12 octubre, 2010

Nada queda

Es necesario un tiempo de silencio,
bajo las noches otoñales
y el desaliento y el infortunio.
Nada queda.
No queda nada bajo las palabras últimas que nos dijimos,
tan locos y tan cuerdos,
tan seguros de nosotros mismos.
Hoy me pareció que iba a llover.
Debería de llover durante cien años sobre nuestras cabezas,
sería como una forma de hacer justicia;
el dedo en la herida, para que no se cierre nunca.
No quiero besar tu cicatriz,
me dijiste queriendo decirme que me querías;
yo entendí que te marchabas para siempre.
Mejor así. Un tiempo de silencio;
la ciudad con lluvia y remordimientos entre los cubos de basura,
algún reproche más entre la saliva y el sudor
de nuestros cuerpos desnudos.
Fue como suicidarnos, ¿lo recordaremos?
Era domingo y la habitación olía a wisqui y a ruído
de gritos que irrumpen desde el más adentro de nosotros
para aniquilarnos por completo.
Nada queda.
Hubo un tiempo de besos y de caricias a manos llenas,
de un intento de comprender las cosas o
de colocarlas en el lugar preciso.
Eramos unos cínicos, o unos ingenuos, qué más da.
Ahora me suena todo como un sueño lejano
que se quedó olvidado entre otras muchas promesas.
Nada de lo que dijimos tendrá futuro,
no veremos el fruto podrido de nuestro amor,
ni sentiremos melancolía alguna.
No queda nada, por eso.

Joaquín Sabina - Contigo

"Yo no quiero comerme una manzana dos veces por semana sin ganas de comer..."

08 octubre, 2010

AMADOR


Coincido con Celso Bugallo a menudo por determinados locales da cidade de Pontevedra. Esto sucede sempre entre as persoas que gustan de frecuentar bares e mezclarse coa xente máis que da tranquilidade quente dun sofá. Ainda así Bugallo é un solitario que se senta discretamente na esquina da barra dos seus bares -sempre vai aos mesmos- e bebe só e en silencio, contemplando dende a esquina privilexiada que escolleu seguramente non ao azar o espectáculo tremendo que é a vida dos outros.


Gústanlle especialmente as mulleres, eso nótase na súa maneira de ollalas, entre pícara e viciosa, non carente de respecto, e non desperdicia nunca a oportunidade de coquetear coas máis exhuberantes que se achegan a él atraídas pola súa fama, sobre todo dende a súa inmersión no mundo do cinema.




Hoxe fanlle unha entrevista na Voz de Galicia a conto da súa última película, Amador, na que da man de Fernando León interpreta a unha personaxe terminal, postrado nunha cama ao que coida unha inmigrante peruana (Magaly Solier). As dúas personaxes "están en situación distinta, pero desde el punto de vista humano pueden estar unidos, porque deciden desde la soledad. Lo que les une son las condicones extremas", conta o actor cando lle preguntan polos protagonistas da película.


O propio Celso Bugallo resume a película decindo que na vida, ademais de decidir o que conta son as oportunidades e as condicións. E probablemente el saiba moito destas cousas, xa que él que viviu adicado casi por completo ao teatro , o cine chegoulle tarde, ainda que dun xeito contundente.






Hoxe estrease Amador, que todavía non pode erse nas salas dos cines Vialia en Pontevedra. Eu irei ver esa película e coincidirei seguro con Bugallo que acudirá ao cine co mesmo semblante serio e pensativo, con aire reservado, sempre nun segundo plano, como si se tratase dunha personaxe secundaria na súa propia vida. Pero todos sabemos que él é o protagonista e que na cidade, esta que o acolleu como fillo seu, a ninguén lle pasa desapercibido, porque é o noso actor, o que leva entre outros o nome do cine galego a un lugar moi alto, o que tanto fixo polo teatro en Galicia e concretamente en Pontevedra a través da súa Aula de Formación de Actores.






Hoxe que todos os xornais falan de Vargas Llosa e do seu merecido e ao fin acadado premi Nobel, eu quero lembrarme de Celso Bugallo e da súa maestría tanto nos escenarios como na pantalla grande. E quero que cando vos atopedes con Celso nos bares de sempre, o miredes con máis respecto si cabe, con máis admiración si cabe, e ainda que a el lle gusta permanecer nun segundo plano na súa vida persoal, que lle fagades sentir dalgún xeito o voso cariño e profunda admiración.

