"As historias hai que pechalas unha a unha e á vontade"

*

Estamos no penúltimo día do 2010 e todo apunta na mesma dirección, por tódalas esquinas resoa como un eco constante , dende os xornais, os canles de televisión , a radio, as revistas, os repetidos balances de fin de año, ese botar a vista atrás e facer recopilación rápida dos momentos bos e dos malos; e xunto co balence os propósitos, malditos e tamén repetidos propósitos para o ano novo, como si un cambio de día no calendario fose a mudar de pronto tódolos cimentos da nosa existencia e convertirnos en seres distintos que comezan de novo.

Os tópicos son inevitables e resulta dificil resistirse a caer neles. As veces tamén se fai de todo necesario, deixarse mecer por eses xestos casi involuntarios que nos conducen a facer listas e máis listas, xa sexa sobre o papel ou na memoria.
Eu fixen o meu balance das tristuras xa fai días neste mesmo blog. Seguramente incompleto, e moi piadoso, a verdade é que fun xenerosa conmigo mesma nese balance triste de fin de ano. Agora tocaría o balance alegre do 2010, pero non me sinto con forzas esta noite, quizais mañá.

*

Bronquitis. Afonía. Son cousas deste inverno que nos caeu enriba de golpe e sin piedade. En Pontevedra a climatoloxía non é tan dura coma na aldea, pero os días -e as noites- nas rúas pasan factura. Síntome enferma ,pero tamén me sinto depremida:

Envielle un sms no que lle lanzaba un órdago brutal, ou me dis sí ou terei que olvidarme de ti. E por suposto que non dixo si. Nin non. Dixo o que diría calquera cobarde que quere manter unha situación á sua vontade sin ter que comprometerse de ningún xeito; dixo que estaba na cama con febre. A verdade é que non o creín. Pero o de menos é si me mentiu ou non, o importante é que si tivese 40 de febre e eu lle interesase o máis mínimo a súa resposta sería outra.

Agora toca cumplir a miña ameaza e esquecer. Esquecerme del, para sempre.

*

Chamábase M.

*

"Detrás de cada despedida hay algo de esperanza y algo de promesa"

Ainda quedan camiños por andar...

Pearl Jam - Come Back (traducida al español)

Eu, que fai tempo que non creo no amor, ou polo menos nas posibilidades reais de que chegue a materializarse algún día no meu universo persoal, non podo evitar escoitar esta canción e romper a chorar como un pícaro. Come back, come back...e non sei en quen penso ,a quen recordo como unha dor insoportable...Pero sei que hai nostalxia, que hai dor, que hai uns ollos azuis que se marcharon e que boto de menos...Eu, que non creo no amor...

Quizais toque vestirse glamurosamente e saír aí fóra a dicirlle a todo o mundo : aquí estou eu. Feliz 2011 a todos

"La única nostalgia que me duele es la de haber perdido una forma de mirar que embellecía el mundo"

*

Tengo nostalgia, azul, imperfecta, contenida. Esa nostalgia que no se atreve a manifestarse del todo, que todavía cobija dolores insoportables de los que estoy aprendiendo a huír. El tiempo pasó lento sobre las cosas que no tenían importancia, y rápido, demasiado rápido sobre todo lo que sostenía nuestro universo infantil. Lo rompió casi todo a su paso, como un huracán que arrasa con todo lo bueno y lo malo de nuestras vidas. Me queda una nostalgia extraña, imprecisa muchas veces, de aquellos días que se sucedían bajo este mismo frió , bajo este mismo horizonte triste y vivo a partes iguales. La infancia es una patria que no necesita conquistarse, que nos pertenece por derecho y que no nos olvidará jamás. Nostalgia que duele de algún modo, pero que se difumina por las esquinas de esta vida presente hecha de retazos de sueños incumplidos y derrotas. Nostalgia de los días perdidos para siempre, sin árbol de navidad pero con regalos el día de Reyes, los mejores que mis padres podían comprar...siempre lo mejor que podían comprarnos. Eso no ha cambiado. Sólo cambió aquello que mudó la muerte o el progreso. Lo demás permanece intacto en los caminos de la aldea, entre sus sombras y sus murmullos, en sus noches gélidas y sus días de calor de hogar. Me queda de aquellos días una nostalgia pequeña,azul, imperfecta, contenida...

Pinocchio- When you wish upon a star

"When you wish upon a star
Makes no difference vho you are
Anything your heart desires
Will come to you..."
*
"El padre, acodado en la puerta, nos estaba mirando. Yo sabía que hubiera querido decir algo a la altura de lo que sentía, una ternura que le consolaba de toda la desolación de su nueva vida en una calle miserable del centro y de su indecisión permanente, de las pequeñas mentiras compulsivas".
*
"Pero aun así, sería injusto no admitir que hubo algún momento por el que todo mereció la pena, ese momento que al cabo de los años se busca para justificar todo el dolor que tuvo que soportarse, toda la traición y las palabras pronunciadas para herir al otro con la misma saña que un arañazo en la cara."
*

"Nadie observa con más agudeza que el que desea ser querido. Es una atención parecida a la de los perros hacia el amo."

Elvira Lindo. Lo que me queda por vivir

"Os pais son os únicos que din adeus cun sorriso, porque é un ata logo, sempre están aí, aínda na distancia física"

*

Voltar á casa polo Nadal é unha das rutinas que máis aborrezo,e ao mesmo tempo son consciente de que é un privilexio que algún día botarei profundamente de menos. A calor da cociña; papá vendo a tele moi pegado á pantalla porque xa non oe ben; mamá facendo ruído de cacharros mentres improvisa a cea de noiteboa -a medias imaxinación a medias a receta impresa nun libro de cociña moi moi antiguo-; un veciño que entra fregando nas mans e di que fóra fai frío e séntase e conversa; a cadeliña pequena que ronca debaixo da mesa; o móbil que non soa porque non hai cobertura, e é coma estar illado do mundo, das falsas esperanzas; e internet como unha ventana ao infinito que non compromete demasiado...Voltar á casa polo Nadal é quizais o máis máxico que me acontece en todo o ano.

*

Fai frío, moito frío. Agradezo o frío porque me fai sentir viva na aldea, viva entre as cousas que me son tan cercanas e ao mesmo tempo que teño tan lonxe.

*

Dicía o meu horóscopo que o día 24 prenda unha vela e pida un desexo. Eu casi fago ese pequeno xesto cada día, e os desexos non acaban de cumplirse nunca. Hoxe ten que ser distinto; no 2011 ten que ser distinto, porque xa agardei demasiado e porque comezo a quedarme sin paciencia

*