UM DÍA, O MAIS PROVÁVEL É TORNARES-TE NUM CHATO, DEIXARES DE SAIR Á NOITE E COMEÇARES A LEVAR-TE DEMASIADO A SÉRIO. NESSE DIA, VAIS COMEÇAR A VESTIR CINZENTO E BEGE, PEDIR PARA BAIXAR O VOLUME DA MÚSICA E DEIXAR A TUA GUITARRA A APANHAR PÓ. VAIS TORNAR-TE POLITICAMENTE CORRECTO, SOCIALMENTE EVOLUÍDO, ECONOMICAMENTE CONSCIENTE. VAIS ACHAR QUE TENS DE IR PARA ONDE TODA A GENTE VAI E ASSUMIR QUE TENS DE USAR FATO E GRAVATA TODOS OS DIAS. NESSE DIA, VAIS DEIXAR DE BEIJAR EM PÚBLICO, AS TUAS VIAGENS SERAO MAIS VEZES NO SOFÁ E DORMIRÁS MENOS AO RELENTO. É OFICIAL. VAIS ENTRAR NA IDADE DO CHINELO E DEIXAR DE SER QUEM FOSTE ATÉ ENTAO. VAIS DEIXAR DE TE SENTAR AO COLO DOS AMIGOS E VAIS ESQUECER-TE DE COMO SE FAZ UM QUAMTOS-QUERES OU UM BARCO DE PAPEL. VAIS FICAR NERVOSINHO SE NAO TROCARES DE CARRO DE QUATRO EM QUATRO ANOS E DESATINAR SE O HOTEL ONDE ESTIVERES NAO TE DER TOALHAS PARA O TEU MACIO E HIDRATADO ROSTO. VAIS TORNAR-TE MUITO CRESCIDO E COMEÇAR A PREOCUPAR-TE COM TUDO E COM NADA E A NAO FAXER NADA PORQUE "VAI-SE ANDANDO" E A VIDA É MESMO ASSIM. VAIS DIZER NAO MAIS VEZES, VAIS TER MAIS MEDO, VAIS ACHAR QUE NAO PODES, QUE ANO DEVES, QUE TENS VERGONHA.

VAIS SER MAIS TRISTE.

NESSE DIA, O MAIS PROVÁVEL É QUE TAMBEM DEIXES DE BEBER REFRIGERANTES.

AQUÍ FICA UMA IDEIA: QUANDO ESSE DIA CHEGAR, NAO LHE FALES.

MANTÉM-TE ORIGINAL.

Publicidade dun famoso refresco portugués. O refresco non se traga, pero a publicidade ben paga a pena.

Pontevedriña

Chove sobre finais de maio. Chove sobre Pontevedriña (esta vez sí, esta vez sí que me sinto preparada para darlle este nome a esta cidade). Os nomes -os diminutivos- hai que gañalos co tempo, coa sensibilidade das nosas flaquezas e o abrazo quente das nosas inquedanzas...Os diminutivos saen de dentro dos corazóns para templar o ánimo dos que os reciben, para acariciarlles a meixela e darlles un pouco de alento. Pontevedriña, ao fin. Agora que estou no princio do fin, cando todo se perfila como un adeus na miña cabeza, ainda que físicamente siga estando aquí.

Chove sobre maio...E non me importa a chuvia, nin que o verán se resista, nin que a cidade se me escape das mans, nin que o amor non chegue do xeito desexado...

Hoxe sentín a cidade como miña, qué ironía...Pontevedriña, ao fin.

