Jill Johnsons Jul - I Wanna Wish You All A Merry Christmas

Nadal 2010, EOI

O importante non é ganar, senón participar. O importante é intentalo.

Me resumo

" O mellor é non darlle importancia ás cousas que non teñen importancia, ás cousas que simplemente non poden ser. Hai demasiadas cousas que non poden ser e non podo con todas. Non darlles voltas. E todo acaba por colocarse no seu sitio dun xeito natural."

*

"Dende que a conocín todas as persoas que me chamaron Emmita algunha vez tiveron de min toda a miña ternura."

*

Aunque parezca lo contrario soy una persona tremendamente optimista; me derrumbo diez veces al día y me levanto otras diez. Mi punto "Scarlett" hace que lo magnifique todo.

*

¿Cuándo me pongan el marcapasos nuevo se renovará también mi corazón?

*

"Una vez te quise siempre"

*

Balance triste antes do Nadal:

-un dos meus mellores amigos díxome fai uns meses que lle daba noxo. Supoño que espera que lle pida perdón.

-convertín o meu xeonllo esquerdo nun cadro cubista e non hai parches de silicona nin rosa mosqueta que o arranxe

-o senderismo mola ( triste porque rematou unha etapa e vou botar de menos moitas cousas)

-ás veces sinto medo da morte, algo tan presente na nosa vida e ao mesmo tempo que temos tan pouco presente.

-miligramos de alprazolán para funcionar dun xeito casi normal

-o presente é o futuro que agardaba, a promesa dunha vida mellor, e agora que vexo no que se convertiu...síntome unha fracasada. Ao final todo é simplemente pasado.

-eu estaba disposta a quedarme, a intentalo, e vai e rompe un pé, o moi torpe. E o amor non entende de segundas oportunidades...Pasei páxina.

-chamábase Jorge. Estivo na miña vida cinco anos e agora que xa non está pregúntome si estará ben donde queira que esté.

-o meu marcapasos campa ás súas anchas polos arredores do meu peito esquerdo, desplázase, saenlle os cables en punta ás veces, clávaseme na carne, provócame unhas dores molestas e agudas. Cousas da perda de peso, imaxino. Cicatrizan pronto eses pequenos desgarros internos e os cables acaban por voltar a colocarse nun sitio discreto que non amole moito, pero entre tanto, non podo usar nin tirantes, nin suxeitador, nin levar o bolso colgado do lado esquerdo.

-lembro un sms terrible , quizais o máis terrible que recibín na miña vida, dicía "murió". Non lle atopo moito sentido a esto de vivir cando pode un quedar polo camiño en calquera esquina e en calquera tempo.

-cando penso no frío daquela sala, no meu abogado, nos outros, no micrófono no medio da estancia, e eu alí, diante de todos, falando, sendo preguntada, acosada, observada. A xuíza mandando calar, borde , arrogante; as miñas pernas tremendo, o meu xefe burlándose desde a súa fisionomía de fantoche como si a cousa non fose con el. E logo o veredicto, ridículo, sangrante, grotesco. A verdade non é a verdade, é a verdade que queda probada, a que queda sobre o papel como verdade vista para sentencia. O dereito é un xogo absurdo e cruel.

-hai barrios que se instalan na memoria para sempre con identidade propia, sin suxeitos alleos a eles mesmos, sin necesidade de máis recordos que os que eles mesmos foron capaces de xenerar. As rúas estreitas e familiares, os cafés abarrotados de homes á saída do traballo tomando café só e ollando as noticias no televisor, os precios baratos do supermercado Minipreço e o saúdo agarimoso e familiar da caixeira, os interrogatorios das veciñas no portal querendo saber de onde veño a onde vou con quen por qué; a frescura e viveza dun barrio á beira dunha gran cidade, á beira de Europa a tan só cinco minutos de tranvía.

-chamábase Fernando, angolano, terco como unha mula. Supoño que non cheguei a coñecelo moi ben.

Literalmente o sms di así: "Hola, si voy por Pontevedra te doy un toque, estoy de aquí para allá, esta semana complicado, ¿para la semana?Beso,¿qué tal en Cies? "Por suposto escrito cos caracteres típicos que se usan nas mensaxes de texto nos móbiles, un "tq" "bs" "x", esas cousas da economía que tan maxiltralmente están a modificar a nosa lingua.

Ao tema, o rapaz en cuestión gústame -ou gustábame- e por iso decidín darlle unha segunda oportunidade cando nos encontramos pasado un ano e despois de que inclupira a súa promesa de chamarme ,alegando na súa defensa que perdera o teléfono na mesma noite que eu lle dera o meu número.

Si algo debería aprender unha na vida é que as cousas que comezan pintando mal, non poden mellorar de cor co tempo, senón máis ben ao contrario. Pero eu son -polo que se ve- de aprendizaxe retardado ou corto entendemento, porque unha e outra vez cometo os mesmos erros e por iso sufro disgustos innecesarios que fácilmente podería evitar.

Esta vez foi o destino o que nun xesto burlesco e cruel quixo poñerse da miña parte a tempo, antes de que a cousa fose a maiores. Tivemos un "algo" bonito que deixou en min un regusto entre amistade e paixón e despois diso non puiden máis que ilusionarme coa idea de voltar a velo, a falar con el , a coñecelo un pouco mellor. Imaxinei que el compartía a mesma ilusión e que pronto ese entusiasmo nos traladaría aos dous a un encontro deses que dificilmente se olvidan.

