Despois do 9-M

Zapatero gañou as eleccións ,despois dunha campaña durísima marcada claramente polo bipartidismo. Cun 75% de participación, o PSOE acadou na xornada do 9-M 169 escaños, quedando a sete da maioría absoluta, mentres que o PP acadaba 154, seis máis que nos pasados comicios do 2004. Con este resultado, a victoria de ZP, que lle permitirá gobernar con maior tranquilidade que na pasada lexislatura, por estar máis preto da maioría absoluta, non é unha victoria doce de todo, posto que se consegue en detrimento dos votos da esquerda, pero non en detrimento do partido popular, que tamén mellora considerablemente os seus resultados.
A explicación dos resultados obtidos por Zapatero está, por un lado, na alta participación, e por outro na elevada polarización dos votantes en torno as dúas opcións políticas maioritarias, na confrontación competitiva entre PP- PSOE, apoiada ao longo da campaña por toda unha cobertura mediática que convertiu estes comicios nunha competición entre dous únicos partidos.
A realidade é que esta bipolarización, que se destacou onte na prensa de toda Europa, trouxo consigo o descalabro indubidable de Esquerra Republicana, así como o desplome de Izquierda Unida, que perde o seu grupo parlamentario.


Neste panorama de resultados, no que dos 350 escaños que forman o Parlamento 323 son repartidos entre o PSOE e o PP, e tan só 27 están ocupados polo resto das formacións políticas existentes, queda claro que a tendencia bipartidista é a tónica que marcará o futuro político do noso pais, e que o entendemento entre socialistas e populares terá que ser maior durante os próximos catro anos.
A derrota de Rajoy foi sen dúbida unha derrota doce, xa que aumentou o número de votos, e tamén o número de escaños, pero o certo é que foi Zapatero quen gañou, e quen ten na súa man a posibilidade de gobernar ata o 2012 co apoio, probablemente, de CIU, mentres que Rajoy, de continuar ao frente do PP , terá que facelo, unha vez máis , dende a oposición.


A victoria de ZP acredita a confianza que os españois teñen no Partido Socialista para xestionar a crise económica que se aveciña, e tamén dá credibilidade, duha vez por todas, á victoria das eleccións celebradas no 2004 baixo a sombra negra dos atentados do 11-M. Pero a subida do PP, de 148 a 154 escaños, debe servir para que o PSOE faga unha reflexión sobre os motivos polos que gañou estas eleccións. O PSOE non debe sentirse seguro e complacido coa victoria, nin demasiado eufórico, e debe dedicar un tempo a autocrítica, xa que foi a súa apelación ao voto útil o que o levou a gañar, pero non a costa de votos da dereita, senón a costa de votantes doutras formacións de esquerda que lle deron a súa confianza para evitar a posibilidade dun goberno popular.


Pero, análises a parte, Zapatero foi o gañador indiscutible, e agora ten por diante primeiro a tarefa de buscar os apoios necesarios nas forzas minoritarias, co custo político que esto suporá , e despois a tarefa de gobernar para todos os españois, nun clima de bipartidismo claro, no que parece que se perfilan cada vez máis as diferencias entre dous sectores da sociedade.

Hoxe remata a campaña electoral. Unha campaña electoral que en opinión de casi todos foi demasiado longa e non moi acertada. Penso -modestamente- que ambos partidos prioritarios, PP e PSOE, equivocaron as súas estratexias, e convertiron a campaña electoral nun ataque a dúas bandas, nun combate de boxeo entre dous homes que se xogan a súa vida política no ring o próximo domingo. Sin embargo, no medio deste espectáculo que sen dúbida foi a campaña electoral, hai que recoñecer que uns candidatos estiveron máis correctos ,máis convincentes e incluso máis "democtáticos" ca outros.

A estas alturas, imaxino que casi todos temos resoltas as nosas dúbidas sobre a quen dirixir o noso voto o día 9. Xa todos temos un coñecemento , máis ou menos amplo, das distintas opcións, e o único que desexamos é que paren dunha vez de meternos os seus gritos de guerra polos ollos. Eu non vou enganar a ninguén, xa nos coñecemos, así que sabedes que desexo que gane o Partido Socialista. E máis , non imaxino outra posibilidade que non sexa o triunfo de ZP , que se convirta no noso presidente para os próximos catro anos.