07 octubre, 2010

Sempre que vou á Casa do Mar crúzome polo camiño co home máis guapo de Pontevedra. Hoxe fun á Casa do Mar e nada máis saír da cansa pensei en que seguramente hoxe non acontecería o de sempre porque estaba fóra da cidade. Pensei iso, en todo caso, pensei nel, no home máis guapo da cidade, despois de tempo sin pernsar nel. Cheguei ao meu destino e nada sucedeu pero ao retornar cruceino á altura da plaza de San José, e dende ese mesmo instante tiven a sensación de que me enfrentaba a un día distinto.


Comecei a ler o Diario de Pontevedra por onde acostumbro, pola última páxina, e así topeime enseguida coa no ticia de que Fran ( o home de Belén Esteban) estaba a pasar uns días en Foz para sobrelevar a súa separación ( tamén me enterei da separación polo xornal, xa que eu non vexo dende fai algún tempo a televisión) . Contaba o tal Fran que os recordos da súa xuventude ían ligados ao chiringuito da praia de Llas, agora desaparecido. As evocacións desta personaxe despertaron as miñas propias evocacións, porque tamén eu gardo na miña memoria anacos de tempo detidos naquel chiriguito da praia de Llas, cando de madrugada, e antes de ir a dormir ao camping baixábamos a almorzar e ver mencer todo ao mesmo tempo. A miña infancia e a miña xuventude van unidas a moitos lugares ,e entre eles está Foz, a miña costa.
A primeira persoa que me chamou Emmita chamábase Rocío .Chámase Rocío. Voltou. Ou voltei. Voltamos unha á outra coa maxia invisible que une os corazóns que nunca se separaron de todo. Somos as mesmas. En dous minutos recorrimos os últimos quince anos para despois dedicar unha hora enteira a falar dos feitos máis relevantes da nosa existencia ocurridos na última semana. Non fumos pasado, non precisamos colgarnos na nostalxia nin na memoria, a penas un segundo para recordar, pero éramos sobre todo presente. E futuro.
Dende que a conocín todas as persoas que me chamaron Emmita algunha vez tiveron de min toda a miña ternura.
Susiño. Cun traxe e un maletín. Máis vello, tan guapo como o recordaba. E a fonda e tráxica angustia de non saber si algún día o voltarei a ver.
***

