Recibín un mail reconfortante, deses que non acabas de comprender de todo, pero que sabes que che contan algo positivo, algo alentador no medio do panorama de días de desolación e néboa. Un email sin estratexia, sin trampa, só unha frase agarimosa que me fixo sentir viva.

As luces enchen as rúas das cidades, non se pode fuxir do nadal, como non se pode fuxir do paso dos días ou da choiva de decembro. Tocan festas de nadal, coas súas árbores encendidas e os corazóns latexando dun xeito algo distinto...volta a nostalxia dos amores perdidos, das amistades rotas, dos días felices da infancia cando o nadal o significaba casi todo...

Estación nadal.Tempo de finxir felicidade.

No me siento muy orgullosa de mi misma. ¿y ahora qué hago?

¿cómo se solucionan los errores que no tienen vuelta atrás?

No se solucionan.

Y ¿qué hago?

Tempo equivocado

Tempo de crise. A memoria dos días felices é tan só esa pequena balsa no medio dun océano, pero non é suficiente para chegar ao outro lado dos problemas. Aquí sucede todo dun xeito desfigurado, entre triste e tedioso, con moito vértigo. Ese vértigo, sobre todo, que sente un ante o desconocido, ante o que nos agarda ao doblar a esquina e que sabemos será desolador. En todo caso, non queda outra que tirar para diante, nun intento constante de non pensar, de non sentir, de non sufrir...

Tempo morto nas miñas esquinas, nos vértices dos meus soños rotos dende fai xa demasiado. Pero a conciencia segue intacta, taladrando o meu soño, como si dun monstruo se tratase, que quere acabar de matarme en vida, de conseguir que me rinda definitivamente.

Ese pesimismo negro dos días con resaca, que se confunde coa melancolía pero que sobre todo nos deixa un nó na gorxa que me afoga aos poucos. A vida que non colle forma nas miñas mans. Os erros , un tras doutro, como inevitables, abrindo o meu camiño a trancas e barrancas, de mala gana. E no corazón un baleiro profundo que é peor que calquera soedade. Hai un tempo para cada cousa, pero este é un tempo equivocado.

Mércores que se asemella a un luns calquera en case todo, menos na profunda nostalxia que queda nas pálpebras despois de catro días de ponte afastada da nausebunda oficina. Caeume a casa sobre as costas onte á noite, ao chegar de volta da cidade milenaria de pedra e soños , agardando furtivos por entre as esquinas da súa plaza Mayor.

Trouxen a maleta chea de humidade e de recordos humildes, deses nos que unha se pon a pensar e non teñen relevancia algunha, pero que sin embargo construén un entramado de ledicia interna, que deixa un poso de melancolía nos beizos e na ollada. Eses pequenos recordos que se traducen en rúas e bullicio, en brisa na cara, en bares e edificios monumentais...

Queda na retina a viaxe e doe un pouco voltar ao mesmo escenario de cada día, esa rutina morna que non remata nunca e que acaba por anestesiarnos sin pudor. Non chove, nin fai frío, só a ameaza do nadal á volta da esquina me fai estremecer. Quero durmir as horas todas que me quedan ata que esqueza que o amor é unha quimera na miña realidade. Quero borrar esta morriña que cheira tanto tanto a Salamanca e que non me deixa casi respirar. Quero que remate este mércores que acaba de comezar, que se asemella tanto a un luns e que me devolve á miña realidade dun xeito demoledor.

Adeus novembro, adeus

A cidade vestiuse de moda, ou de arte, que moitas veces é a mesma cousa. Pontevedra destila arte por cada poro, e iso acaba notándose no ambiente da cidade, que se fai agradecida as manifestacións estéticas que nos poden sorprender calquera día da semana en calquera recuncho.

Novembro despídese, con chuvia sobre os soños esquecidos. Sobre os corazóns rotos que xa non sufren por amor. Hai heroes de plastilina que se resisten a perder a felicidade. Todavía quedan as cores na imaxinación, ese impulso vital que nos leva a enfrentarnos ao abismo. Hai néboa en días longos que rematan nun vacío insoportable que non se repara con calor de estufa nin chocolate quente. Pero pola contra, hai voces que xurden dende a profundidade dun mundo que parecía inalcanzable, e que che abren a porta, e te convidan a unha caña , e fan que a túa tristura deixe de sentirse como unha lousa sobre a túa alma...

Novembro despídese e con el vaise demasiada nostalxia adormecida. Esquecer é moi sinxelo cando hai vontade de facelo. Cando o que quedou atrás non paga a pena, cando ao perder gañamos máis do que perdemos.

Relatividade

Os segundos pasan lentamente
ou moi rápido, dependendo do escenario,
que determina as cousas
dun xeito abraiante...
A cidade fai que todo
suceda contracorrente
e de maneira precipitada,
entre fracasos e mentiras
e moi poucas amistades
que non sexan pura conveniencia.
Quizais só teñamos que mudar
de lugar, deixando atrás a equipaxe
e mesmo os lazos que crimos non
podían romperse nunca,
e aprender a vivir doutra maneira,
sin semáforos, sin camión do lixo ás once,
sin escaparates, sin tendas de telefonía, sin
problemas de aparcadoiro, sin presa...sin presa...