esquecerte do asunto. El está sentado no sofá e bromea sobre o aspecto dos seus tenis, para o meu gusto espantosos, pero según él unha adquisición fantástica. Non me pronuncio sobre o tema con demasiado énfase, estou enfadada. A miña cara non vai mudar de expresión, non podo tampouco mudar de actitude. Hoxe non me saen bicos, nin caricias, nin unha mirada doce que debuxe a tarde. E entón vai el e olla fíxamente para os meus pés sobre a mesa do salón, cos meus calcetíns de cor rosa. Ao carón un vaso cunha vela dentro, de cor rosada. "Eso qué es , una bebida rosa?""No, una vela" "Ah, pensé que estabas bebiendo algo porque hacía juego con tus calcetines"
Esa foi a conversa, absurda. E sin embargo teño que rir, que mudar o xesto ,que esquecer o meu enfado enquistado. Rompo a rir, ao tempo que o miro e penso na tontería que acaba de dicir e no muro que esa tontería acaba de derribar. E no fondo sei que esas verbas sin sentido aparente teñen un significado que vai máis alá da miña risa fácil, do seu humor insustancial, do intrascendente -aparentemente- do momento.

13 octubre, 2008

Hoxe teño unha tarde tonta, desas que a veces suceden na vida dos mortais, e deume pois...por blogear un pouco. A búsqueda na rede non sempre é fructífera, pero hai tardes tontas nas que atopas xente coñecida por este mundo do ciberespacio, xente que che rozou nalgún momento da túa vida, coa que compartiches vivencias , noites, borracheiras , congresos, disputas...Xente, ao fin e ao cabo, que estivo ahí, no teu círculo, para ben ou para mal, quen sabe. O caso é que o tempo , a distancia, que sei eu, cousas que pasaron, foron alonxándote para sempre deles, e agora, hoxe, nunha tarde tonta de outono, pois os atopo a todos na rede...neste espacio onde de pronto cabemos todos, coa mesma ideoloxía, pero distintas maneiras de manifestarnos, de procurar a revolución coa que xuntos, fai moitos anos, soñabamos. Afortunadamente conservo daqueles anos amigos de verdade, que si se quedaron para sempre no meu micromundo, no meu horizonte, no meu corazón, por qué non dicilo si é verdade. Pero a homenaxe de hoxe é para os que xa non están ao meu alcance, que si chegaron a algo, é certo, pero que seguro pagaron xa un prezo alto polo éxito. Non sei, eu non son quen de xulgar a ninguén. En todo caso, gustoume atopar os seus blogs, e ir dun blog a outro , e ver que se siguen xuntando como entón, tan amigos coma sempre, os do outro bando. Tamén nós ( os que éramos os malos) permanecemos xuntos, mais amigos que antes, e iso , creo que é o importante.