14 abril, 2008


“¿Dónde estamos pues?
¡Los hombres religiosos combaten la libertad y los amigos de la libertad atacan las religiones, los espíritus nobles y generosos loan la esclavitud y las almas ruines y serviles preconizan la independencia, los ciudadanos honestos y preclaros son enemigos de todos los progresos a la par que los hombres sin patriotismo ni moral se proclaman apóstoles de la civilización y de las luces¡

¿Acaso se han parecido todos los siglos al nuestro? ¿Ha tenido siempre el hombre ante sus ojos, como en nuestros días, un mundo en el que nada se concatena, donde la virtud carece de genio y el genio de honor, donde el amor al orden se confunde con la veneración de los tiranos y el culto sagrado de la libertad con el desprecio de las leyes, en el que la conciencia no arroja más que una claridad dudosa sobre las acciones humanas, donde nada parece ya defendido, ni permitido , ni honesto, ni vergonzoso, ni verdadero, ni falso?”

(escrito por Alexis de Tocqueville en 1832./ fragmento de La democracia en América)

12 abril, 2008

Nada novo baixo o sol, ¿ou si? quen sabe. O que si parece é un sábado máis , coma calquera sábado, no que a resaca de onte pola noite féndeme a cabeza. Non estivo mal, comezando polo conciertazo de Gustavo, que ainda que éramos poucos, estivemos integrados e disfrutando ao máximo. E él , pois non decepcionou. Comezou un pouco baixo (normal, tamén me deu a min certo baixón cando vin que alí estabamos catro gatos) pero despois, cos aplausos e a entrega do seu público, medrouse e deixou sair ao artistazo que leva dentro.
Despois do concerto, o de sempre, a noite. O Fly, as cervexas, as conversas filosóficas sobre o sexo e o amor, as risas, as posibilidades, as sorpresas...Casi todo o que sucedeu serviría para contar, pero agora non me apetece. Agora estou xa metida de cheo neste sábado morriñento, de cor gris, sin choiva, sin nada. Penso nos homes que nunca me quixeron, e bótoos de menos, a cada un deles. Aos que me quixeron non os boto de menos, porque fun eu a que deixei de querelos antes. Cando o amor morre olvidase. Non se pode rememorar un amor que xa non existe. Lembras que o quixeches, pero non lembras a sensación. As sensacións non se reviven nunca máis que a través dun novo amor. Nunca será o mesmo. Pero os homes que non me quixeron, eses existen todavía no meu horizonte.
Teño ganas de berrar ata que alguén me escoite, ata que me faga oír alí onde pensei sempre que non era posible. Non son unha amargada nunha tarde de sábado, simplemente mudei os meus plans, e agora non sei encher o tempo. Gustaríame enchelo de bicos e non de recordos. Gustaríame enchelo ainda que fose de choiva, ou de primavera. De paixón. Pero aquí estou, coma unha papanatas, diante da pantalla do ordenador, para que niguén me lea, nin me escriba, nin me diga que me quere, ni me faga o amor...Ay, qué cursi ,non? facer o amor. Nunca uso a expresión, paréceme doutra época, ou saída dunha telenovela. Eu digo follar. Ou botar un polvo. Lin nun blog "tierna conexión irracional" para referirse ao sexo. Non estaría mal que mo propuxesen así : ¿te apetece tener una tierna conexión irracional conmigo? , e eu diría que si, porque detrás desas verbas seguro está un tipo sensible, que che percorrerá o corpo cos seus beizos e che dirá que eres guapa mentres te come enteira. En fin, un sábado de merda, coma calquera outro. Perdeuse tanto o romanticismo...Acheganse a ti ás sete da mañá e dinche simplemente "nos vamos a casa?", así , con esa naturalidade e esa cercanía, como si fose o máis normal do mundo. Debería ser o máis normal, que dous seres solitarios se den un pouco de ternura e de querer, sin ter que hipotecarse de por vida. O malo é que despois das conexións irracionais, por tenras que sexan, non queda nada, quizais máis vacío si cabe, máis tristeza, máis soedade...