Agardei. Non son unha persoa paciente e non me gusta agardar sentada por unha chamada, e menos cando a quen espero é a un home ao que casi non coñezo, pero esta vez algo parecía distinto, él inspírabame certa confianza, e por iso cando lin o seu sms interpreteino no sentido exacto das palabras que dicía, sin dobles intencións, sin dobles lecturas, cega de confianza.

O destino, ay o destino, ou ese paiaso que move os fíos das marionetas que somos neste teatro enorme que é o mundo, quixo mostrarme a realidade dun xeito entre cómico e cruel: Era venres pola noite e eu entraba cunha amiga a un bar da zona ao que acostumbro ir, un sitio tranquilo que invita á conversa e a certa intimidade. Quedaramos alí con dous amigos e nada máis entrar encontreime sentado nunha mesa ao home do sms, acompañado dunha morena alta e dunha caipirinha.

Acelerado levantouse para saudarme dun xeito agarimoso, dous bicos un abrazo, e todo o demais foron verbas exculpatorias que soaban mal porque como di o principio de dereito "excusatio non petita accusatio manifesta". Tivo mala sorte o chaval, todo hai que dicilo, porque non haberá rincóns na cidade nos que ir a tomar unha copa e non encontrarse conmigo.

Sendo racionais os meus amigos dixéronme que non tiña importancia, que ese día quedou cunha e outro día podía quedar conmigo, que non tiña nada conmigo e podía estar tanteando a unhas e outras...Agradecín o xesto de palmada nas costas dos meus amigos , pero a realidade estaba escrita na pantalla do meu móbil (si voy a Pontevedra te doy un toque) e a realidade era simplemente que me mentira, que tiña máis tempo do que dicía e que simplemente non tivo a ben compartirlo conmigo.

No momento sentínme un pouco triste, a tristeza xusta que acompaña ás pequenas desilusións, e pareceume cruel a artimaña do destino. Pero coa perspectiva que dan dez horas de sono e un café con leite con xornal e conversa telefónica coa miña irmá, penso que hai certas muecas que debemos agradecerlle a quen queira que sexa que as propicia. Alí estaba eu, contenta, libre , entusiamada e sinceira, e alí él, escupindo nun intento patético frases que levaban irremediablemente a marca das mentiras. "Lo de llamarte la semana que viene sigue en pie" "Ahora me voy, mañana trabajo"

-

Eu sempre sei o que vai suceder de antemán pero ás veces non quero velo. A realidade casi nunca me convence e por iso quero cambiala , pero non se pode. Sei que non me vai chamar. Sei que lamenta máis ca min o episodio de microsegundos eternos do bar, e sei que lle gusto. E sin embargo...¿por qué remata tan mal esta historia?

Peggy Lee - Black Coffee

"Yo quería que nuestra cocina se pareciera a aquella otra cocina que mi madre llenaba con su presencia perezosa desde bien temprano. Quería que fuera el tipo de cocina donde se come, se hacen los deberes, se escucha la radio, una cocina con ese olor que aplaca el hambre y sirve de consuelo. Un lugar que pareciera haber existido simpre. No me daba cuenta de que sólo para el adulto los espacios son antiguos o recientes; en la memoria de los niños muy chicos, todo se convierte en familiar y personal de manera inmediata.
*
A man is born to go a loving
a woman´s born to weep and fret,
to stay at home and tend her oven
and drown her past regrets
in coffee and cigarrettes.
*
"_¿Qué quieres ser de mayor? -le preguntaba ella mientras bailaban.
_Tu novio-decía él."

CAMIÑOS

...e tamén a vida nos suxeita porque precisamente , non é como a esperabamos...

Eu quería ser feliz e estiven a piques de conseguilo; esta vez tiña fe e tiña ademais todo da miña parte. Antes do Nadal ,un tempo frío que se che pega ao corpo e que te fai sentir como un neno envolto nunha bufanda moi longa á que tes que darlle mil voltas arredor do pescozo. Ata me puxen a escoitar villancicos e merquei un papanoel xigante que fixen pendurar do teito do salón, como si tan só el presidise a estancia e ao mesmo tempo a miña felicidade futura. Pensei que esta vez sí, que esta vez merecíao por riba de tódalas cousas e desexábao por riba de calquera outro desexo. E coloquei velas de cor vermello por toda a casa e enchín o espacio de "Jingle bells" e ampliei o meu sorriso ato o infinito.

Entón chegou un email ao meu correo electrónico que me devolvía con crueldade á realidade, ao meu pesadelo particular antes de Nadal: a fe tan só, non serve de nada, nin tampouco o optimismo. E fixen o único que sei facer cando vexo os meus pequenos sonos despedazados polo chan, cortar o pelo, tomar un lexatin e meterme na cama co único desexo de non despertar ata dentro de polo menos cen anos.

***

Teño a seguridade de que mañá será outro día. Gustaríame crer no Nadal e nas súas posibilidades, na maxia que lle atribúen nas películas, e poder desexar con forza un pouco de amor, un pouco de ilusión.

***

Farei a maleta con roupa de abrigo, pensando en ir á casa dos meus pais a sentir ese calor da infancia que tan só hoxe pode reconfortarme un pouco. Ao comezar o novo ano vou deixar atrás demasiadas cousas, amistades tal vez...Non estou de todo satisfeita, pero por unha vez en moito tempo sei o que quero.