Dezaseis

Enfrenteime ao meu cumpleanos coma quen se enfrenta a un acto de liberación feminina, sin maquillaxe e sin sostén, non por convicción nin por desexo propio, senón porque ás veces nun deixarse levar polos acontecementos, á marxe de plans superestablecidos, acaba unha por sentirse máis libre, en tódolos sentidos da palabra. E soplei as velas según o previsto, ainda que no día 23...que a noite non entende de demoras imprevistas e nós non entendimos de presas innecesarias. Houbo o imprescindible, o suficiente, o necesario ao fin e ao cabo na vida dunha persoa e tamén nun día señalado : amigos cos que compartir os momentos e surrealismo dabondo para non esquecer xamais o día, a noite e a madrugada. Non paga a pena contar o que pasou, esa mezcla de "mujeres desesperadas", "Pasión de Gavilanes " e o peor cine de Almodóvar, para que todo remate ben cunha grúa á porta facendo dous servizos e unha resaca chea de perdóns e de remordementos. Pero o sol sae para todos e a luz dalgún xeito purifica as conciencias. Na vida o máis importante é que te queiran e ter a quen querer. E todo iso fíxose evidente.

Cumpleanos Feliz

O ano pasado o día do meu cumpleanos foi un día fatídico, deses que merece a pena esquecer para sempre. Ese día, pola mañá, comezou o principio do fin dunha relación que me tiña completamente transtornada. Non era o meu mozo o home que o mesmo día do meu cumpleanos comezaba a serpararse de min, pero sí era o home ao que eu máis amei na miña vida, e iso é o que conta.

Chorei toda a tarde colgada do teléfono cos meus mellores amigos dándome ánimo e cariño dende a distancia, xa que os abrazos dende tan lonxe desgraciadamente non eran posibles.

A noite, recompuxen o meu rostro o mellor que puiden e saín cunha amiga a beber a cidade enteira si era preciso. Aquela noite remateina follando cun tipo moi guapo, e foi iso o mellor agasallo que podía ter nese día. Non polo polvo, que estivo ben pero non ten demasiada importancia, nin porque fose un home moi guapo, que abofé que o era, senón porque esa intimidade inesperada de bicos e caricias salvoume aquela noite da melancolía e dalgún xeito devolveume ao mundo dos vivos.

Ao día seguinte todo foi a correr porque eu tiña que marchar a Vilalba e nin me deu tempo de despedirme antes de botalo da casa a toda presa. Por iso él nunca soupo que aquela noite salvou o meu cumpleanos e que por iso nunca o olvidarei.

Este ano todo é ben distinto. De seguro que non vou rematar a noite follando con ningún tipo guapo porque o meu retiro entre amigos nun pobo de catrocentos habitantes e tres bares non vai propiciar ningún encontro sexual. Tampouco vou chorar toda a tarde porque o meu corazón non alberga ningunha tristeza chorable. Soplarei un montón de velas nunha tarta feita por min e terei os abrazos dos amigos -esta vez sí- que me darán cariño e alegría.

Boto a vista atrás e, curiosamente, sinto que aquel principio do fin foi o mellor que me puido pasar. E non sinto nostalxia dos bicos daquel home que tanto amei. Curiosamente, sinto máis nostalxia dos bicos efímeros de meu salvador, aquel tipo tan guapo co que rematei a noite follando.

Con nh

En cada lugar a vida sucede dun xeito ben distinto. E algo ao que non paro de darlle voltas ultimamente. Hai tantas formas de vida como lugares, quizais , tantas formas de vida coma persoas...

Hoxe hai unha luz ben distinta no meu ceo, e descubro as cousas con outra naturalidade.

Sentei nunha terraza a tomar unha cervexa, soa, cunha libreta e un libro nas mans, disposta a ver pasar xente, a escribir quizais. A ler. Pero de pronto sentaron na minha mesa un home e unha muller, quizais porque lles deu pena a minha soedade, ou por non ocupar tantas mesas. Si, debeu ser por iso, unha simple cuestión de economía. O caso é que a minha soedade viuse truncada e nese intre comprendín que precisamente isto é vivir. Un desfacerse constante dos plans feitos, un discorrer de acontecementos que nos collen por sorpresa, que nos quitan da nosa rutina e nos tocan dalgún xeito o corazón.