11 abril, 2008

SALA KARMA. Gustavo Almeida presenta "A punto", ás 23:30 h

Esta noite, na Sala Karma de Pontevedra, estará Gustavo Almeida presentando o seu cd promocional “ A punto”. Presentará tres cancións que formarán parte do seu próximo disco, que verá a luz en outubro, xa que polo momento está en proceso de mezcla no Brasil. As cancións que escoitaremos esta noite , xa coñecidas polos seus fans pontevedreses que o seguimos cada semana polos locais da cidade, son A cabana, Si tu quieres e La excusa.

Por certo, veño de ler na Voz de Galicia unha entrevista que lle fixeron, e estou un pouco tensionada, a verdade. Afirma que ao voltar do Brasil tivo un baixón pola volta á realidade, e que actúar fora lle supón unha inxección de enerxía, xa que se trata de xente distinta que o escoita con atención, non coma en Galicia, que o público está menos receptivo ao que quere transmitir.
E certo que chegou algo baixo de enerxías cando voltou do Brasil, quizais tamén é certo que Pontevedra non lle fixo a acollida que merecía, pero en todo caso, penso que debería ser un pouco máis agradecido cos fans que o seguimos nas súas actuacións, que lle damos ánimo, que nos sabemos as súas letras, e que lle facemos de críticos co corazón na man.
Gustavo é o meu cantante. Eso é así, pero non me gusta que diga que aquí non o escoitamos ou que non somos receptivos. Somos o seu público, os fieis, os que lle rimos as gracias mil veces repetidas, os que perdoamos os seus desafines, os que tarareamos as súas cancións e nos emocionamos unha e outra vez con temas como un ma wa qui, ou Cógeme. Os que entramos na súa páxina web, os que vamos incluso aos concertos dos seus amigos músicos, os que non marchamos dun concerto sin darlle dous bicos e unha palmada de parabens nas costas...
Supoño que precisa un pouco de confianza , un pouco de cariño, e é que xa se sabe que os galegos, ainda que bós, somos un pouco fríos. Hoxe eu estarei ahí, na sala Karma , para transmitirlle toda a miña admiración. Estou segura de que tanto él coma nós, saberemos estar á altura, e “a punto”.

JAC, KI, DAM y otros freakes del montón. (Historietas frívolas para pasar el rato)

La noche pontevedresa está plagada de criaturas fantásticas, y eso lo saben muy bien los noctámbulos que como yo, cada fin de semana salen a la calle y se recorren wisqui a wisqui los garitos más in de la ciudad. Como buena noctámbula sé que las noches de los fines de semana –y alguna por el medio de la semana- hay que exprimirlas hasta el final, y que una noche es una mala noche si termina antes de las ocho de la madrugada. Pues bien, durante tantas horas de ocio ,de bar en bar, se ven muchas caras, se viven muchas historias y se pierde más de una vez la memoria y la cordura en múltiples esquinas. Lo importante de la noche es disfrutarla, consumirla, agotarla, sin morir en el empeño y sin perder del todo la cabeza. Puede uno regresar con los bolsillos vacíos, las piernas llenas de cardenales, el estómago revuelto, las ojeras hasta los tobillos y la mente llena de lagunas, pero lo que no se puede es volver a casa con la sensación de no haber vivido más que cualquier otro mortal.



La noche es para los que saben adentrarse en ella sin rendirle cuentas al amanecer.


Como os decía, la noche pontevedresa está plagada de criaturas fantásticas, que se mueven libremente como si se encontrasen en su medio natural, abandonadas por completo al hedonismo en su más alto nivel. Tengo la suerte de conocer a muchas de estas criaturas, noctámbulos convencidos, que aunque superficialmente podrían parecernos simples mortales que han decidido correrse una juerga para salir de sus rutinas, cuando se consigue intimar con ellos un poquito más, se da una cuenta de que son auténticos animales de la noche, que se recargan con la luna y que es a partir de las doce cuando brillan con luz propia, cuando se convierten en seres fascinantes, inteligentes hasta la saciedad, locuaces, vivos, intensos y sumamente interesantes. Ay¡¡¡¡ Fantásticas criaturas¡¡¡¡
Ahí va el mosaico de nombres que configura una parte de la geografía que os quiero mostrar. Un mundo al otro lado de las horas, de los trabajos, de las obligaciones, de la realidad, y de los convencionalismos de nuestro tiempo. Otro día os hablaré de la piltrafilla que soy, de la chica mona que os habla y que está dispuesta a contaros historias escabrosas, de esas que no se cree nadie. Pero lo primero es lo primero.


