O amor a tres bandas é un xogo perigoso no que sempre un dos tres acaba perdendo, cando non os tres. Estiven vendo unha película na que dous homes e unha muller vivían unha historia de amor compartida, de amistade e de rebelión contra as regras establecidas, onde o binomino lealtade- traición constituén a tela que conforma a sólida relación entre as personaxes. Ver nesta tarde Asfalto levoume a cavilar sobre o amor cando son tres os que o comparten, e levoume tamén a ese rinconciño da memoria onde eu gardo a miña propia historia persoal na que eu era a unha parte do trío.
Hai unha dozura especial no momento xusto en que tres se meten na cama para durmir xuntos, e despois do sexo, durmen abrazados, él abrazado á cintura dela; ela ao peito do outro.
Pensar en tríos nunha tarde de domingo cando non tes un mal bico que levar á boca é sin dúbida poñer irremediablemente un punto de tristeza nas horas. Pero o bó desas historias de tres é que cando rematan deixan un sinal imborrable na pel, é bonito lembralas, sobre todo cando xunto co recordo do sexo, aparece tamén o recordo da calor daquela fin de semana, e a ternura infinita que se respiraba, e a tranquilidade daquel momento, sentados os tres no sofá, desnudos, bebendo cervexa e falando de viaxes antigas. Dúas bocas para entregarse a elas e dous corazóns para salvarte da tristeza. En Asfalto Chino non aguanta máis, e ao final abandónaos, tócalle perder. E a esperanza é un vehículo que se alonxa cos outros dous do trío camiño da liberdade e do amor, esta vez sin o terceiro da súa parella. Creo que é un bó final, con carácter xeral, pero eu non puiden evitar sentir un pouco de pena, coma si ao fin non conseguise triunfar o amor. Qué manía crer que as cousas son dunha determinada maneira e que non poden ser doutra distinta. O amor é cousa de dous e a fidelidade é unha máxima absoluta incuestionable. Esto foi o que nos ensinaron dende nenos. Teño certas dúbidas ao respecto. O amor é o que é e as cousas son como son. Os triángulos amorosos son máis abundantes do que nos imaxinamos, sobre todo os triángulos que se sustentan sobre os desamores compartidos. El quérea a ela, ela quere ao outro, o outro quéreo a él, por poñer tan só un exemplo.A vida é amor e desamor a partes iguais. Non hai normas absolutas, tan só persoas e momentos.

Aviso para navegantes : tiña un problema no ordenata que non me permitía colgar fotografías, pero penso que xa o solucionei. Dende agora tentarei facer un blog máis lóxico e poñer fotos en tamaño normal.Graciñas aos que me ledes pola paciencia. Saúdos.

Margaritas

Primavera. Por fin los campos indican que estamos en la estación mágica en la que el deseo de amor se mezcla con las frustraciones del invierno, y donde a veces la depresión aflora tras el velo de las insatisfacciones y las soledades latentes. La primavera es una suerte de esperanza para los que sufren, para los que se sienten tristes bajo la lluvia, y a la vez es una esperanza para los que no consiguen sentir nada, ni conmoverse, ni emocionarse.
Las flores más lindas en esta época del año, las que anuncian todos los placeres de esta estación, son sin duda las margaritas. Sencillas, luminosas, tiernas y resistentes en su encanto y su belleza. Las margaritas son desde nuestra infancia un sinónimo claro de primavera, de tardes de sol, de alergias, de exámenes a la vuelta de la esquina, preludio del verano y las vacaciones, en fin, son la primavera misma, que se tiñe de blanco y amarillo, sobre un fondo de verde hierba que amortigua nuestras caídas como si fuese un gran manto tejido sobre los valles.
Tengo que reconocer que en invierno las echo de menos, sobre todo en esos días grises en los que el frío es una prolongación de nosotros mismos y no encontramos la manera de huír hacia delante de las inclemencias. Las echo de menos igual que echo de menos el amor, que alguien dulcemente se siente a mi lado en el sofá, al atardecer, y comparta conmigo la cena, o los problemas, o la vida, que para el caso es lo mismo. Pero el amor, ya os lo dije en otra ocasión, no siempre florece en primavera –lo cierto es que a mi no me ha sucedido nunca- sin embargo, las margaritas, jamás nos decepcionan. Y aparecen, en los mismos lugares, bajo cielos distintos , a llenar nuestros paisajes, para dejarnos jugar con ellas al bello y amargo juego de deshojar la margarita, jugándonos el amor a una sola carta, al “me quiere, no me quiere” como si de un juego de azar se tratase el enamorarse. En fin, la primavera, con sus florecillas simples que usábamos cuando éramos niñas para todo, para hacer ramitos, para hacer comiditas a las muñecas, para hacer anillos y pulseras…Quien pudiera ahora, después del tiempo, cuando ya no cree una en el amor como entonces, cuando ya no se emociona al cortar el último pétalo, al ver prendido un “me quiere” en los dedos, cuando ya no tenemos amiguitas que se pongan nuestros anillos de flor, cuando ya no nos dejamos caer por las mañanas en pijama sobre la hierba mojada…, quien pudiera ahora, recordar que la vida era tan sólo eso, ese paisaje infinito de pequeñas flores sobre los campos, bajo un sol de abril que anuncia mayo, y dejarse llevar por la música que suena fuera, en ese campo poblado de vida, y volver a creer y a sentir, como si nunca hubiésemos crecido.

Aqueles marabillosos anos

Todavía lembro como si fose hoxe como pasaba eu a maior parte das horas de ocio na miña infancia, no inverno, despois de facer os deberes. Dedicaba o tempo a aquelas bonecas de papel ou de cartón, que recortaba con esmero, coa punta da lingua entre os dentes, concentrada, para despois escribir con lapiz o nome do reverso de cada unha, e logo vestíaas con esmero, coma si se me fose a vida nese xesto. Estaban gardadas cuidadosamente en caixas dos zapatos, separadas unhas doutras con follas de libreta, cada unha repousando cos seus vestidiños. E eu sabía o nome de todas de memoria, e ata lles ía creando a medida que pasaba tardes enteiras vestindoas e desvestíndoas unha personalidade propia. Hoxe ainda conservo no trasteiro aquelas caixas de cartón cheas de bonecas. Ainda lembro os nomes dalgunhas. Abrir esas caixas é abrir unha porta á infancia que se perdeu, á feliciade que quedou no meu soriso infantil, á inocencia. E toda unha homenaxe á aqueles marabillosos anos

Estiven coa familia, nótase, eh? A miña irmá e mailo gato.

Chispa

Zipi