Creo na socialdemocracia, e penso que é moi valente que un partido político aposte, en pleno siglo XXI , nunha Europa que medra económicamente cada día, con sociedades avanzadas culturalmente, por unha opción claramente socialdemócrata. E digo valente, porque a socialdemocracia, rescatada en estado puro nesta campaña polo Partido Socialista, non está de moda, non vende nun mundo globalizado no que se tende cada vez máis a políticas liberais.

O principio básico da ideoloxía socialdemócrata consiste en dar a todos igualdade de posibilidades de conseguir o éxito, e dotar ao Estado dun colchón social no que atopen amparo os que sendo menos afortunados non logren acadar ese éxito. Para levar á práctica esta política social que pon o acento no estado do benestar , non podemos enganarnos, é preciso manter a carga impositiva e non reducir o gasto público. Un goberno que reduce impostos, en detrimento do benestar social , do gasto público, o único que cultiva son cidadáns más pobres, e afonda máis nas diferencias sociais.

Zapatero apostou por este principio, por ofrecer no seu programa unha visión socialdemócrata da económia, así como unha política social integradora, tolerante coas minorías, e respetuosa cos dereitos de todos. Creo na opción do Partido Socialista, e penso que a sociedade na que vivimos, na que levamos vivindo os últimos catro anos, lonxe de ser perfecta, é unha sociedade plural ,que avanza, con cidadáns libres que xuntos van facendo medrar este páis.

Eu vou votar ao Partido Socialista.

A veces hay que romper con determinadas cosas, a veces esas cosas son tan sólo ideas vacías, que creímos que tenían importancia, pero que realmente no era así. Romper es siempre difícil, parece un acto de venganza, de rebeldía, de coraje y al mismo tiempo de superación . Romper a veces implica comenzar de cero, a veces, tan sólo, recomponer los pedazos.
Hoy mi ruptura tiene que ser definitiva, sin posibilidad de vuelta atrás. No caben arrepentimientos ni montar el rompecabezas con los pedazos que queden más intactos. La ruptura así entendida es toda una liberación, que nos convierte necesariamente en personas distintas, o al menos, eso es lo que a mi me gusta creer.

Cada fractura tiene unas consecuencias, muchas de las cuales no son previsibles, sin embargo siempre esperamos a que sucedan. Marzo es un buen lugar para tirar de una vez con la mala costumbre de estar en los lugares equivocados, aún a sabiendas de que uno está de más, y de que es cuestión de tiempo que terminen por echarlo por las bravas. También puede uno dejar de hurgarse las heridas, dejar que cicatricen de una vez, al tiempo que se dedica a cosas más interesantes que la autocompasión o el aburrimiento.
En marzo uno puede redescubrirse o construirse desde el principio, sin tener que partir de una imagen preconcebida y ya gastada de nosotros mismos. Hay que eliminar los límites, las barreras, las aduanas, y soltarse un poco la melena.
Cada estación tiene sus tópicos malditos grabados a fuego en las entrañas, pero no debemos dejarnos engañar. El amor no llega siempre en primavera, ni la felicidad asoma en las vidas de la gente de pronto, como si fuese un anuncio de televisión. Pero eso no debe hacernos pensar que todo está ya concluido, que la suerte está echada o que marzo es simplemente marzo y nada más. Porque la clave está en romper, en hacer que las cosas que no nos gustan dejen de tener importancia, y sobre, en conseguir que aquello que existe de verdad, lo que palpamos diariamente ,los únicos afectos seguros que cada uno guarda en sus bolsillos, sean lo que más importe. Porque los días se construyen desde cero, y siempre se puede empezar con una maleta vacía, e ir contracorriente, huyendo del tiempo.
Romper, a veces, es simplemente aceptar nuestro propio destino, sin saltar en los charcos, sin despreciar lo que nos ha sido dado, sin pretender transformar el universo entero para hacer el mundo a nuestra medida. Aceptarnos a nosotros mismos, en medio del lugar que ocupamos, que compartimos, que dosificamos a medida que pasan los días. Y crecer. Crecer sin miedo, conocedores de que todo, absolutamente todo, es mudable en un sólo segundo, sin que podamos hacer nada para evitarlo. Un golpe de suerte, un azar inoportuno, puede cambiar el rumbo de las cosas y llevarnos a cualquier paraíso que no habíamos previsto. O al revés. Por eso también conviene estar preparado para vivir en el presente, sin empeñarnos en sueños imposibles, pero sin conformarnos con los sinsabores de las rutinas. Romper, para empezar en la medida en que nos dejen. Para buscarnos una y otra vez, aunque nunca lleguemos a encontrarnos del todo.