Fantásticas criaturas:


JAC es sin duda el mejor de todos ellos. Alto, guapo (muy guapo diría yo). Con aspecto desaliñado y sonrisa entre tierna y pícara. Es agradable, ameno, comedido, al mismo tiempo que simpático, con un barniz de sarcasmo que deja entrever cuando le viene en gana. No se cree guapo, y eso le da un aire de atractivo que ni se imagina. Si sumamos a su mirada su verborrea, probablemente obtengamos uno de los hombres más interesantes del planeta.
No pretende aparentar nada que no es, va con su maleta cargada de sueños a cuestas, con su idealismo y sus nostalgias, y habla de la vida con el corazón entre los dedos. Es de los buenos, de los que se enamoran, de los que pierden todas las batallas, de los que piden perdón más de una vez y de los que saben caerse y levantarse sin perder ni un ápice de optimismo.


A KI se le ve más perdido habitualmente. No consigue concentrarse demasiado, quizás porque bebe más que el resto, o porque el alcohol y todo lo demás le afectan sobremanera. Pero KI resiste como el que más, y no pierde la expresión de la mirada, tímida y cómica a partes iguales, y da vueltas y vueltas entre la muchedumbre que llena los locales, que baila y que bebe ajena a su presencia. KI mantiene el tipo, a veces incluso, una muchacha intenta comerle la oreja, y él se deja sin enterarse mucho, sin prestar atención. Porque KI tiene también sus ideas propias cuando se esconde el sol. Y sus sueños. Y coge entonces su teléfono móvil, y le canta a esa chiquilla una canción, a esa que le conquistó de manera especial, quizás porque a diferencia de las otras, no fue a comerle la oreja.


DAM es mi favorito. No porque sea el mejor –ya os dije quien era el mejor- si no porque se cree el mejor, y ese halo de superioridad con el que se corona le convierte en especial. Su desmesurada vanidad, lejos de convertirle en un fantoche, en un personajillo despreciable, le da cierto toque de irrealidad, de superhombre , que le hace original y le dota de una suerte de gracia y simpatía diferentes a las del resto de los individuos que habitan en la noche.
El timbre de su voz suave, sus ojos semiabiertos o semicerrados –según se mire- y ese look de porreta trasnochado que lo ha probado todo y nada le complace, lo hacen entrañable y deseable ,y de alguna manera le bajan de la nube , y le devuelven por unos segundos a la tierra.


FREAK es diferente a todos los demás. Es el rey, pero no lo sabe, aunque a veces si que se siente un poco king. El se ve guapo, se gusta, se quiere, y procura el placer para sí mismo por encima de cualquier otra cosa. No le importa nada, como dice la canción, es así y así seguirá, con un estilo inconfundible, provocador, atrevido y bohemio, y con una chulería en su justa medida. Zalamero y educado, al tiempo que pasota y desdenfadado. Inteligente, hábil, seductor y con un punto de locura que le convierte en un acierto sentimental en todos los sentidos.
Cuando llega una a conocerle bien, se da cuenta de que no busca con su manera de vestir ni de comportarse que le miren, simplemente se siente identificado con una manera de vestir peculiar, con un estilismo estrafalario y llamativo, como si fuese una segunda piel, parte de la esencia misma de su marcada personalidad.


