08 julio, 2011

E si o amor verdadeiro non tivese nada que ver co sexo definitivo e consumado, senón coa paixón encendida a flor de pel e o cariño manifestado de calquera maneira que sexa? A paixón que se reflexa nos ollos e nas mans pero que non precisa consumarse nin agotarse en bicos con lingua nin fluxos corporais compartidos.

As veces, cando estou con el a soas, no sofá da miña casa, falando tranquilamente no medio da tarde, coa luz apagada,relaxados os dous e cómodos, creo que o amor é simplemente eso: a posibidade de estar así os dous, regalándonos os ollos e acariciándonos co tono das nosas voces. Si fóra nos acompaña a chuvia ,entón xa non me cabe ningunha dúbida.

*
-¿Te casarías conmigo?
-Me casaría contigo ahora mismo.
-Eso sí que es un piropo; lo dijiste de verdad.
-Y nos iría bien.
-No lo creo , yo soy un desastre y tú eres muy estricta.
-Soy muy fácil de complacer, sólo necesito cariño y buen sexo.
-Pues yo te daría cariño. Buen sexo , no creo. ¿Y entonces podría ser un desatre?
-Si me das buen sexo y cariño , sí. Y tendríamos una hija, inmediatamente.
-Pobriña, cómo nos iba a salir. ¿Y quién la educaría?
-Los dos.
-¿Con tus principios o con los míos?
-Tú no eres ningún tarado con ideas radicales de derechas, puedo tolerar tus ideas.
-Y nuestra primera vez...
-Sería el día de la boda.
-Eso sí qué sería romántico...pero no podríamos. Yo estaría borracho, y tú probablemente más borracha que yo.
-Pues al día siguiente, qué importa. Si hemos esperado tanto tiempo...por un día...

06 julio, 2011

Zenet - Amaneció sin querer



"pronto se hizo temprano..." Cantas veces sucedeu o que conta a canción e que pouco soupen contalo eu deste xeito. E agora, que descubrín esta canción, que só podo pensar no momento de encontrarme por fin frente a frente con este cantante desexaría que él me acompañase: Él, baixiño, xa non un neno, ollos azuis, voz suave, e esas pequenas arruguiñas ao redor da boca e bordeándolle os ollos...
Gustaríame que me acompañase ao concerto; máis ca nada. E si el me acompañase eu calzaría uns zapatos de tacón moi alto, para ser por unha vez a máis alta, e saber por unha vez que se sente ollando a un home frente a frente, cos meus ollos á altura dos seus ollos. E quizais me puxese un sombreiro, para ocultarme cando non pudise sosterlle a mirada, cando estivese a punto de poñerme a temblar. Pero como non vai ir non sei que vou poñer para ese concerto tan especial e que preparo con tanta dedicación. Entón miña irmá -sabiamente- díxome "Vístete como si él estivese alí, quen sabe, tal vez aparece". E así , con esa frase que foi como unha palmada nas costas, sentinme reconfortada, ilusionada.
Porque algunhas veces hai que crer na maxia para que de verdade suceda.

05 julio, 2011

Nunca acaba esta historia, non é posible contala , porque ainda non está rematada, e ao mesmo tempo, tampouco podo ilusionarme con ela porque non avanza, parece estar detida para sempre, no punto aquel no que nos coñecimos e nos bicamos e rompinos as barreiras que nos deixaban relegados a amigos para permitirnos trascender a outro tipo de relación, relación que non acaba de definirse.

*


No verán non me gusta falar de amor. Nunca me gusta falar de amor demasiado, pero menos no verán. Quizais porque estou soa e xa non creo nos sonos infantís nos que as mozas procuraban príncipes azuis. Sin embargo púxenme algo romántica nestes comezoa de xullo, como si quixese co meu esforzo escapar desta frivolidade que se está apoderando de min por momentos.


A. agarda por min na porta dunha discoteca, non lle deixaron entrar e chámame por teléfono. Eu dígolle que espere, que vou. E remato a miña cervexa tranquilamente. Non me importa si agardará ou non.


A. (outro A.) envía un email no que me desnuda con suavidade , con certo romanticismo. Soame a cousa a conto gastado, nada orixinal, coma unha especie de ritual que segue con todas as mulleres que algún día lle regalaron os ollos mentres él estaba subido no escenario. É un gran actor.


A. (outro A.) fai tempo que non aparece, que non contesta aos meus sms, que non me bica nos labios. É o meu preferido A. ,porque sabe como achegarse sin facer ruído, como abrazarme sin que escape a correr, como facerme tremer...Non me queda outra que confiar no destino, que lle de por xuntarnos, e que el non teña medo de namorarse.
"-Oye: ¿podemos hablar un rato a solas?

-Claro.

-No. Aquí , no.

-¿Dónde?

-¿Qué te parece el hotel del otro día?

-¿De qué hablaríamos?

-No hablaríamos.

-Está bien. Me lo pensaré.

-¿Y cuándo me dirás que sí?

-No sé. Ya veremos."


