¿Por qué bebo un luns?

É unha boa pregunta. A única que se me ocurre cando me levanto un martes ás sete da mañá cun exército de monos tocando o tambor dentro da miña cabeza. Celebrar a vida un luns é o que ten. Pero as consecuencias hoxe son moito máis que dor de cabeza e certa desconcentración no traballo. A min as resacas dos martes – ata hoxe non o sabía con certeza- véñenme acompañadas de nostalxia de bicos. De pronto boto en falta os bicos todos da miña vida, e fago memoria de cada un deles de xeito obsesivo. Compulsivo. Resulta incluso aterrador. A cabeza estállame en mil pedazos e eu repaso bico tras bico, tras bico…ata chegar ao mareo. Á náusea. Porque o regusto dun bico que pasou, que se lembra con algo de morriña, é doce. Alegra o día. Fai sorrir. Pero cando miles de bicos con lingua se agolpan no teu subconsciente (ou consciente) e. che enchen de babas as ideas, cando non che deixan pensar con claridade, cando mesmo te colocan un pouco ao borde da loucura…pois xa deixa de ter gracia.

E entón cobra máis forza a pregunta. Resoa entre as paredes do meu despacho. ¿Por qué carallo bebo un luns?

Hoxe celébrase o desfile do Orgullo en Madrid. E eu non estou alí. Puiden ir, si. E ata pensei en ir de arroutada, pero ao final pesou máis o deber, e aquí estou. Rabexando. E nostálxica. Porque eu hoxe quería estar alí, celebrando os dez anos da lei de matrimonios homosexuais, no medio do bullicio da manifestación, do desfile ou do que queira que sexa aquilo. Con Alex e Jacobo.

 

***

Onte atopámonos de novo. Non nos atrevimos a mirarnos aos ollos. Non ao principio. Eu púxenme digna porque a última vez ela deixoume plantada nunha praza despois de bicarme. Fuxiu atormentada pola culpa, sin ningunha contemplación.

Onte colocouse detrás de min e bailou casi rozándome. Pero ben se coidaba de non facelo. Supoño que esperando que fose eu quen lle acariciase levemente unha man ou lle tocase o brazo. Agardando quizais que lle falase. Pero non fixen nada. E marchou.

No segundo local que nos vimos tivemos unha segunda oportunidade. Mirámonos aos ollos polo medio da xente. Sorriu. E púxose a bailar soa sabedora de que a estaba contemplando. Logo achegouse. Un abrazo. Unha caricia na espalda. Faloume casi ao oído, e eu sentín o seu olor, entre sudor e perfume. A súa man na miña cintura. A miña man na súa cintura. “Estás moi guapa”, espeteille carente de toda orixinalidade. E ela, recibiu o piropo con agrado, e díxome que non, que sin sostén e coas súas tetas pequenas e caídas. Sin sostén coas súas tetas pequenas e caídas. E tocouse os peitos. E conduciu a miña man ao medio da súa espalda para que comprobase que era certo. Que non levaba sostén. E logo, conduciuna amodiño á parte de diante. Para que comprobase que eran pequenas e caídas. Non era certo. E collímonos da man. Un anaco, non sei. Sen dicir nada. Tiña que marchar. Marchou soa. Sen apartar a vista de min mentres camiñaba ata a porta do pub. Esta vez falándome cos ollos. Sen dúbida quería que a acompañase, e eu simplemente non podía. Ás veces non podes, porque estás con alguén, porque tes unha responsabilidade, polo que sexa.

E así quedou a cousa.

https://www.youtube.com/watch?v=4xHf4YnRtnA
"E quero vivir ao ritmo do que vive ilusionado..."

***

Custa crer que algúns acontecemetos da nosa vida cobren tal relevancia co paso dos días que mesmo cheguen a ser o motor de arranque de todas as nosas ilusións e esperanzas. Pero ás veces así é. Sucede algo, que dura apenas un lapso de tempo, horas como moito. E  a  partir de ahí, a nosa imaxinación fai o resto. Vai tecendo unha rede de ensoñación, de fantasía,  de desexos, de ilusión ao fin e ao cabo, que nos mantén alegres dende a mañá ata a noite, como si estivesemos baixo a influencia dalgún feitizo. E somos felices. Porque culpa da felicidade ten moita a ilusión. Esa ilusión que pode nacer dun encontro especial, dunha expectativa posta no futuro, duns plans que estemos a trazar, ou mesmo duns bicos que se quedaron cravados no fondo das entrañas. A ilusión é un potente combustible para os soños, para a perseverancia. E para a esperanza tamén.

 

Whole Wide World

Ás veces pasa que eres tan feliz que comezas a ter medo de que tanta felicidade non pode durar. A ter medo de que de pronto suceda algo malo, málisimo, que esté a altura de todas as cousas boas que che sucederon últimamente, unha especie de compensación cósmica que funciona como unha lei natural. 

