O verán en bosquexos

Ando nestes días na  procura dun pasatempo para as tardes de verán. Non está nada decidido, ainda que xa teño algunha idea rondándome a cabeza.  Pensei en facer bosquexos. Si. Facer pequenos debuxos nun block, apenas debuxos inconclusos, trazados a lápiz, de calquera forma ou obxecto que se presente ao alcance da miña vista. Non penso ir a tentas. Merquei un libro que me vai guiar na aventura, e dunha primeira lectura xa saquei a conclusión positiva de que debo disfrutar da inconcreción das formas, das figuras pintandas tan só a medias. Disfrutar de facer bosquexos.

E pareceume unha metáfora perfecta para o verán. A vida en bosquexos, tan só esceas inacabadas, sentimentos indefinidos…trazos lixeiros, volátiles, imprecisos…O verán en bosquexos. Sen a preocupación de ter que ver a obra rematada, disfrutando da lixeireza de cada composición, dos momentos imperfectos que non conducen a ningures, que mesmo morren no intre no que son trazados, no que son vividos. Disfrutando dos erros cometidos a cada paso.  De cada bico que se perda nun só trazo. Mal definido. Inacabado. Bosquexo que xa non serve para nada. Máis que para disfrutar do momento no que se estaba a pintar. Facer bosquexos. Tan só.

A felicidade é bailar.

Comezou oficialmente o verán e pasou a noite de San Xoán. Deixando unha forte pegada. Fixen todos os rituais, deixei o meu cacho en auga na ventá, ao rocío da noite, tirei o meu papel con tres desexos escritos ao lume, saltei un número impar de veces a cacharela –nove, para ser exactos- e bailei. Bailei como facía tempo que non bailaba. Música de verbena. Ambiente de verbena. Cervezas diante o palco e baile desenfrenado. A felicidade. O certo é que despois de bailar como onte o fixen unha pregúntase qué cona estaba a facer antes cando bailaba. Aquilo non era bailar. Pero agora parece que lle estou pillando o gusto. A felicidade é bailar: unha verdade indiscutible.

Foi un abandono, e teño que recoñecelo sen poñer excusas. Pasei de escribir porque fixen outras cousas, pero a verdade é que non fixen cousas moito mellores que escribir. E agora, cando decembro se precipita cara o Nadal ás presas, eu tomo unha vez máis a firme determinación de voltar a este blog con certa regularidade. Vouno intentar, polo menos.

***

Non podo falar de amor. Non me sae. Estou cansa e xa non me quedan recursos aos que agarrarme para non caer de cheo na negrura da miña realidade sentimental. Así que, decidín o sábado pasado, cando despertei con esa dor de cabeza dos mil diaños que só traen as resacas mortais, reanudar aquela sana costume que tiña de facer de cando en vez, cando sentía que estaba a piques de tocar fondo, o meu ramadán particular. 

Estou xusto nese momento no que as bágoas afloran xusto á porta do after, antes da última cerveza da madrugada. Son unha borracha triste, que se deprime porque lle pesa a vida, ou sente que lle pesa a vida, cando as copas foron demasiadas. E cando unha toma a conciencia exacta desta tristeza trasnoitada, nada mellor que facer unha retirada a tempo. E nesas estou. O meu ramadán particular. 

Enrique Iglesias Loco Ft India Martínez (official)

No meu blog favorito había un post que falaba dos placeres inconfesables, eses  que por vergonza non se contan a ninguén, por medo a parecer frente aos demais un friki ou un tarado. Pois ben, ahí van os meus. Eu confeso:



Que adoro esta canción. Podería escoitala mil veces seguidas , e cada vez me gustaría máis. E si a bailo, e si a bailo pegada a un home, namorareime dese home para sempre. Ou desa mullar, da igual.

Que me encantan as películas futuristas, da igual que sexan malas, con que o futuro sexa o escenario, xa me valen.

Que me gusta a maxia, sobre todo os números nos que meten a mulleres en caixas e lles cravan espadas ou cuchillas e simulan que as cortan polo medio. Xa de pequena me volvían tola este tipo de espectáculos.

Que me encanta Gran Hermano. E que me cae ben Mercedes Milá.

Que me volve tola bailar agarrado ainda que non se me de moi ben , pero qué sensación...Bailar cun rapaz no medio da pista como si o fixeras ben...

Fai tempo que non escribo, e non foi porque non sucedesen cousas, máis ben ao contrario, foi porque vivín demasiado. Dende que aquel homiño me rompeu o corazón dediqueime a reconstruirme, en todos os aspectos da miña vida. Un traballo novo axudou, e logo un xefe novo, e logo una pandilla nova...E de pronto todo comezou a consolidarse na miña vida ata sentirme de novo , ¿cómo dicilo?, feliz.