03 octubre, 2010

Cuando tenía veintitrés años tenía yo dos novios que compaginaba como podía, uno en Santiago y otro en Vilalba al que veía los fines de semana. La situación al principio molaba mucho, pero poco a poco se me fue haciendo insostenible y decidí ser franca con uno de los dos y dejar al otro, lo que se dice elegir, vamos. La cosa no era tan fácil porque no sabía a cual quería más de los dos. No sabía tampoco a cual quería menos. Apareció entonces en una discoteca una noche en la que yo salía a mi bola un chico de mirada azul que sin ser guapo me dejó como atontada. Nos conocimos y pasó lo típico, que nos fuimos juntos de bar en bar, de cerveza en cerveza hasta terminar en el último after abierto de la ciudad antes de irnos a dormir juntos y borrachos. Conocer a aquel chico fue la solución a mi encrucijada, no iba a quedarme con ninguno de los dos, no quería a ninguno. En una sóla noche el jovencito de ojos azules me había removido más cosas por dentro que los otros dos en los últimos seis meses. Les dejé. Les dejé por Alfredo.
Recuerdo perfectamente que cuando le conocí le conté lo que me pasaba y fue justamente ese el consejo que él me dió, que los dejase. Pensé yo que iba el a quedarse conmigo, pero no. A partir de entonces comenzó lo que sería ya para siempre la triste historia de mi vida en lo que a amores se refiere. Estuvimos un tiempo dándonos besos y caricias, pero él no pudo darme lo que yo quería. La última vez que estuvimos juntos me lo dijo con una sinceridad arrolladora y no sin cierto grado de tristeza : ojalá pudiese enamorarme de ti, ojalá estuviese enamorado de ti.
Por aquel entonces yo culpé a sus amigos de que lo nuestro no funcionase. Hoy no se si fueron ellos los culpables o es que simplemente no pudo ser. Sus amigos pusieron de su parte para que el no se enamorase, todo hay que decirlo.
Le perdí la pista años después pero nunca me olvidé de él. Pasado mucho mucho tiempo, instalada yo en otra ciudad y en otra vida , me encontré un día en el facebook con su mirada azul y casi me da un pasmo. Son esas cosas de las redes sociales, que todo el mundo tiene un amigo de un amigo de un amigo agregado y accedes a sus fotos sin querer. Allí estaba él, tal y como le recordaba. Tuve que respirar hondo para tranquilizarme. Era él. Y allí estaban sus amigos -los que tanto me odiaban- compartiendo foto con él y con amigos y conocidos míos de Pontevedra. Que la vida es un pañuelo es algo que se dice amenudo, pero realmente es así, es un pañuelo, como decía un amigo mío, lleno de mocos.
Un día tuve ocasión en un pub de tener una conversación con uno de aquellos enemigos míos que tanto contribuyó a mi desamor de entonces. No le parecía lo suficientemente buena para su amigo, pero no supo decirme por qué, quizás porque no me conocía en absoluto, porque nunca había intercambiado conmigo ni una palabra hasta ese día.
Es curioso lo que algunas personas pueden influir en nuestros destinos y como la vida nos da siempre la oportunidad de perdonar y ser perdonados. Con Alfredo me queda una conversación pendiente todavía, para darle las gracias simplemente. El me colocó en mi camino, el que habría de seguir toda mi vida aunque me llevase la mayoría de las veces a callejones sin salida. Me enseñó a seguir mis instintos, mi intuición y mis impulsos aun arriesgando la seguridad que proporciona una existencia convencional en la que siempre se hace lo que es correcto. Me enseñó, o fué el causante, de que me guié por el corazón y no escoja al hombre que quiero más de entre dos a los que no amo realmente pero que me aman con todas sus fuerzas, sino que me quede con el que deseo amar eternamente aunque para él sea insignificante o invisible. Me enseñó que el amor se desgasta y no hay que darle más vueltas, y que a veces , aunque queramos querer a alguien no podemos porque no mandamos en nuestro corazón.

02 octubre, 2010

Soa unha música de fondo. Julio Iglesias, La carretera.
***
Chove.

***

Teño a sensación de que algo vai acontecer, de que grandes cousas van a suceder. Teño algunha nostalxia na recámara. Pero estou contenta porque esquencín dúas datas importantes, un santo e un cumpleanos. Todo un progreso na miña propia desintoxicación de amores imposibles.
O home dos pantalóns caídos -falo del ás veces- tamén estivo de cumpleanos...Preguntoume si quería que fose sincero. Contesteille que si. Díxome entón que lle gustaba moito a miña amiga. E eu, que presumo de ter algo de psicoloxía e un pouco de intuición non o creín. Pero tirei a toalla, unha vez máis...unha vez máis.
Na soedade das sabas dinme conta de que tampouco é tan tráxico este desamor.
Ten tristeza dentro, e a tristeza é moi contaxiosa, non convén. Ten medo. Ten un sofá blanco e un sorriso amplo que ninguén ve. Quizais ten un corazón que latexa dun xeito máis mecánico que o meu marcapasos. Escóndese de algo, fuxe de algo...Pero non é sinceiro.
***
O mellor é non darlle voltas ás cousas que non teñen importancia, ás cousas que simplemente non poden ser. Hai demasiadas cousas que non poden ser e non podo con todas. Non darlles voltas. E todo acaba por colocarse no seu sitio dun xeito natural.
***
A primeira vez que o vin soupen que ía traerme problemas. Soupen que xa o conocía, e que precisamente o que me gustaba del era o que ía a facerme daño. Soupen que estaba entrando na miña vida e que non era só cousa dunha noite entre coctéles nun bar que pechaba a deshora. E soupen que nese xeito de chamarme "cariño" ía encontrar tantos interrogantes como respostas, e tantas amarguras como ledicias. Soupen que era inevitable e que ao mesmo tempo non podía suceder nada entre nós os dous.