Trouxen na maleta,
olor a humidade dun hostal e
a chuvia toda dunha cidade nas pupilas.
Trouxen unha bufanda con cheiro
a perfume caro de home,
e uns bicos con olor a fracaso,
e unha conversa longa sobre
a incomprensión da humanidade,
e os balcóns dun conde
nunha noite de Halloween...
Trouxen un abrazo de despedida,
un "non cambies nunca"e
un "non che conveño".
Trouxen as respostas e deixei as preguntas
na barra dun bar, nunha esquina da plaza Maior,
nun coche cheo de monstruons inofensivos,
na cidade enteira, en cada recuncho...
coa felicidade palpitando na memoria
como unha certeza extraña e inexplicable.
Mostrando entradas con la etiqueta poesia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta poesia. Mostrar todas las entradas
01 noviembre, 2010
17 noviembre, 2008
Venus y Adonis
Para os románticos, aquí vos transcribo uns versos dunha preciosa historia de amor, escrita por Shakespeare, sobre o amor de Venus e Adonis, agora que ando tan romanticona eu con esto das vodas e tal.
Cuando apenas, al sol, con semblante escarlata
le da el último adiós la bella aurora en lágrimas,
Adonis se dispone al placer de la caza,
a la que tanto ama, que del amor se mofa;
mientras Venus, enferma de deseo, le acosa
5
y cual audaz amante, trata de enamorarle.
«Tú, tres veces más bello, que yo soy» le declara.
«Cuya flor y dulzura, ciegamente ama el prado,
que a las ninfas empañas, y que eres como el hombre,
más blanco que las rosas y las propias palomas.
10
Te hizo un día Natura, con ella en competencia
para decirle al Mundo que con tu muerte acaba.
Baja de tu caballo, portento de hermosura,
sujeta su cabeza al fuste de la silla
y si este favor me haces, por ello, te prometo,
15
descubrirte mil veces los secretos más dulces;
siéntate junto a mí, donde no haya serpientes
silbando alrededor, mientras te beso amante,
sin que tu labio sienta, que se apaga este fuego,
que sentirás más ganas entre tanta abundancia,
20
pasando del rubor a la albura al instante,
que diez besos serán cual uno y como veinte:
Que un día de verano será como una hora
derrochada entre gozos donde el tiempo se pierde.»
William Shakespeare
Cuando apenas, al sol, con semblante escarlata
le da el último adiós la bella aurora en lágrimas,
Adonis se dispone al placer de la caza,
a la que tanto ama, que del amor se mofa;
mientras Venus, enferma de deseo, le acosa
5
y cual audaz amante, trata de enamorarle.
«Tú, tres veces más bello, que yo soy» le declara.
«Cuya flor y dulzura, ciegamente ama el prado,
que a las ninfas empañas, y que eres como el hombre,
más blanco que las rosas y las propias palomas.
10
Te hizo un día Natura, con ella en competencia
para decirle al Mundo que con tu muerte acaba.
Baja de tu caballo, portento de hermosura,
sujeta su cabeza al fuste de la silla
y si este favor me haces, por ello, te prometo,
15
descubrirte mil veces los secretos más dulces;
siéntate junto a mí, donde no haya serpientes
silbando alrededor, mientras te beso amante,
sin que tu labio sienta, que se apaga este fuego,
que sentirás más ganas entre tanta abundancia,
20
pasando del rubor a la albura al instante,
que diez besos serán cual uno y como veinte:
Que un día de verano será como una hora
derrochada entre gozos donde el tiempo se pierde.»
William Shakespeare
25 junio, 2008
Elegía a Ramón Sijé. Miguel Hernandez.
http://www.tinet.org/~elebro/poe/mher/elegia.html
Non sei que sentiredes cada un de vos, ao ler este poema. Para min é poesía pura, nostalxia da época na que descubrín a literatura e a poesía. Namoreime da poesía con este poema, da man dun profesor excepcional, o inolvidable Julio Figueiras, que tanto me ensinou. E hoxe deume por rebuscar nos meus recantos, na miña adolescencia curiosa e ás veces esquecida, e lembrei con absoluta nitidez aqueles versos que tanto me conmoveran "de almendro de nata te requiero/ que tenemos que hablar de muchas cosas/ compañero del alma, compañero". E un poema de despedida, pero tamén de profundo amor, de desgarradora tristeza pola perda de un verdadeiro amigo. Un poema que en si é pranto. Unha xoia da nosa literatura.
12 junio, 2008
Desaceleración
Bicos, bicos , bicos...
O lamento pode agardar, quizais hoxe
teña medo do descoñecido.
Non podo facer máis
piruetas co destino,
tiro a toalla, a conciencia.
O país anda como anda,
e eu non entendo a actualidade
dos xornais, ¿para qué?
Ti viches a destrucción persoal
dos que te rodean,
e sempre queda o mesmo regueiro
de sangue inocente.
Hoxe as batallas teñen outra perspectiva,
non hai feridas mortais.
Si tivese un pouco de amor
crería que todo estaba resolto,
salvado de antemán,
como si o amor puidese
amortiguar os golpes.
Pero xa non podemos
buscar culpables,
xa non paga a pena.
O lamento pode agardar, quizais hoxe
teña medo do descoñecido.
Non podo facer máis
piruetas co destino,
tiro a toalla, a conciencia.
O país anda como anda,
e eu non entendo a actualidade
dos xornais, ¿para qué?
Ti viches a destrucción persoal
dos que te rodean,
e sempre queda o mesmo regueiro
de sangue inocente.
Hoxe as batallas teñen outra perspectiva,
non hai feridas mortais.
Si tivese un pouco de amor
crería que todo estaba resolto,
salvado de antemán,
como si o amor puidese
amortiguar os golpes.
Pero xa non podemos
buscar culpables,
xa non paga a pena.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)