Entre a prima de risco e o dilema do electrodo

Hai situacións nas que  a un non lle queda outra que tomar conciencia do lugar onde se atopa, do tempo concreto –momento histórico- que lle está tocando vivir. A realidade acaba por impoñerse incluso entre aqueles que son máis inconscientes e que se resisten á entregarse á evidencia. Eu nunca fun desas e por iso deixome naufragar entre  as follas dos diarios ata perderme de cheo , ata entender que España se vai á merda e que a política de hoxe é un doblegarse aos mercados e as gobernos fortes de Europa, que ninguén pensa en nós e que o da prima soa mal, moi mal, cada vez peor. Pero as desgracias nunca veñen soas e ás veces non son tan xenéricas como un mero dato estadístico ocupando o lugar predilecto nun titular. As veces as desgracias sucédenche a ti, e entón daste conta do teu anonimato, o xornal non fala de ti, como dicía aquela canción de Sabina, e sin embargo ti, o teu mundo, a túa desgracia , toma unha dimensión tal que xa non importa si a prima está en 600 ou en 700.

A miña desgracia preséntaseme en forma de dilema, de decisión vital, de encrucillada urxente e casi imposible. Ahí está, o reloxo marcando un tempo que se acaba –que se me acaba- e os médicos plantexando opcións, falando de técnicas, de estadísticas, de riscos probables, improbables…A miña vida na boca dos outros soa extraña, como si non falasen de min, do meu corazón, do meu cable, do meu peito aberto.

E a realidade convírtese en vértigo, en medo. Na posibilidade dunha mesa de operacións e que algo falle e pase o peor, e sexa eu a que desperta da anestesia como dun soño, e entón o pesadelo toma forma. Unha cicatriz que me abarca o peito enteiro, unha dor que me indica que as cousas foron como foron.

Eu decido sobre a miña persoa. Eu firmo ou non firmo. Eu mando sobre o meu corpiño que leva dentro o meu corazón. O corazón leva un cable. E o cable é o dilema, a duda, o problema.  A min puxéronme un cable e agora eu digo si o quero quitar ou o deixo ahí ata que as bacterias o invadan e xa sexa tarde. E decido sin ser médico, sin saber, sin querer decidir. Con medo.

A prima de risco de hoxe difuminouse entre mil pensamentos que me entumecen a cabeza.  E o medo é casi palpable, físico, de carne e oso. 

¿Cómo decide alguén que voluntariamente acepta que lle abran o peito dentro dun quirófano?

  

Vivir co marcapasos no límite da súa batería cando este se fai imprescindible para vivir ten as suas ventaxas, ainda que non o pareza. A principal foi redescubrir a placidez do sono e dos sonos, a calquera hora, en calquera lugar e cincurstancia, sin preocupacións que ameacen a súa  plenitude.

Polo tanto, durmo. Durmo as horas todas das que dispoño, de xeito que a miña vida é traballar e durmir, e todo o tempo libre é pouco para satisfacer as miñas ansias de sono. Quítolle tempo as comidas –unha ensalada ou un bocadillo- e túmbome no sofá disposta a durmir e soñar durante toda a tarde. As veces abro un ollo e sin perder o fío do soño intento recuperar a consciencia uns minutos, pero todo intento é inútil, e ao pouco volto a caer presa da ledicia que da durmir a perno solta , allea ao mundo por completo, á prima de risco que sube, aos recortes en sanidade e educación, a choiva que cae con forza e ao vento que fai tremer as fiestras. Durmo e son feliz. E canto máis durmo máis sono teño. E canto máis durmo, máis disfruto do placer de durmir.

***

A prima de risco, hoxe  en 519 puntos, que si chega a pasar estando o PSOE no goberno , colgan a Zapatero nunha praza pública, que para eso sí son os espazos públicos, para o entretenemento do pobo. Porque as plazas –dise por ahí- non poden ocuparse con manifestantes pacíficos que falan de política ,porque entorpecen o desenrolo normal da vida dos cidadás pacíficos que só queren vivir e esquecer, sin falar de política; pero as prazas sí poden ocuparse de hinchas borrachos que festexan os ascensos dos seus equipos de fútbol. ¿Cal é a diferenza? ¿Entorpecen estos menos a actividade normal das prazas das ciudades? Ou é que o feito de que estén borrachos lles confire menos perigosidade?  Ou quizais sexa que o tema do fútbol resulta máis riquiño aos nosos gobernantes e polo tanto se lles fai máis tolerable. Que xa se sabe que en épocas de crise algún opio é necesario e neste país o fútbol e a relixión sempre cumpriron moi ben con esta tarefa. Pois iso, manifestarse pacíficamente nas rúas e prazas, non, que é delito. Celebrar borrachos ata a madrugada que gañou o Depor –por dicir un- facendo ruído , manchando as rúas, provocando destrozos accidentais por causa do alcohol, sí, que isto no noso  país é cultura.