Conocidos alguno de los personajes que pueblan la noche pontevedresa y que la llenan de encantos ocultos, os diré cuales son mis propósitos más cercanos. Pues tengo en mente yo liarme de una vez con Ki, sí, con Ki. En primer lugar porque os dije que el chavalín se deja, y en segundo lugar, porque yo creo que haríamos una buena pareja de vividores/comedores nocturnos. Yo filosofaría sobre la vida y otras sinrazones, él asentiría, y los dos nos emborracharíamos progresivamente, sin más remordimientos al día siguiente que las pocas cuentas que dejemos sin saldar en algún bar de última hora con algún amiguete generoso.
Con lo mona que yo soy, y con lo poco que se fija él en la belleza femenina, dudo mucho que vaya a decirme que no, claro que …a veces lo fácil ya se sabe, y acaba una compuesta y sin novio a la mínima que se descuida.
Vamos, que los planes pueden fallar, y quizás , después de tomarme un coctail Margarita en el blar de Flop, no me apetezca jugármela a una sóla carta, y decida ampliar un poco más mis horizontes.
En todo caso, vayan por delante mis espectativas. Si luego se tuercen los planes sobre la marcha, y decido calzarme los tacones de 19 cm, y ponerme el sujetador que me las hace grandes, pues quizás subo el listón, y me da por intentarlo con algún otro. De lo que vaya sucediendo, os iré informando poco a poco.


Saludos a todos.
Nikita.

(Continuará….)

10 abril, 2008

Marta ten un marcapasos...

"Marta tiene un maracapasos,
que le anima el corazón,
no tiene que darle cuerda, es automático.
Puedes oir sus pataditas, esta vivo creo yo.
Marta tiene un pasajero en su corazón, en su corazón
Siento un golpe en el pecho,
yo solo quería besarte,
ha salido el marcapasos,entre visceras y sangre.
Mírale que ojitos tiene,
es idéntico a su padre,es idéntico a su padre.
Juega con todos los niños,
les arranca el corazón se los come con tomate, que simpático
No hay criatura mas hermosa, que el pequeño marcapasos
Marta esta ya como loca de manicomio,de manicomio.
Siento un golpe en el pecho... "

Pois si, quén non escoitou algunha vez esta canción mítica dos Hombres G, da famosa Marta e o seu marcapasos. O que eu sempre tentei imaxinar foi qué pensaría cada un de vos ao escoitar detenidamente a letra desta canción. Parece un pouco extraña, un pouco gore, un pouco surrealista, sin embargo a min pareceme a historia máis normaliña deste mundo , a de Marta e o seu marcapasos. Quizais sexa porque eu, coma Marta, tamén teño un marcapasos que me anima o corazón co que levo convivindo moitos, moitos anos, ao que non teño que darlle corda porque é automático. Así que eu e o meu marcapasos medramos escoitando aos Hombres G, e Marta era unha rapaciña coma min, e a min, igual que lle pasa a Marta, tamén se me sae o marcapasos ás veces do peito , poñéndoo todo perdido. Äs veces é peor, cando me enfado, porque entón saeme pola boca, claro que non salpica tanto. Tamén o meu marcapasos é unha criatura fermosa, con vida propia que comparte conmigo tantas andanzas...
Lembro esta canción con moito agarimo, é desas que se che quedan grabadas, e que forman parte da nosa infancia. Nos hospitais os médicos e enfermeiras cantabanme sempre a canción de Marta, e xa éramos íntimas as dúas, cómplices, irmáns de marcapasos, Marta máis eu.
Xa levamos uns cantos anos vividos, e a canción segue fresca na memoria de toda unha xeneración, a nosa, a de Marta e a miña. Os nosos marcapasos continúan facendo de apoio indispensable para os nosos corazóns , e seguen dando patadiñas, e poñéndose revoltosos e alterados cando ese home que tanto nos gusta aproxima os seus beizos aos nosos. Non sei, quizais sexa eu a única que alcance a comprender esta canción, pero dende logo para min foi básica na miña adolescencia, cando coñecín o meu marcapasos e tivemos que adaptarnos o un ao outro, a nosa convivencia. E agora, gústame saber que existe Marta, e que non son eu soa a que vai por ahí, asustando amantes co su marcapasos enloquecido, saindo do peito , entre vísceras e sangue.

