03 octubre, 2010

Cuando tenía veintitrés años tenía yo dos novios que compaginaba como podía, uno en Santiago y otro en Vilalba al que veía los fines de semana. La situación al principio molaba mucho, pero poco a poco se me fue haciendo insostenible y decidí ser franca con uno de los dos y dejar al otro, lo que se dice elegir, vamos. La cosa no era tan fácil porque no sabía a cual quería más de los dos. No sabía tampoco a cual quería menos. Apareció entonces en una discoteca una noche en la que yo salía a mi bola un chico de mirada azul que sin ser guapo me dejó como atontada. Nos conocimos y pasó lo típico, que nos fuimos juntos de bar en bar, de cerveza en cerveza hasta terminar en el último after abierto de la ciudad antes de irnos a dormir juntos y borrachos. Conocer a aquel chico fue la solución a mi encrucijada, no iba a quedarme con ninguno de los dos, no quería a ninguno. En una sóla noche el jovencito de ojos azules me había removido más cosas por dentro que los otros dos en los últimos seis meses. Les dejé. Les dejé por Alfredo.
Recuerdo perfectamente que cuando le conocí le conté lo que me pasaba y fue justamente ese el consejo que él me dió, que los dejase. Pensé yo que iba el a quedarse conmigo, pero no. A partir de entonces comenzó lo que sería ya para siempre la triste historia de mi vida en lo que a amores se refiere. Estuvimos un tiempo dándonos besos y caricias, pero él no pudo darme lo que yo quería. La última vez que estuvimos juntos me lo dijo con una sinceridad arrolladora y no sin cierto grado de tristeza : ojalá pudiese enamorarme de ti, ojalá estuviese enamorado de ti.
Por aquel entonces yo culpé a sus amigos de que lo nuestro no funcionase. Hoy no se si fueron ellos los culpables o es que simplemente no pudo ser. Sus amigos pusieron de su parte para que el no se enamorase, todo hay que decirlo.
Le perdí la pista años después pero nunca me olvidé de él. Pasado mucho mucho tiempo, instalada yo en otra ciudad y en otra vida , me encontré un día en el facebook con su mirada azul y casi me da un pasmo. Son esas cosas de las redes sociales, que todo el mundo tiene un amigo de un amigo de un amigo agregado y accedes a sus fotos sin querer. Allí estaba él, tal y como le recordaba. Tuve que respirar hondo para tranquilizarme. Era él. Y allí estaban sus amigos -los que tanto me odiaban- compartiendo foto con él y con amigos y conocidos míos de Pontevedra. Que la vida es un pañuelo es algo que se dice amenudo, pero realmente es así, es un pañuelo, como decía un amigo mío, lleno de mocos.
Un día tuve ocasión en un pub de tener una conversación con uno de aquellos enemigos míos que tanto contribuyó a mi desamor de entonces. No le parecía lo suficientemente buena para su amigo, pero no supo decirme por qué, quizás porque no me conocía en absoluto, porque nunca había intercambiado conmigo ni una palabra hasta ese día.
Es curioso lo que algunas personas pueden influir en nuestros destinos y como la vida nos da siempre la oportunidad de perdonar y ser perdonados. Con Alfredo me queda una conversación pendiente todavía, para darle las gracias simplemente. El me colocó en mi camino, el que habría de seguir toda mi vida aunque me llevase la mayoría de las veces a callejones sin salida. Me enseñó a seguir mis instintos, mi intuición y mis impulsos aun arriesgando la seguridad que proporciona una existencia convencional en la que siempre se hace lo que es correcto. Me enseñó, o fué el causante, de que me guié por el corazón y no escoja al hombre que quiero más de entre dos a los que no amo realmente pero que me aman con todas sus fuerzas, sino que me quede con el que deseo amar eternamente aunque para él sea insignificante o invisible. Me enseñó que el amor se desgasta y no hay que darle más vueltas, y que a veces , aunque queramos querer a alguien no podemos porque no mandamos en nuestro corazón.

02 octubre, 2010

Soa unha música de fondo. Julio Iglesias, La carretera.
***
Chove.

***

Teño a sensación de que algo vai acontecer, de que grandes cousas van a suceder. Teño algunha nostalxia na recámara. Pero estou contenta porque esquencín dúas datas importantes, un santo e un cumpleanos. Todo un progreso na miña propia desintoxicación de amores imposibles.
O home dos pantalóns caídos -falo del ás veces- tamén estivo de cumpleanos...Preguntoume si quería que fose sincero. Contesteille que si. Díxome entón que lle gustaba moito a miña amiga. E eu, que presumo de ter algo de psicoloxía e un pouco de intuición non o creín. Pero tirei a toalla, unha vez máis...unha vez máis.
Na soedade das sabas dinme conta de que tampouco é tan tráxico este desamor.
Ten tristeza dentro, e a tristeza é moi contaxiosa, non convén. Ten medo. Ten un sofá blanco e un sorriso amplo que ninguén ve. Quizais ten un corazón que latexa dun xeito máis mecánico que o meu marcapasos. Escóndese de algo, fuxe de algo...Pero non é sinceiro.
***
O mellor é non darlle voltas ás cousas que non teñen importancia, ás cousas que simplemente non poden ser. Hai demasiadas cousas que non poden ser e non podo con todas. Non darlles voltas. E todo acaba por colocarse no seu sitio dun xeito natural.
***
A primeira vez que o vin soupen que ía traerme problemas. Soupen que xa o conocía, e que precisamente o que me gustaba del era o que ía a facerme daño. Soupen que estaba entrando na miña vida e que non era só cousa dunha noite entre coctéles nun bar que pechaba a deshora. E soupen que nese xeito de chamarme "cariño" ía encontrar tantos interrogantes como respostas, e tantas amarguras como ledicias. Soupen que era inevitable e que ao mesmo tempo non podía suceder nada entre nós os dous.