 ***

Hai regalos bonitos , regalos funcionais que veñen ben nesta época de crise (todo por meter a palabra crise neste post, para darle máis actualidade) e regalos apañaos que cobran vida ao sair do paquete que os envolve. A min fixéronme no pasado cumpleanos agasallos dos tres tipos, pero sen dúbida eu quédome co apañao. Explícome:

O regalo de entrada é sinxelo e preséntase envolto dun xeito sobrio e discreto, pero a discreción esfúmase cando fai a súa presentación. A funcionalidade do xénero (un pantalonciño curto) deixa paso deseguida ao excéntrico do seu diseño, pero non chama a atención.  A cousa cobra seriedade cando o probas, e ahí está a realidade da vida: o pantalonciño cobra vida propia, e mesmo parece que fala, porque ese pantalón , posto nun corpo , ten verdadeiramente moitas cousas que dicir.
“Hoxe teño unha noite atroulada, quero dicir, que me apetece máis unha troula que a un neno un chupachups e que vou rachar coa pana” E xa te podes  poñer ti como queiras que o pantalón xa tomou a súa determinación persoal e leva o timón, para ben ou para mal.

Fala máis ca ti, divírtese por sete, baila e ronronea por onde pasa, e non se cansa por moito que ti lle lembres o tema do ERI e tal e tal. Vamos, que non entende razóns o pantalón  máis alá do de carpe diem  e non deixar para mañán…E chegados a este punto, unha pregúntase si foi tan boa idea o deste pantalón, que dende a súa cor discreta daba apariencia de tranquilidade. 

¡Vive la France ¡

¡VIVE LA FRANCE¡

Hollande significa hoxe, máis que nunca, esperanza. Porque hoxe toda a socialdemocracia europea mira cara a Francia con felicidade e optimismo, deixándose sentir por primeira vez en moito tempo aliviada e mesmo eufórica. París convertiuse nunha festa de puños con rosas, que celebraban a victoria socialista despois de 17 anos. Pero a victoria socialista era algo máis na madrugada de onte, era a esperanza dunha Europa que se afunde nunha austeridade que Hollande calificou de fatalidade. O estado de bienestar que caracterizaba o sistema económico europeo fai augas coa crise e os dirixentes europeos non foron quen de buscar o camiño para restablecer a saúde económica e financieira de Europa sin dañar os pilares básicos do estado social. A austeridade condenounos a recortes que nos convertiron  en insolidarios e pobres, cada vez máis pobres. E no medio da miseria, por toda Europa aflorou a ideoloxía ultradereitista dándolle a volta a sociedade como se fose un calcetín.

España, con só uns meses de goberno do PP, xa non a coñece nin un apuntador. Convertímonos nus país gris, triste, que se encorva sobre sí mesmo, que perdeu a chispa, que non cre na esperanza e comeza a non crer nas persoas.  Camiñamos rumbo ao abismo, e non se ve luz ao fondo. E entón, Francia abre unha fiestra a novos plantexamentos, a novas políticas, a novas posibilidades. E todos miramos a Francia nesta mañá de 7 de maio, para sentirnos algo libres ao fin, e como xa aconteceu antes no pasado, o canto de esperanza dos nosos veciños franceses convértese no noso propio canto de esperanza. Hoxe  máis ca nunca  ¡vive la France¡

Comezo sempre o xornal pola contraportada, é a miña maneira de marcar o ritmo que lle quero dar as cousas dende o principio, así son eu, así piso, así me rebelo contra todo. Porque hoxe a rebeldía debería ser algo máis que manifestarse nas rúas e ir a manifestacións. Hoxe a rebeldía ten que sentirse e palparse dende a primeira hora, acompañando ao fume do café ás oito da mañá , cando o xornal todavía ule a imprenta e os ollos ainda non se abriron de todo. E ahí é donde comezo eu a rebelarme contra todo,  contra o goberno que nos caeu enriba –que nos botamos enriba a golpe de maioría absoluta- contra a oposición que se desgasta en trifulcas internas en lugar de plantarlle cara a Rajoy…Contra todo, porque todos os frentes están abertos, ou a punto de abrirse, cun presidente ao frente que ameaza e lapida os nosos soños cada venres. E por iso eu comezo pola última páxina, que sempre é un alivio antes de enfrentar os titulares que acabaran por destrozarme –procura estar relaxada, díxome a cardióloga- cada día un pouco máis.