08 abril, 2008

Chorradiñas de coseita propia

Dende fai tempo divido ás persoas, atendendo ao seu físico, en catro grupos ou categorías, bueno, realmente son tres grupos, un deles dividido en dous subgrupos. E non é que eu sexa unha persoa superficial ,que xulga ás persoas pola súa beleza física, pero , qué diaños, tampouco vou ser hipócrita, e si que me fixo un pouco en si os homes -e as mulleres- son guapos ou non.
Dito sea de entrada que a miña división por categorías serve o mesmo para homes e mulleres, ainda que eu a uso sobre todo para os homes. Pois ben, físicamente os homes -e as mulleres- distribúen en tres grupos, a saber, os guapos, os feos e os do montón. E dentro do grupo do montón, podemos diferenciar dous subgrupos, o montón dos feos e o montón dos guapos.
Atendendo a esta clasificación da miña cosecha, a maioría dos homes desta cidade estarían no grupo do montón, e dentro dos "do montón", no montón dos feos. En serio, non hai homes guapos nesta cidade. Claro que todo isto o digo eu agora non por facervos partícipe desta maneira miña de etiquetar aos homes a primeira vista, si non para facervos partícipes dunha emoción que me embarga dende fai uns días. E é que fai poucos días vinme obrigada a engadir as miñas catro categorías , unha quinta: os superguapos. Si, señor, nesta cidade pontevedresa, na que eu estaba xa resignada a non poder recrear a vista a base de beleza masculina, descubrín un home verdadeiramente guapo, tanto, que non podo incluilo no grupo dos guapos, porque se lle queda curto.
Pero ser superguapo ten os seus inconvenientes, non vos pensedes. Porque superguapos hai moi poucos, (eu de momento só coñezo un) e iso fai que o home incluído na categoría de superguapo, sexa coñecedor do seu grado de individualismo ou rareza no mundo no que habita. É máis guapo ca ningún outro da súa especie, non ten competencia, e sabe que debe esa beleza tan só a natureza. Ser un deus nun mundo de mortais fai que o homiño "superguapo" non vaia cos pés na terra, ou que ás veces a súa maneira de relacionarse cos mortais non sexa tan acertada como el nun primeiro momento pensaría. Os superguapos gustanse, e gustan aos demais, pero a beleza é tan só un rasgo máis , non un todo que sirva para comerse o mundo. De todas formas, eu estou supercontentísima de encontrar no panorama pontevedrés un físico tan imponente. Porque alegrar a vista tamén contribúe á nosa felicidade.

cousas dos nosos días...

A min esta merda de tempo despois dos días de sol veraniego, qué queredes que vos diga, pois ata me tranquiliza e me relaxa un pouco. Porque a min esa calor a destempo ponme un pouquiño "tontita". E agora que voltou o inverno, os días grises, e teño unha gripe de carajo, todo voltou á normalidade na miña cabeciña. Claro que tamén pode ser que este feixe de virus que pululan polo meu corpo me teña algo aturdida e non me deixe pensar con claridade. ¿De qué quería falarvos? ay, xa sei, da investidura de ZP. Pois iso, que ao final parece que vai se-la cousa en segunda volta e con maioría simple, o cal según algúns non o lexitima claramente como presidente do goberno. Pero, digo eu, si na lei queda contemplada a posibilidade da elección nunha segunda volta por maioría simple pois non existe ningún tipo de falta de lexitimidade, así de sinxelo. E ¿por qué non busca apoios ZP para a súa investidura, e se arrisca a ser elexido en segunda volta coa abstención dos grupos nacionalistas? pois ao meu humilde entender porque sabe moi ben que un pacto previo cos nacionalistas serviría para que o PP engordase o argumento de que os que mandan son os nacionalistas, e que ZP vendeu o poder aos grupos minoritarios para simplemente saír investido presidente. Zp non se propón gobernar sin consenso durante a próxima lexislatura, pero non quere dende o principio condicionar a súa opción de goberno, e moito menos poñerlle ao PP en bandexa a pricipal critica que a oposición vai levar a cabo do goberno, a da cesión do poder a favor dos nacionalismos radicais. E dito esto, sin moito acerto , seguramente , xa que son miles de virus os que están a pensar por min, pois vou dedicarme a outra cousa un pouco máis gratificante, non sei, a contemplación da choiva tralo cristal.