Quedeime plantada no medio da Guerra Civil un venres pola noite. Algo hatiual, pola contra, un feito sin máis ao que non debería de darlle importancia. Sin embargo, últimamente acontéceme demasiado eso de quedarme plantada no medio dos grandes acontecementos da humanidade, coa palabra na boca, e o que é ainda peor, a solución a tódolos grandes problemas mundiais na punta dos beizos, sin ninguén disposto a escoitala. Claro que tamén pode ser que últimamente estou desenrolando algo moi incómodo por outra parte, unha certa intolerancia ao alcol que quizais ten que ver coa miña pérdida de peso repentina. Son máis delgada ca antes e con tres cervexas vou trompa perdida. E a realidade. E ante algo así non queda outra que adaptarse á nova situación, cousa que non é fácil e que por tanto ainda non teño controlada de todo.

Hai dúas opcións, a primeira renunciar a esa terceira cervexa que acaba por fundirme na miseria da irracionalidade, a líbido desbordada e a pérdida de reflexos, ou ben, unha segunda opción máis tranquilizadora e racional que ao mesmo tempo é aburrida e conleva certa dose de vontade : a abstinencia. Ante esta decisión trascendental, que sempre se me presenta nun momento nada propicio como é a hora nada recomendable das tres da madrugada dun venres calquera pola noite, eu opto sempre pola saída máis sinxela, a da inconsciencia. E claro , de ahí que deixe sempre os problemas do mundo sen resolver, perda os bicos no medio do barullo das discotecas e ao doblar calquera esquina de calquera rúa pontevedresa esqueza o amor que me acompañaba agarimosamente colléndome da man. Afortunadamente sempre atopo a miña casa e a cordura segue alí, agardando por min coma unha nai paciente e bondadosa que sabe que o seu fillo é tolo pero riquiño.

Díxeronme que había unha terceira opción, non saír da casa. Pero esa ainda non a teño en conta.

Cospeito é un bó sitio para vivir

Sempre pensei -xa dende nena- que o tempo en Cospeito era como un tempo detido, como si de pronto os minutos corresen máis lentos, acompasados ao ritmo das cousas e non ao revés. Sempre foi coma unha parada , como un descanso da vida cotiá. Porque alí non chegan os ruídos do mundo e todo xira dun xeito distinto e mesmo os momentos de ocio, as conversas, os paseos e as comidas teñen un sabor distinto a calquera outro. Pensei sempre que pousar os pés en Cospeito de cando en vez era un exercicio necesario, como unha terapia de relaxación para eliminar o estrés das rutinas diarias. Pero agora quizás comezo a mudar a miña percepción e comezo a crer que quizais sexa ese o ritmo que debería ter a vida. Que quizais non sexa a excepción esa quietude, senón a maneira en que deberían acontecer as cousas. A tranquilidade dunha vida entre veciños que conversan no bar, que se xuntan nas casas, que se coñecen e que respetan as súas miserias...Unha vida á marxe do que sucede nas grandes capitais, na que a globalización só chega a través da televisión encendida, pero que non importa demasiado. Porque importan os pequenos problemas daquela convivencia de pobo pequeno que loita pola súa supervivencia.

Díxeno unha vez medio en broma "Cospeito é un bó sitio para vivir", e agora esa frase cobra cada vez máis sentido e máis realidade. A vida tal vez sexa eso, e máis nada. E non vexo agora algo tan aloucado trasladar os meus soños e as miñas inquedanzas á pequena casa da Tina, como lle chamamos á casa na que nos criamos a miña irmá máis eu, e comezar de cero nese micromundo no que o tempo vai máis lento e a tranquilidade é un distintivo de calidade. Mudar de lugar, aproximándome ás raíces, e deixarme querer por ese home que leva anos declarándome o seu amor si florituras nin exceso de romanticismo. E plegar a miña existencia a ese ritmo que ten o encanto dos pobos e da natureza en carne viva. E rememorar en cada paso aquela infancia, os veráns na casa da Tina, os paseos á lagoa, os churrascos na terraza da miña avoa, os xelados no bar do Bautista...A vida era feliz cando eu tiña seis, sete, oito anos...e podería ser feliz agora tamén. Plantar eu a mesma horta que plantaba a miña tía, e levantarme cada mañá e abrir a mesma fiestra da infancia, e respirar ese aire e escoitar aos paxaros e nada máis.