Imaxina que é domingo e ao outro lado do mundo agarda por ti unha aventura marabillosa e insperada, algo salvaxe, emocionante en todo caso. Imaxina que é domingo e que nin a resaca nin as horas sin durmir nin as mensaxes recibidas no móbil a deshora fan que o teu ánimo se amilane nin o teu entusiamo flaquee o máis mínino. Imaxina que é domingo e madrugar para ir mercar pan recén feito ten o seu encanto, algo así como un ritual de iniciación á vida xa de todo esquecido. Non hai afters nin a roupa ule a tabaco nin se perden bicos polos nas ruínas de Santo Domingo. Simplemente imaxina que é domingo.

Cuando lo nuestro era una cosa prohibida apareció en mi casa a las ocho de la mañana con su perro para escapar de su casa sin levantar sopechas a su mujer. Ahora que es "libre" se dedica a perseguir -sin demasiado éxito- lolitas pijas a las que sus papás les ponen hora de vuelta a casa. Hay sin duda un punto de crueldad en todo esto, yo enamorada hasta las trancas dándome a la bebida como único acto permitido después de tal derrota y él , borracho también y frustrado su cortejo, resoplando y girando sobre sí mismo.

*

El primer café de la mañana es uno de los mayores placeres de mi vida, incluso ahora, sin lactosa, la vida me sonríe desde cada taza de café con leche servida con noticias frescas.

*

Cuando me di cuenta de que le acababa de enseñar una foto suya que un día le saqué por detrás en la playa de Portocelo sin que se diese cuenta yque celosamente guardaba en mi móvil patata ya era demasiado tarde para dar marcha atrás. Ya destapara mis cartas y no valían arrepentimientos. Así que le hablé de tantas otras cosas que de alguna manera supusieron una intromisión en su vida , con un tufillo de obsesión que podría poner de punta los pelos a cualquiera. Afortunadamente en este caso el hombre ganó al mito y me desperté tremendamente feliz, con los recuerdos de mis pesquisas pasadas completamente borrados.

*

Los hombres tristes me producen un desasosiego extraordinario, algo así como la contemplación de un bicho al que le falta una pata y se arrastra lastimosamente mientras no le llega la muerte. Pero también me aburro enseguida de tal contemplación y aunque no puedo terminar la escena con un aplastamiento sin contemplaciones-como haría con el bicho-, suelo darme la vuelta a tiempo y mirar para otro lado intentando olvidar que un día se cruzaron en mi camino él y su tristeza.

*

...era viernes y la cosa pintaba bien. Casi siempre pinta bien. Dediqué unos minutos a pensar en su pañuelo negro cubriéndole parte de la frente y sus pantalones de montaña. Cospedal hablaba en la tele con un run run molesto que me estaba jodiendo demasiado. Pensé también en lo difícil que es entender a los hombres y lo fácil que me resulta entenderme con las mujeres. Pero afronté el día con optimismo porque -por una vez- no tenía ganas de meter la cabeza bajo tierra ni flagelarme hasta la muerte. Y entonces se me pasó por la cabeza una idea atroz: ¿podía ser aquello la felicidad?

"Bares, qué lugares, tan gratos para conversar..."

También hay un tiempo de olvido, afortunadamente, y un tiempo de "nada" sobre la conciencia, que te traslada a otro mundo posible, quizás menos emocionante, pero también lejos de esa montaña rusa en la que a veces se convierte una vida que se deja transcurrir a ritmo de pasiones. Agracede una la "nada" que lo tiñe todo de resignación y paz azulada. La memoria puede esperar, y el amor, y el desamor con sus clavos punzantes...Hoy me aferro a una taza de café, a unas botas de montaña y a un paisaje invernal que me dice a gritos que todavía estoy viva. No necesito nada más.

*

Escoito unha canción unha e outra vez, de xeito obsesivo. Canto máis a escoito máis sinto que é a miña canción, a canción que me vai devolver á tristura da nostalxia cando precise emocionarme de verdade, e que me vai devolver á paz dos meus sentidos cando todo esté revolto no meu entorno de días imposibles. Unha canción que é como un arrullo, como un susurro suave no medio da realidade, un susurro de verbas que me acarician e me devolven o optimismo ou o pesimismo que preciso, según o caso; unha canción reversible para encher os momentos de banda sonora transcendente.