Eu vivo sumida nese temor nos últimos meses, casi agardando unha mala noticia. Desexando que chegue canto antes, na creencia de que canto máis tarde en chegar peor serán as consecuencias. Pero todo me sae ben. E son feliz. E cando pensas que nada máis bo pode acontecer, vai e acontece. Entón, intento, para eludir os meus temores, relativizar un pouco tanta felicidade. Buscar o lado negativo das cousas. Tranquilizarme. Ser un pouco infeliz. E doume conta de que todo, ao fin e ao cabo, non é máis que un estado de ánimo. Estou ben comigo mesma, estou ben cos demais. E non lles exixo nin me exixo demasiado. Quizais o que eu chamo felicidade non sexa máis que madurez. Quen sabe.

Un ano parece a primeira vista moito tempo, pero cando un se da conta, xa pasou, e outro novo agarda á volta da esquina. E as cousas que levan un ano sucedéndose, cun xesto rutinario e armónico, acaban por institucionalizarse de xeito natural, e a partir de ahí, o tempo xa non conta, xa non hai volta atrás, xa é dificil desfacer o embruxo. Un ano é moito tempo ata que, un ano de pronto xa pasou, e foi un suspiro. E botas a vista atrás e parece que sempre foi así. Que el sempre estivo ahí, tumbado na túa cama contándoche os seus problemas con facenda, como se ademais da súa amante foses tamén a súa conselleira.

***

Son pouco máis das sete da mañá. El encende a tele e zappea como si estivese na súa casa. Os bicos que se repiten teñen esa maxia, a de convertir calquera espacio nunha patria conquistada. Ela ten presa. Ten que ir ao traballo. El pode quedar a durmir un pouco máis. Pero fai o esforzo de manterse desperto mentres ela se viste. Gústalle vela bulir polo cuarto buscando os zapatos, botando perfume, secando o pelo. As veces, cando vai con tempo, ela prepara unha taza de café e vaina tomar ao cuarto, sentada á súa beira na cama. E ahí tocan os últimos abrazos. Os últimos bicos. Cando ela regrese, despois do traballo, encontrará o cuarto baleiro, coa fiestra aberta -para ventilar- e a cama desfeita. Esa manía de nunca facer a cama cando se marcha. Pero el ten detalles que a ela lle gustan moito. O oso de peluche coa que ela adorna a cama non está tirado no chan, como quedaba cando marchou. O oso sálvase do caos no que se convertiu a habitación. Está sentado na cabeceira da cama, contemplando toda a estancia, como esperando que ela chegue. E entre os seus braciños de trapo suxeita un folio de papel con apenas dúas palabras escritas: Mil bicos.

O verán en bosquexos

Ando nestes días na  procura dun pasatempo para as tardes de verán. Non está nada decidido, ainda que xa teño algunha idea rondándome a cabeza.  Pensei en facer bosquexos. Si. Facer pequenos debuxos nun block, apenas debuxos inconclusos, trazados a lápiz, de calquera forma ou obxecto que se presente ao alcance da miña vista. Non penso ir a tentas. Merquei un libro que me vai guiar na aventura, e dunha primeira lectura xa saquei a conclusión positiva de que debo disfrutar da inconcreción das formas, das figuras pintandas tan só a medias. Disfrutar de facer bosquexos.

E pareceume unha metáfora perfecta para o verán. A vida en bosquexos, tan só esceas inacabadas, sentimentos indefinidos…trazos lixeiros, volátiles, imprecisos…O verán en bosquexos. Sen a preocupación de ter que ver a obra rematada, disfrutando da lixeireza de cada composición, dos momentos imperfectos que non conducen a ningures, que mesmo morren no intre no que son trazados, no que son vividos. Disfrutando dos erros cometidos a cada paso.  De cada bico que se perda nun só trazo. Mal definido. Inacabado. Bosquexo que xa non serve para nada. Máis que para disfrutar do momento no que se estaba a pintar. Facer bosquexos. Tan só.

A felicidade é bailar.

Comezou oficialmente o verán e pasou a noite de San Xoán. Deixando unha forte pegada. Fixen todos os rituais, deixei o meu cacho en auga na ventá, ao rocío da noite, tirei o meu papel con tres desexos escritos ao lume, saltei un número impar de veces a cacharela –nove, para ser exactos- e bailei. Bailei como facía tempo que non bailaba. Música de verbena. Ambiente de verbena. Cervezas diante o palco e baile desenfrenado. A felicidade. O certo é que despois de bailar como onte o fixen unha pregúntase qué cona estaba a facer antes cando bailaba. Aquilo non era bailar. Pero agora parece que lle estou pillando o gusto. A felicidade é bailar: unha verdade indiscutible.