***

Hoxe é venres de dolor no panorama patrio. Sairá Rajoy do escondrixo a cumplir co prometido – “todos os venres , recortes”- e nós falaremos de política nos bares , nos autobuses e nos ascensores sin saber que estamos falando de política. Falaremos do pago da comida nos hospitais, de si un enfermo pode sufragar o custe que lle suporía un ingreso de dous ou tres meses si só dispón dunha pensión mínima ou dun soldo base. Falaremos de pagar peaxe para ir polas autovías cada días aos postos de traballo. Falaremos dos catro cafés que os pensionistas deberían deixar de tomar para poder pagarse os medicamentos. Falaremos dos traballadores que se van ao paro cada día. Falemos dos xóvenes que non atoparon todavía o seu primeiro emprego. Falaremos dos pais que ven incerto o futuro dos seus fillos e que comezan a facer cálculos para caer na conta de que difícilmente poderán envíalos á universidade.  E nestas conversas de café, iremos descubrindónos a nós mesmos,  a esa clase media  acomodada e conformista que aseguraba vivir á marxe da política e que aseguraba cando lle preguntaban pola súa intención de voto que todos son iguais, que xa non podemos continuar mirando para outro lado e xustifiando o noso pasotismo con que a política é cousa duns  poucos. Porque ao final tratábase disto, de  ter que pagar ou non  o tratamento para o asma , de ir a un hospital e ter garantizada a tua nutrición e hixiene ainda que non poidas pagalas.  Por iso  hoxe non se fala doutra cousa máis que de política, algo que parece que comezamos a descubrir que é cousa nosa, dos nosos votos, que se foron en masa para o PP e xa se encarga Rajoy de recordarnos que por eso ten a maioría e fai e desfai como lle da a gana.  E agora, de venres en venres afogamos en recortes, e no malestar xeral  hai un pouso de nostalxia e unha punzada de culpa silenciosa. Hai quenes botan peito e din que as reformas son necesarias, pero en xeral, todos saben que apretar aos pobres de pedir  vainos levar a todos ao abismo. E por iso falamos máis que nunca de política, nós, que pasábamos de todo.

De pronto fructifican los reencuentros con aquellos hombres del pasado que una vez creí  amar, o quizás les amé de verdad, a mi manera, eso sí.  Y cuando a un reencuentro se sucede otro, parece que todo apunta a una red tejida de destino, algo así como una encrucijada irremediable en la que nos coloca la vida, lo que significa siempre verse las caras con el pasado que aún no está resuelto.

Primero me sorprendió su sonrisa y su voz en mi oído, sus labios en mi mejilla en dos besos sonoros e inesperados. En medio del ruído de la noche,  música de pub y efluvios de alcohol nos contamos nuestra vida a borbotones, pasando de puntillas  por los problemas y dejando que las palabras se detuviesen un poco en los halagos; todo apenas perceptible, insignificante desde fuera, una conversación irrelevante si no fuese porque hace años le quisiste hasta los bordes.  

El reencuentro, si lo pienso bien, no fue para tanto; sí lo fue sin embargo la sensación de embriaguez que me dejó, una especie de locura, como una niebla que se posaba en todos mis pensamientos , sin que terminase de abstraerme del todo, pero sin permitirme centrarme al cien por cien en cosa alguna. Y así me pasé el resto del fin de semana, en un intento de huír de la memoria de los tiempos en que su nombre lo llenaba todo y su belleza era  más fruto de un endiosamiento que real, hasta que se precipitó la solución con otro reencuentro, aún más convulso, aún más demoledor, que hizo retemblar los cimientos de mi consciencia.

Jorge volvía a mi memoria desde la profundidad de una mirada efímera y distante, azul, en medio de una calle de la zona vieja.

Un grupo de excursionistas apuraban la tarde del domingo, iban cargados con sus mochilas y sus cámaras de fotos profesionales  lo que delataba su aburguesamiento desenfadado. Domingueros que rondaban los  cuarenta, acompañados de algún niño , iban fotografiando fuentes y mirando los rebordes de los balcones, como si paso a paso fuesen redescubriendo la ciudad a través de su arquitectura.