*

Desfacer unha maleta é un acto obsceno que ten un punto de crueldade excesiva. Cheira a roupa ao último destino, e en cada prenda colgouse sin remedio un fío de nostalxia imprecisa pero imborrable ao mesmo tempo que acaba por encher os teus armarios: un olor a algo alleo pero que foi moi real durante os días que durou a viaxe. Traes nela o cheiro do cuarto onde durmiches, os olores que impregnaban o lugar do que regresas, as pegadas dos bicos esquecidos ou perdidos, as verbas que se dixeron e as que xamais foron pronunciadas e que agora xa é demasiado tarde.Desfacer unha maleta debería estar de todo prohibido, deberíase queimar o seu contido nada máis chegar, recordos e agasallos incluídos, ou ben deixala á súa sorte abandoada na terminal dun aeroporto ou no maleteiro dun taxi, como por descuido. As veces penso que fan un ben á sociedade esas compañías de avións que perden maletas como quen perde chisqueiros nos bares, dun xeito ordinario e casi metafórico da nosa existencia. Somos o que perdemos. Nesa maleta ía parte da nosa historia pasada recente, e sin embargo, qué felicidade poder evitar o momento tráxico de chegar á casa , tirar pesadamente a maleta sobre a cama e abrila con pereza, con tristeza nos párpados, e sentir como os olores que garda no seu interior nos devolven ao paraíso perdido xa para sempre , dun xeito inevitable. Podemos voltar, pensamos. Incluso ás veces, máis osados dicimos, hei de voltar algún día. Pero , pobres infelices, no fondo enganámonos á nós mesmos, porque sabemos moi ben que , como di a canción , " al lugar en que fuiste feliz no debieras jamás de volver".

Estado de Alarma, día dous. Chove, xa non neva sobre Vilalba. No ecuador da miña mañá intrascendente todavía non se perfilou un novo día, un domingo no medio dunha ponte na que eu decidín fai días non coller un avión, nin ir a ningures, nin facer nada que non fose quedar na miña casa, na miña aldea, rodeada das cousas cotiás que me recordan á infancia.

Agora penso que foi unha sorte tomar a decisión de cambiar Amsterdam (era o destino escollido) pola aldea e non estar cos billetes na man, cun día perdido e na procura polos ventanillas dos aeroportos dun voo que me permitise disfrutar dos restos dunha viaxe casi totalmente frustrada. Foi unha sorte decicir meterme cinco días na cociña da casa dos meus pais, e dedicarme casi exclusivamente a ler blogs e xornais en internet, e a acariciar ás noites ás páxinas da novela de Pablo Núñez, que me agasallou cunha dedicatoria preciosa, con tinta e corazón.

*

Hai mercado no pobo. Baixo a choiva , sábeno ben os gandeiros, a feira desfaise, e todo se convirte de bar en bar, achegándose a hora de comer, nun asubío lene de voces que repiten entre viño e viño "a feira non valeu nada". Eu agardo chegar a ese momento da xornada no que a feira desfeita xa acolle os seus restos na calor dos bares onde a xente bebe tazas de viño ou curtos de cervexa mentres falan de política , de fútbol ou do tempo. Agardo a hora dos "viños" para construír o rumbo dun domingo que na aldea parece un día longo e extraño.

*

Rubalcaba non sae da pantalla, está en tódalas cadeas de televisíón soltando a mesma parafernalia sobre o caos aeroportuario e que non vai voltar a suceder. Eu confío nel. E extraño pero defendo a medida adoptada, un estado de alarma sin precedentes. Rubalcaba move os labios en tódolas cadeas de televisión, fai tempo que non o escoito, que non di nada novo, que non me interesa.Normalidade, responsabilidades, aena, cancelacións, controladores...Son palabras que se convirten nun eco de fondo que se mezcla cos sons da cociña, como a choiva fóra petando contra as fiestras. Chupa cámara este Rubalcaba, anda que non. Menuda ponte tiveron os ministros -dixo miña nai. Pero eu pensei, polo menos non se aburren, están liberando adrenalina a chorros e facendo historia a golpe de decreto e man de ferro. Si o pensas ben, incluso hai nesta crise dos controladores e no xeito de enfrentala que tivo o goberno algo de erotismo.

ESTADO DE ALARMA

Sábado , 4 de decembro de 2010, o Goberno decreta o Estado de Alarma, por primeira vez na historia da democracia , polo caos xenerado coa folga salvaxe e ilegal dos controladores aéreos.

O episodio fatídico que desencadeou o decreto do Estado de Alarma despois da reunión extraordinaria do Consexo de Ministros,comezaba cunha folga salvaxe onte ás cinco da tarde aproximadamente, cando os controladores aereos abandoaban os seus postos de traballo alegando malestar físico. O caos que se xeneralizou no país polo peche do espazo aéreo español trátase dun caos sin precedentes que levou ao Goberno á toma de decisións drásticas, non empregadas antes na democracia. Primeiro foi a militarización dos aeropuertos mediante decreto de urxencia publicado no BOE onte día 3 de decembro ás 21:30 horas. Posteriormente, e advertidos os controladores das súas obrigas, ante a persistencia na súa actitude e xa que non se puido restablecer a normalidade, o goberno decreta -por primeira vez dende que se publicou a Constitución- o Estado de Alarma.

