Imagino

Imagino mi vuelta,
tu instalándote en mi vida
con la misma tranquilidad con
la que yo pongo en marcha los
engranajes de la vieja bicicleta.
Ese ritmo sosegado del otoño
que comienza a deshojarlo todo,
dejar desnudos los árboles y
nuestros cuerpos, como la primera vez.
Imagino que tu todavía eres joven,
lo suficientemente joven, quiero decir,
como para embarcarte conmigo en
una vida de verdad, a medias,
como hicieron las cosas nuestros padres y nuestros abuelos.
Ya sabes, dormir juntos, plantar patatas
aventurarnos a la paternidad
con el mismo miedo que deben sentir los adolescentes
ante tal complejidad de las cosas.
Y el tiempo pasando como un arrullo suave
sobre los asuntos cotidianos,
sin que nos pese la costumbre,
ni las discusiones frente al televisor encendido,
ni los platos sin lavar, ni los días que no
nos apetecen los besos.
Imagino que llego,
que tu no te resistes, desde el primer momento
a una vida en común,
con malentendidos y catarros,
con la certeza irreductible de que
nos hemos amado siempre.
Y siempre es cuando yo aún era una niña,
y tu me ibas a buscar al colegio,
y te sobrecogía mi timidez extrema,
mis ojos enormes que destacaban
en mi físico enfermo.
Era una niña triste, pensabas.
Y siempre es cuando me miraste
por primera vez de manera distinta,
ganaba el partido socialista unas elecciones generales,
y a los dos nos apasionaba la política.
Mis ojos, siempre fueron mis ojos....
Imagino como deshago la maleta,
como voy colocando con gesto familiar
pequeños detalles de mi vida de ahora
en la casa de mi infancia, y la hago nuestra,
nuestra porque así lo hemos acordado previamente.
No creo que haya mucho más,
tú me acompañarás al hospital
cuando me coloquen mi tercer marcapasos
y yo te pediré cada día que no bebas tanto,
que dejes de fumar, que no te subas al andamio,
que ya vas viejo, te diré, cariñosamente.
Imagino que puede ser,
yo llegando a tu vida para quedarme,
tu dejando tus complejos de bohemio solitario,
para bailar conmigo
como el día aquel, desnudos y felices
"porque el amor que no muere mata/
y amores que matan nunca mueren"

A diario salgo fuera buscando siempre otro camino,
hace mucho he probado todos los senderos de la tierra;
visito allá arriba las frías alturas, las umbrías
y las fuentes; acá y allá yerra mi espíritu,
solicitando paz; tal huye el venado herido en los bosques,
donde al mediodía descansaba otrora seguro en la sombra;
pero ya no le reposa el corazón su verde yacija,
pues doliente e insomne la espina le hace dar vueltas.
No le socorre el día ni le sirve el frescor de la noche,
y en vano baño las heridas en el frescor del torrente.
Y así como en vano le depara la tierra su gozosa hierba
curativa, y ninguno de los céfiros calma su hirviente sangre,
oh amados, ¿ también a mí me ocurrirá así, y nadie
puede quitarme de la frente el triste sueño?

HÖLDERLIN

Laura, María , Mimí...Son as mesmas de entonces, ese anaco de infancia que gardo no recuncho máis fermoso da miña memoria. Fun unha nena moi feliz...

Música lenta nunha tarde de domingo.
Lin un artigo e sorrín. Reivindico a risa como único paraíso posible. Os reloxos poden por min parar hoxe o seu run run de outono. E domingo e eu non teño un nó no estómago, nin bágoas na recámara nin amor desgastado nin desgraciado nin envenenado. Non teño amores que me matan. Xa non morro por amor.
E domingo e teño na memoria -como si fose unha nena- un guiño que me deixa un regusto de dozura pulcra e pueril que enche o domingo de auga que non leva tristura, por unha vez.
Penso nese artigo e ao mesmo tempo lembro ese guiño no medio do monte e da chuvia e da xente e dos amigos e das árbores e das herbas de namorar e das flores de toxo e do azafrán e do mar e dos delfíns, e sábeme o tempo a ledicia. E domingo. Non preciso demasiado.

"Si me has hecho feliz, ya no te temo, y si te he hecho feliz, ya te conozco"

Unha frase que parece un rompecabezas, pero que sin embargo eu encontro chea de lóxica. Realmente esto é o que sucede durante, ou despois do amor. Pero non dun amor calquera, senón despois dos grandes amores, eses que nos levaron por sendeiros nunca antes transitados, que nos puxeron ao borde do precipicio tantas veces e que acabaron moitas veces por aniquilar a nosa enerxía e mesmo a nosa alegría. Os grandes amores, eses que nos levaron á todas as cimas posibles e alcanzables , para deixarnos caer despois, sumíndonos nun baleiro triste e longo que acompaña sempre ao desamor.