***

" El enamoramiento es una crisis de personalidad. Afecta a todos los aspectos de la vida. El trabajo. El ocio"


***

"Se me ocurre que, después de mantener una relación sexual con una persona, suele darse por supuesto que se podrá repetir la experiencia tantas veces como a uno le apetezca. Cuando se ha roto la barrera del pudor, cuando se ha llegado lo más lejos, o lo más adentro, que se puede llegar con una persona, es absurdo volver a levantar muros y retroceder a las distancias que marcan las reglas de urbanidad. Me parece una mezquindad, una bajeza."


***

"Si Shakespeare, Chejov y Lope de Vega no me están esperando en alguna especie de paraíso, todo lo que estoy haciendo es vano, ridículo y absurdo."


Espera,ponte así. Andreu Matín

04 julio, 2011

Hai mensaxes confusas que te deixan cun run run constante na cabeza inutilizándote casi para calquera outro pensamento. A miña é "Eu tampouco xogo ó despiste".

Son defensora da contundencia, sobre todo no que ao sexo e ao amor se refire, e non me gusta perder o tempo en explicacións insustanciais e rodeos innecesarios. Para min un café é un café e un polvo e un polvo, un gústasme significa exactamente iso, e un non é un non, rotundo e sin complexos.

Por iso prefiro sempre que un home faga o mesmo ca min e poña as cartas enriba da mesa dende o principio. O que sucede é que ás veces tamén me deixo caer no xogo da seducción, das palabras que din as cousas a medias e o coqueteo casi adolescente. Doume conta da traición aos meus principios, freno e procuro rectificar , en parte porque non me gustaría que o outro se perdese entre tantas medias verdades e guiños que poden parecerlle indescifrables. Freno e rectifico cunha post data ao final dun email. E chega o seu freno, e a súa rectificación casi ao mesmo tempo. "Non fan falta p.d. , Emma , eu tampouco xogo ó despiste".

¿Rompín a maxia? ¿Estropeei coa miña obsesión pola claridade das cousas o que podía ser unha bonita historia de conquista? ¿Rematei co coqueteo que tanto me estaba gustando? Ou pola contra, deixando as cousas claras ¿abrín a porta a un atrevemento ainda maior que nos permita xogar coas palabras máis abertamente, sendo moi conscientes do que realmente estamos a dicir?

30 junio, 2011

Pechei a porta ao mundo despois de varias cañas e moita frivolidade, precisaba un momento tenro no que estivese por fin cara a cara co meu destino. E non tiven medo ao servirme unha última copa e poñer algo de música. Necesitaba a miña alma desgarrada con romanticismo, romanticismo no que eu non creo pero que sí que podo lembrar. Sí, a esencia última do romanticismo volta a min como aquel recordo dos xelados que tomabamos de nenos, que sabían a gloria e que logo deixaron de fabricalos. Nada voltará a ser igual e sin embargo non podemos escapar da memoria.

Unha copa e unha canción antes de abandonarme ao sono como quen se abandona ao fin dun abismo infinito.

29 junio, 2011

Mi marcapasos ha decidido terminar sus días, pero no de pronto, sino de una forma agónica que obliga a los médicos a reprogramarme para vivir bajo mínimos los próximos meses. Sesenta pulsaciones por minuto y todo el tiempo del mundo para gastarlo como quiera. Tengo la sensación de que el destino se está partiendo de risa conmigo, que esto ya no es una simple broma inocente o una zancadilla que me ponen para que espabile, sino una auténtica putada de la que no se si voy a recuperarme. Mi vida entera bajo mínimos , y curiosamente, no pierdo la sonrisa. Al contrario, me divierto e incluso por momentos experimento sentimientos parecidos a la felicidad.

Me perturba sin embargo verme postrada en días de finales de junio en un sofá con la tensión bajo cero y el corazón latiéndome en la garganta. Me perturba no poder caminar al ritmo que lo hacía antes y sobre todo me perturba y me cabrea sentirme como un robot al que han programado para que apenas pueda moverse.

Sin embargo siempre pensé que todo se puede suplir con voluntad y mañana me he dispuesto a recomenzar, sea por donde sea.

Me cargué de libros existencialistas que se de entrada que no van a sentarle demasiado bien a mi espíritu, pero los combiné con una selección cuidada de dvd frívolos e inconsistentes: la sexta temporada de Sexo en Nueva York. Si, me preparé para la postración por si mi corazón no quiere darme mañana una tregua.

Supongo que es lo máximo que puedo hacer por mi en estos momentos.

Pero , ¿cómo se afronta un verano entero a 60 pulsaciones por minuto y bajones de tensión cada dos por tres?

Y , me pregunto además, ¿es posible el sexo con un marcapasos que agoniza dentro de mi pecho? ¿ No agonizaré yo al mismo tiempo que mi marcapasos?

*

¿Cando sabemos que unha persoa que acabamos de coñecer vai formar parte importante do noso presente e quizais incluso do noso futuro? ¿Qué clase de intuición nos indica que alguén que entrou por casualidade na nosa vida vai a quedarse?