28 septiembre, 2010

O absurdo do 29-S

¿Por qué hai mañá unha folga xeral? E non só por qué senón ¿contra quen? En principio as respostas serían claras, a folga é a resposta directa a unha reforma laboral que todos xulgamos como negativa e pouco beneficiosa para os traballadores, e polo tanto unha folga que se fai contra o goberno, impulsor da citada reforma. Pero despois da simpleza desta primeira explicación hai que ter en conta certas precisións que non carecen de relevancia. En primeiro lugar, a resposta á reforma laboral dos sindicatos chega tres meses despois da aprobación desa reforma, e sin ningunha posibilidade de que a folga teña como consecuencia a modificación da reforma, pois ésta ven imposta dende a Unión Europea tendo o goberno as mans completamente atadas. En segundo lugar, unha folga xeral impulsada pola esquerda non quere dirixirse directamente contra o goberno , posto que coñece ben que si alguén apoia a actividade sindical son precisamente os partidos de esquerdas. De feito o PP pasa de puntillas por esta folga xeral pero busca sacar beneficio electoral dela, e hoxe as declaracións de Rajoy pasan simplemente polo de sempre, pedir adianto das eleccións, sin ofrecer solucións nin propostas de ningún tipo.
Os sincidatos cumplen co seu papel, algo que convirte a folga de mañá nunha simple cuestión de imaxe, tan ineficaz como necesaria, posto que a pretendida reforma que se pretende coa folga non só non se vai dar, segundo as propias palabras do Presidente, senón que ademais é imposible, xa que foron os mercados eurpeos os que obrigaron a estas medidas.
Moitos falan nos últimos días de folga pactada, pois realmente a convocatoria era inevitable,como dicía antes por imaxe, pero ao mesmo tempo é convocada dun xeito forzado, tardío que carente de eficacia. A folga convírtese así na escenificación dun escenario democrático no que se pretende demostrar que a democracia está por riba dos mercados, a escenificación dunha obra de teatro necesaria, pero que a estas alturas ninguén cre,e que en nada se parece por exemplo á folga xeral do 2002, na que días despois Aznar cambiou algunhas das medidas e puxo na rúa ao ministro de traballo. Desta folga non se esperan tales consecuencias.
E certo que a reforma laboral se aparta da trexectoria política diseñada por Zapatero, pero tamén é certo -e feito coñecido ademais polos sindicatos- que ao goberno non lle quedou outra que adoptar estas medidas moi ao seu pesar. Por iso o retraso de tres meses, para non facer demasiado daño ao goberno e ao mesmo tempo non deixar de cumplir co seu cometido.
Que a folga será un fracaso, seguro, si por fracaso entendemos que non haberá reforma da reforma . Pero o realmente lamentable non sería que Zapatero perseverase nas medidas adoptadas, feito inevitable si queremos manternos entre os parámetros económicos fixado pola UE e o FMI, senón que o PP sacase vantaxe política do 29-S.
Dende un punto de vista práctico a folga é inoperante. E tamén o é dende un punto de vista político , polo tanto os debates aos que asistimos nestes días sobre a folga son de todo diferentes a outros debates previos a outras folgas xerais que se deron en toda a historia da nosa democracia.
A folga de mañá é polo tanto un acto simbólico ao que se ven obrigados os sindicatos e que Zapatero é consciente de que ten que soportar, pero que non vai traer maiores consecuencias, salvo -cousa que debemos evitar- que sirva como reforzo electoral e político dun partido que deixou ao goberno só frente á crise e que se dedica a desacreditar non só ao goberno senón tamén aos sindicatos, pero pretende sacar tallada fácil dunha folga sin nin siquiera posicionarse.

24 septiembre, 2010

Me gustaría saber qué estará haciendo él ahora...
me gustaría saber dónde estaré dentro de un año, donde estaremos los dos...
me gustaría saber si habrá alguien más alguna vez
me gustaría saber si será posible alguna verdad


Tiempo



No puedo imaginar mi futuro, y eso es malo, lo se.
Si no puedo imaginarlo, quizás no exista. De nada sirve saber lo que no quiero, se trata de saber lo que quiero, lo que quiero, lo que quiero, quiero quiero quieroquieroquiero...


Es absurdo esto que me pasa, este bloqueo. Este minuto pensando en él. Como tantos otros minutos desperdiciados pensando en él. (Cuando relea este blog no tendré ni puta idea de a quien me refiero con "el", me suele pasar. Hablo en abstracto, casi siempre. Hay infinitos "el" que pueden ocupar espacios paralelos en los entresijos de mi corazón-marcapasos)

Absurdo

23 septiembre, 2010