Despois deses grandes amores, e pasado o tempo da dor que produce a ruptura, o desapego, a nostalxia, e moitas veces tamén o rencor e a rabia si o ser amado nos causou grandes feridas , despois, queda esta frase como única verdade entre esas dúas persoas que durante algún tempo se confiaron un ao outro as súas vidas. Da igual no que se transforme a relación entre eses dous seres que tanto se amaron , da igual que chegaran a odiarse e mesmo a facerse dano. Non se lle teme , non se lle temerá xamais a esa persoa que unha vez nos amou e nos fixo felices. E tamén é certo ,que si algunha vez amamos a alguén con tódalas nosas forzas, si o vimos feliz entre os nosos brazos algunha vez, tranquilo e sorrindo, conocémolo. Conocémolo mellor ca ninguén , e da igual o que suceda despois, si voltamos ou non a dirixirnos a palabra, ou mesmo a mirada algunha vez. Seremos por sempre dous seres que se coñecen por riba de todo e iso é algo extraordinario

Schopenhauer dixo que o home tiña que aprender a vivir sin a confianza no mundo que lle ofrecen a metafísica e a relixión," estamos sós, o ceo encóntrase baleiro" dixo. Este home morreu fai 150 anos e sin embargo a súa filosofía está de total actualidade, porque Schopenhauer foi dende logo un adiantado ao seu tempo.

Lembro con certa nostalxia aquela época na que eu difrutaba lendo a este filósofo e un dos seus libros era o meu libro de cabeceira. Era máis nova e todavía buscaba respostas na filosofía; respostas que nunca atopei. Agora é distinto. Agora non creo na filosofía e tan só me consagro como única fe na propia natureza, na vida mesma de tódolos seres que poblan esta terra. Quizais esa sexa a resposta, unha volta á natureza, á pureza do aire e ao canto dos paxaros. O murmullo da auga, o sol nunha tarde de outono e o son das follas cruxindo baixo os pés cando paseas polo monte. Fágome vella e mudo a miña concepción sobre todas as cousas. No fondo estou chea de contradiccións, afógome nelas. Pero sei que disfruto máis ca nunca co paso das estacións sobre os campos, dos seus aromas e sabores e da súa maneira de saudarnos con ternura. A vida é un mudar constante de estacións e a felicidade quizais consista en plegarse ao ritmo deses cambios estacionais e disfrutar das pequenas cousas que cada época do ano nos ofrece.

Octubre discorre lentamente no meu cuarto de estar, entre libros e películas que me fan medrar pouquiño a pouco. Non preciso nada máis. E a hora de deixar de verter lágrimas e de perder o medo ao futuro. O futuro pode construírse cada día, facerse e desfacerse á nosa vontade. Nada é definitivo. O que elixo hoxe é unha elección que serve para hoxe. E o único que podo garantirme a min mesma.

Róndame unha dor de cabeza, un malestar que sin chegar a ser incapacitante é moi pero que moi molesto. A vida ás veces tamén é molesta. Pero últimamente a vida estame tratando con certa dignidade, deume unha tregua a condenada, que xa era hora...

Metín na lavadora os pantalonciños curtos do verán. Entraron soíños no bombo porque tiñan a estas alturas vida propia. Déronme pena, tan fráxiles, tan inseguros nesa nova habitat que constitúe a auga quente con xabón. Pobriños, qué merda tiñan ¡

E logo tampouco pasaron grandes cousas. O outono presentouse pola porta grande, coas súas castañas e o seu frío ás noites e os seus raios de sol e a súa vacina antigripal e Gran Hermano. As cousas do outono recoñécense deseguida porque ulen dun xeito distinto. E moito máis ca un caer de follas e un vento frío que che peta nas meixelas e che conxela o corazón. O outono ten un sabor propio e un olor propio. E tamén un estado de ánimo absoluto.

O que máis me apetece agora mesmo e coller un bó libro, grande e pesado, e tirarme no sofá agarrada cunha man a unha taza de chocolate moi quente, e engullir letras e chocolate a un ritmo frenético mentres fóra a vida pasa sin contar conmigo e o meu móbil non se atreve nin a vibrar.

Hai un principio do dereito ao que me gusta acudir últimamente con certa frecuencia: a quen nada pide nada se lle reclame. E sinxelo e ao mesmo tempo a xente non o comprende demasiado ben.

***