11 febrero, 2012

En cuarenta minutos non se pode condensar todo o que se sinte, o que se vive e o que se añora cada día. Son poucos e fanse escasos cando a frialdade estructural do espacio se convirte en lastre inevitable.

Quero recoñecelo nas súas verbas, nos seus xeitos, na súa maneira de mirarme. Quero sentir simplemente , dun xeito tanxible e que non revista ningún xénero de dúbida, que alí estou por algo e para algo, e que non sería o mesmo si non estivese. Pero non vexo nada, non atopo sinais nos seus ollos que me indiquen que a miña presenza é imprescindible. E hai veces nas que unha necesita ser imprescindible para poder continuar sin doblegarse, para manterse firme e forte e irreductible ante a adversidade.
¿ E si unha non ama tanto como pensaba? ¿ E si de pronto se perde a confianza nos propios sentimentos e se comeza a dudar?

As obligacións morais fannos moitas veces esquecer os verdadeiros motivos das nosas accións e esquecemos ata preguntarnos a nós mesmos si eso que facemos é realmente o que queremos facer, si nos da felicidade ou só se trata de que pensamos que é o que debemos facer. As dúbidas son como unha cortina de fume que nos alonxa da realidade. Si antes estaba -eu sei que o estaba- profundamente namorada, ¿qué sucede agora?


*

27 enero, 2012

hoxe é un día raro. Non se pode explicar un día coma hoxe si non se viviu nunca algo parecido. Parecería que non cambiou nada, pero sei que a miña vida deu outro xiro rotundo, que toca repoñerse e continuar, adaptarse, ser forte. Teño tristura entre as uñas e todas as dúbidas posibles de cara ao porvir. O amor é extraño e casi sempre acaba por amolarnos máis do que nos compensa.

non quería pensar neste día, nin imaxinalo siquiera...Pero chegou. E agora sei que un ano é moito tempo e que quizais non sexa quen de cumplir todas as promesas que fixen.

tamén me pregunto se paga a pena...se paga a pena agardar

13 enero, 2012

Intentaré recuperar la costumbre de perderme por aquí de vez en cuando, y divagar sobre mis cosas. No son muchas, y ando algo distraída, algo torpe y dando tumbos, pero aún así, supongo que también los fracasos deben ser plasmados en cualquier sitio. Tengo este frío de enero metido en el cuerpo y se confunde con un miedo paralizante que me impide llorar a gusto. El miedo te congela más que la helada de las mañanas, se te clava en la garganta y aunque no llega a ahogarte, te frena, te entorpece, te limita. Soy una esclava del miedo y por tener, tengo miedo hasta de marcar su número de teléfono y que al otro lado su voz suene distante, o brusca o simplemente indiferente para decirme a los pocos segundos "habla rápido que me voy a comer". A veces es peor, el teléfono da una y otra vez la señal de llamada, pero nadie contesta al otro lado. Mis nervios se van erizando poco a poco y siento que voy a estallar en lágrimas o en gritos o incluso en silencio, que es mucho peor. Y él sigue mudo al otro lado, ajeno a mis llamadas que ya comienzan a parecer obsesivas y agónicas. Así hasta que me rindo, por fin. Me rindo y pienso en que no merece la pena esperar a alguien que no contesta la primera de mis llamadas.

*


"Llanes baixo a chuvia do amencer. Despertar co son do mar nos ollos e coas ideas entumecidas. Chamábase Iñigo. Por uns días esvaeceuse o recordo real do outro e fíxose todo posible, como sucede sempre nas vacacións"


"Ulen as rúas a mar e a sidra, nunha mezcla de olores que che fai vivir as vidas dos que pasaron por alí e deixaron nas predras empapadas en sidra a súa pegada. Pero a sidra é peleona e non se deixa conquistar fácilmente. Entran a regañadentes o primeiro e o segundo grolo, e logo faite caer no seu embruxo de acidez e ritual, e sentes Llanes nas entrañas e na memoria. Xa para sempre."