***

Teño unha amiga tirada no aeroporto en Madrid dende onte pola tarde, chegaba da lúa de mel dende Viena, ela e o seu marido -primeira vez que digo "o seu marido"- e toparonse coa folga máis salvaxe que viviu este país , unha folga que paralizou en plena ponte da Constitución todo o espazo aereo español. Ela non comprara un billete para irse cinco días de vacacións a calquera cidade de europa deixando nese billete e na reserva de hotel parte dos seus aforros, nin acudía a visitar a familiares aos que fai tempo que non ven aproveitando esta ponte, eles ao fin, voltaban dunha viaxe consumida e Madrid era o seu último destino antes de pisar terra galega e poñer fin á viaxe de noivos. Por este motivo non me sentín nin triste nin preocupada por eles. Son dos afectados, quizais os máis afortunados , porque ainda que hoxe non vexan a dimensión do que está sucedendo máis ca dende o punto de vista o usuario retenido nun aeroporto pola chantaxe vil duns controladores avariciosos, dentro de trinta anos, poderán contar aos seus fillos que o día que remataban a súa lúa de mel, España vivía un momento de caos absoluto e o Goberno decretou o primeiro Estado de Alarma da democracia, e eles, estaban alí.

Acabo de ler un blog e acabo de recuperar de súpeto o sentido do frío, a beleza do frio. Teño que recoñecer que fixen esta lectura de pasada, como querendo fuxir a toda velocidade desas verbas que podían atraparme para sempre nunha mañá como a de hoxe, na que vexo a neve pola fiestra da cociña da miña casa da aleda e se me veñen a memoria mil soños rotos e outros tantos esquecidos. Hoxe sinto que non podo cargar coas tristezas alleas, cos fracasos dos outros, coa nostalxia que calquera fenómeno metereolóxico prende nas solapas dalguén que non son eu. Pero quedoume desa lectura a sensación máxica do frío, este que agora ameaza ao outro lado da fiestra, que o tingue todo de blanco e que me leva a min a moitos camiños do pasado.

***

Hai persoas que se che clavan dalgún xeito nas entrañas , na memoria, en cada un dos sentidos. Esa atracción que podería pensarse frívola e insubstancial tradúcese ás veces nun desexo máis aló do físico , do puramente carnal, dese desexo que se consuma en bicos e encontros carnais desenfrenados. As veces sucede que o que simplemente é atracción convírtese co tempo nunha paixón que ainda que difícil de explicar é máis real que moitas outras sensacións que a miudo relacionamos co amor.

Teño un home clavado deste xeito nas entrañas, na memoria, en cada un dos sentidos...Non me deixa escribir o seu nome.

***

Agardo a que suceda algo grande , algo que consiga mudarme o corazón, poñelo en marcha dunha vez por todas. Funciono a ritmo de marcapasos , tamén no amor. Dun xeito artifial, construído a base de latexos metálicos que me permiten sobrevivir sin sentimentos a flor de pel. Pero o meu corazón non bombea por ninguén, e o meu marcapasos non pide tregua nin se me sube á gorxa porque non pode con tanta felicidade. Agardo.

Puxen as miñas esperanzas nas grandes posibilidades, pechando as portas ao pasado, aos homes que non souperon quererme e aos que simplemente se colaron de pasada entre os meu labios para non deixar rastro.

***

Probablemente non sexa o home máis guapo do mundo, nin o máis listo, nin o máis intelixente, pero eu vexóo e sinto que é o home co que me gustaría vivir algo de verdade. Facía anos que non encontraba no camiño un home que me parecese real , que me parecese posible.

Del gústame todo, dende a súa pañueleta que leva sempre anudada na cabeza sobre a frente , recolléndolle o pelo cara atrás, ata esas mans extremadamente delgadas e do osos longos e marcados. Gústame o seu cabelo rizado e que xa comeza a blanquearlle polas patillas, e a súa barba recortada que tamén comenza a teñirse de blanco. Pero por riba do seu físico gústame a súa maneira de falar, de contar as cousas, de emocionarse cando toca un tema dos que lle gusta, de facerte partícipe dos seus coñecementos e das súas paixóns. E un home auténtico ao que non se lle subiu o ego polas nubes ao descubrir que o miraba con admiración e desexo. Un home que pese aos seus anos, ainda sabe xogar.