Si, porque a felicidade debe ser parecida a esto que estou vivindo agora. Vou á oficina cada mañá, e alí, traballo, vaia si traballo. Pero síntome valorada, aprendo cousas novas cada día...e non sei, creo que estou sencillamente facendo algo que me gusta.

Logo, tiven un sobriño. Xan. Xan é caralludo porque ademáis de guapo vai ser listo  de máis. E trouxo un karma novo á miña casa, despois de tantas mortes na familia nos últimos tempos. Xan vai ser o que queira na vida. Ese é o meu reto. Que se forme, que pensé por si mesmo, que respete ás mulleres, e que sexa feliz.

Non sei, fai tanto que non escribo que me sinto desentrenada. Acaba de chamarme alguén, e sentinme torpe na conversa. Son a mesma Emma de sempre pero sinto que son algo maior. Sigo facendo o parvo , si , pero á hora da verdade...meto una caña que non vexas. Que acabo de deixar ao rapaz temablando. Non paga a pena darlle voltas. Que en esencia sigo igual. Xa sabedes.

Ah, que cambio o rei, agora é Felipe VI. E España foise onte do mundial, no segundo partido e con 7 goles en contra. A vida corre rápido mentres eu son feliz.

Só teño unha espiña nestes días. Chámase Miguel. Pero non o de sempre, ese non. Outro. Pero esa é outra historia da que xa falarei.

 

A vida, a vida simplemente continúa sempre.

Confío no destino e por iso sempre soupen que volvería a ter noticias de Jorge, sin embargo, o que nunca imaxinei foi que sería a través da súa muller e cinco anos despois de deixar o noso. Non minto si digo que casi todos os días teño que loitar contra o recordo de Jorge , para que a nostalxia non anide no meu corazón e non se torne tristeza. E casi sempre consigo que o seu recordo se difumine e non me cause nin a máis mínima dor, pero agora que Susana -así se chama a súa muller, pronto exmuller- entrou na miña vida, todo se me remexeu por dentro, e aqueles sentimentos encontrados doutro tempo voltaron coa mesma contundencia que fai cinco anos. 

Que o amei non podo negarmo a min mesma. Eso notábase en todo, pero tamén é certo que quizais foi unha das poucas persoas ás que amei dun xeito franco e sano , desinteresadamente, como debería ser sempre o amor. Só ao final, cando el comezou a interferir no meu tempo, nas miñas cousas e eu comecei a sentir tristeza pola súa ausencia durante semanas, tivemos que despedirnos dun xeito non demasiado agradable.

A súa muller descubriu agora a nosa historia. Ela, que foi fiel moza e fiel esposa durante dezaseis anos da súa vida, descubriu que durante máis de cinco anos o seu mozo compartiu cama, confidencias, risas e promesas con outra, conmigo. Supoño que o seu mundo tivo que derrumbarse dalgún xeito  ao sentir que o home que amaba en realidade nunca a quixo. Pero , ¿e eu? ¿Qué sinto eu cando cinco anos despois descubro que el gardaba as miñas fotos e mesmo un diario falando de min? 

***

Propúxenme un día volvelo tolo e teño que admitir, coa vergonza toda que me da a miña ignorancia sobre unha cousa tan básica da vida como é o amor, que non sei cómo conseguilo. O seu sorriso é suficiente para intentalo. Quero volvelo tolo, si. E si volvelo tolo é telo todo o día pensando en min, ainda que non acerte el a saber qué  lle está pasando, pois bueno...non vou por tan mal camiño.

***

Eu sei tantas cousas do que lle pasa pola cabeza. Sei , por exemplo, que pensa que non son a muller que lle convén, que só intentalo implicaría unha loita diaria cada día. Pensa que nos mataríamos un día calquera vendo as noticias ou nunha xornada de reflexión. Pensa que son volátil e veleta. Que pode chegar a quererme moito. Pero pensa ademáis que é demasiado cedo para volver a namorarse, para entregarse a alguén, para deixar que lle toquen de novo o seu corazón. Demasiados riscos cando todavía hai feridas abertas. Eu sin embargo, son moito máis valente .Eu tiraríame á piscina sin dudalo, e apostaría firme polos seus bicos cada madrugada. Entre tanto, eu sei que pensa en min. Pensa en min cando se pasa coas copas, antes de durmir, e cando se levanta de resaca. Pensa en min tantas veces que ata non me extrañaría nada que revisase o meu facebook máis dunha vez ao día. E non quere que se lle note. Pero de vez en cando, a sinceridade dos seus ollos delátao. E cando queda o recordo dos últimos bicos, entón, séntese arrepentido. Pero ainda nese intre no que quere dicirme adeus para sempre, está pensando en min.