15 de agosto de 2011

24 diciembre, 2011

Levo tempo sin escribir, porque ás veces simplemente non flúen as palabras, porque ás veces tampouco encontro qué dicir entre tantas e tantas cousas que me bulen por dentro. Pero hoxe a data merece o esforzo de enfrentarse ao teclado, de escribir o que sexa, pero que sirva sobre todo para devolverme á sana costumbre de continuar este blog.

Esta noite é Noiteboa e eu debátome coma sempre entre fuxir de todos os rituais navideños, ou deixarme envolver de xeito casi forzado polas luces, as cores ,os villancicos, o turrón, a familia...e canto tópico nos abraza por estas datas.

Non foi un bo ano, e non quero mirar atrás. Non quero facer balance nin quero tampouco sentirme triste. Hoxe voume poñer guapa e sorrir como si fose feliz. Porque a felicidade comeza por disimulala. E logo, intentar vivir este nadal con todas as forzas que me quedan. Quero poñer unha árbore de nadal, e sentir que o mundo pode ser esta noite un lugar mellor, e que hai xente que me quere e á que quero. Quero sentir que é Nadal e que isto significa algo. E si hai que finxir, pois fareino. Hoxe non vou permitir nin pinga de tristeza.

06 diciembre, 2011

Un día recolles a roupa que estaba a secar e comezas sin darte conta a doblar, xunto coas túas camisetas e bragas, un par de calzoncillos e calcetíns do número cuarenta e tres. Entón, páraste a pensar qué sucedeu na túa vida para acabar así, e si realmente iso é o que desexas, esa complicidade e ese compromiso que implica que a roupa interior del se mezcla coa túa primeiro no cesto da roupa sucia e despois na lavadora, para acabar , como metáfora perfecta da túa nova existencia, compartindo espacio coas túas prendas máis íntimas nos caixóns da túa cómoda. ¿Pero, qué significa isto?

Eu quería namorarme, sí. E mesmo moitas veces añorei na miña soedade un peito no que reclinar a cabeza mentres vía unha película pola tele tirada no sofá. Sobre todo nas tardes de chuvia, nos domingos de inverno...Pero , agora, agora que as noites de sábado son unha festa de pixamas da terceira idade, non estou moi segura de que esto sexa o que quería. ¿ E isto amor?

15 noviembre, 2011

El amor me ha jugado una mala pasada. Vaya, otra vez, sí, una vez más. Yo que me hacía la chulita, que creía que ya había pasado por todas las aberraciones que destrozan el corazón y te minan la moral y los sentidos, y te dejan la autoestima por los suelos. Sí, yo que salí de dos buenas, de dos historias de esas que te desgarran y te dejan el alma en jirones y te vuelven incapaz para amar de nuevo, para tomarte nada en serio que tenga que ver con el amor. Pues voy y la cago de nuevo. Por lo menos no he repetido los mismos errores, no ,eso no. Esta vez se trata de un error nuevo, pero el efecto sobre mi es exactamente el mismo y termina en una caja de pastillas para soportar la ansiedad que a veces me domina.

La ventaja -quiero ver la cosa como una ventaja, sin obviar por supuesto el dramatismo que conlleva- es que se termina la historia en todo caso, que no hay salvación ni remedio posible, y que ni siquiera depende de él o de mi. Da igual que me mande o no al carajo, que me diga que ya no me quiere o que me mienta y finja en el último polvo que no ha cambiado nada. Porque se termina. Y yo puedo llorarle por decisión propia, porque decido plantarme aquí y ahora porque no aguanto más sus desplantes y sus mentiras , o porque su hartazgo le lleve a abandonarme antes de que a mi me de tiempo a reaccionar. Pero si nada de esto sucede, si los dos nos aferramos a la nada en la que se ha convertido lo nuestro, no importa, porque al final, el final se impondrá irremediablemente y aún así , yo seguiré con la posibilidad de llorarle o consagrarme compasivamente a una amistad-amor envenenada. Pero ya no será lo mismo. Ya no estaremos juntos, ni pelearemos, ni nos mentiremos , ni seremos nada de lo que fuimos ni de lo que pudimos ser. Nada de lo que podríamos haber sido , de salir las cosas de otra manera.