Me crucé con ellos y me llamaron la atención por el patetismo que me produjo la escena, no eran más que una pandilla de pijos que sacaban a pasear sus cámaras de fotos carísimas el fin de semana para justificar de alguna manera la inversión que habían hecho en ellas. Y de pronto, unos ojos azules me paralizaron. Era Jorge. Primero los ojos, y luego el resto: su pelo rubio rizado, todavía conservaba su melena, recogida esta vez en una coleta y cubierta por una gorra de color verde.  Su rostro estaba igual, me siguió pareciendo terriblemente guapo, no había engordado, me pareció esencialmente el mismo.

Jorge allí, de pronto se difuminó todo, las calles, los demás excursionistas, incluso yo me difuminé un poco. Sin duda debió de pararse el tiempo unos minutos, y recuerdo muy bien cómo mi hermana al otro lado del teléfono me decía que no era posible, que lo estaba confundiendo con otro.  Pero si de algo estaba segura en ese preciso instante era de que era él, y que el momento era exactamente igual a como lo había imaginado mil veces.

Allí estaba él mostrándoseme tal y como nunca lo había hecho, pero tal y como era al fin y al cabo. No era más que un aventurero de ciudad, con sus botas de montaña y su chaleco de explorador tomando cañas con sus amigos burgueses  por las terrazas de una ciudad que conocía demasiado bien.

Doblé la esquina para recuperar la respiración; unos minutos después decidí enfrentarme de nuevo a su mirada, y volví sobre mis pasos, otra vez en medio del grupo. Pero él ya no estaba , parecía que la tierra se lo había tragado, sólo a él.

Y después el rastro de cinco años de amor no correspondido, de entrega a tientas con el corazón suspendido. Y después la nostalgia de aquel tiempo en la garganta, dura y corpórea. Una nostalgia que no se va, que todavía duele. Y lo peor de todo, el desasosiego que produce el remordimiento de no haber hecho absolutamente nada , la sensación de haberle perdido una vez más.

Lin unha vez nunha novela unha frase que se me quedou grabada polo que encerra de verdade, e agora que ven a conto quero trasladala aquí, para reiniciar con ela unha nova etapa , tanto na miña vida, como neste blog. "La forma en la que se administra justicia a las pequeñas personas, acaba influyendo en cómo es el mundo."

Así, tal e como di esta frase, o mundo vaise construindo tamén a base de pequenas sentencias que van reforzando os dereitos dos máis humildes día a día , ou pola contra, levandóos ao atolladeiro, según sea o xuíz, según sexan as leis que se aplican.

A xustiza neste país está coxa pero ainda podía salvarse nalgún punto, ainda conservaba intactos algúns mecanismos que funcionaban con "xustiza", máis alá dos intereses dos poderosos. ¿Cómo se lle da a volta á tortilla? pois modificando a lei na que se amparan os xuices para impartir esa xustiza. E desgraciadamente, as leis, fanse nos Parlamentos sin que os cidadáns teñan nada que dicir. A nosa democracia.

Pero no meu caso, todavía a lei xogou ao meu favor e todavía tiven a posibilidade de enfrentarme aos poderosos coas únicas armas que me daba a lexitimidade da lei e dos dereitos.

Gañar un xuízo supón unha victoria moral por riba de calquera outro punto de vista que se poida adoptar e que pode resultar incluso máis ventaxoso. E neste momento, en plena crise indefinida e funesta na que se destrúe emprego cada día, recuperar un traballo porque un xuíz así o considera, é un triunfo incuestionable.

As grandes empresas fan e desfán ao seu antoxo, como deuses que poden decidir sobre as nosas vidas ao tempo que o fan sobre os nosos contratos, os nosos salarios, a nosa estabilidade laboral e a nosa diginidade a fin de contas. Pero cando un xuíz lle di a unha destas grandes empresas "basta", algo se tambalea no sistema, e ainda que non o mostren, temblan e rabian nos seus despachos de executivos porque por un pequeno furadiño , o da xustiza e o da lei, se lles escapou o seu poder absoluto.

Dito esto, hoxe estou de celebración. Logo virán outros tempos, outras batallas e seguramente miles de derrotas. Pero hoxe, é o día que toca celebrar a victoria, eu, que non estou acostumbrada a gañar , e que ainda non sei moi ben cómo debería de sentirme.