De novo mudou a climatoloxía. Fai frío a rabiar. Eu sigo cos nervios pre-electorais que sobre todo están fastidandome o sono polas noites. Pero xa non insisto nos artigos de opinión dos xornais, nin na radio, nin nas imaxes constantes que nos saturan dende a pantalla do televisor. A estas alturas creo que xa a sorte está xogada, e que tódolos cidadáns teñen xa unha idea esencial dos candidatos e dos seus programas electorais. O único que importa, na recta final desta campaña, é a climatoloxía. O tempo inflúe tamén na nosa maneira de votar. Unha xornada soleada, pero sin unha calor excesiva garantizaría unha alta participación electoral. O sol sempre axuda, incluso á democracia.

Non importa a quen se vote o día 9, o importante é acudir ao colexio electoral e participar nese acto primordial da democracia, esencia da mesma, que é o voto.

A democracia, significa goberno do pobo, pois ben, a manifestación principal da democracia é a elección dos membros da asamblea parlamentaria nun proceso de sufraxio universal ,directo e libre. O voto é un dereito, pero tamén un deber como cidadáns, e a maneira na que todos participamos directamente na vida política, construindo o futuro para os próximos catro anos.

Nesta recta final de campaña, cando xa todos estamos cansos dos discursos de Rajoy e Zapatero, das trifulcas entre os distintos candidatos, dos debates , dos debates sobre os debates, dos eslóganes, dos caramelos que nos piden o voto, dos mítines multitudinairos, das guerras de cifras, das enquisas...o único que nos queda é , cos deberes xa feitos, cumprir coa nosa parte nesta marabillosa festa que é a democracia, e acudir a votar o día 9. Faga sol ou chova. Con resaca, ou sin ela. Antes de ir a xantar á casa da sogra, ou antes de ir ao bar a botar a partida, ou antes de ir á praia de Samil a aproveitar os primeiros raios de sol da primavera. Cada un que escolla o momento do día que queira, e que dedique uns minutos a ese simple xesto ao que tan pouca importancia lle damos agora -agora que é un dereito indiscutible- , pero que ata fai ben pouco nos era negado.

Marzo

Se han alargado los atardeceres.
Después de la lluvia,
la nostalgia es tan sólo
un reguero de agua sucia.
El amor es más que una palabra
en los labios de una mujer repipi,
pero no voy a hablaros de eso.
A veces pienso en los momentos perdidos,
en las estaciones perdidas, en los trenes perdidos…
Puedo follar cuando quiera,
con quien quiera,
no necesito deshojar la margarita.
No necesito que me consueles.
Me conformo con sentir el pulso de la vida
en la vena más gorda de mi cuello,
el deseo adormecido,
como una metáfora misma de mi corazón.
Temblé muchas veces
bajo el sol último de la tarde.
Eran otras encrucijadas,
cuando aún ardíamos juntos.
Después de la lluvia,
serena aparece una luz diferente
a todo lo que conocemos.
No me hagas promesas,
ni siquiera aquellas que estés dispuesto a cumplir.
El mundo lo arrasará todo
con sus ojos cansados del tiempo.
No necesito ninguna reconciliación.
A veces, es mejor así.

3-M : O DEBATE

Onte tivemos de novo, da boca de Rajoy, a alusión á súa nena, o que en parte ven a resumir o que nos mostrou onte no debate o candidato do Partido Popular á Presidencia do Goberno, máis do mesmo. Porque Rajoy non mudou o seu tono de confrontación, división e crispación e volveu a deixar moi clara a súa postura xenófoba con respecto á inmigración ,así como a súa deslealtade a toda a cidadanía en materia terrorista.
Non houbo propostas, nin ideas nin unha visión optimista de futuro no discurso de Rajoy. Chegou a falar da loita contra os prezos como unha das súas medidas máis fortes, sin concretar como pensaba levar a cabo dita empresa. E mentiu. Mentiu descarada e abertamente, sin pudor.
Ë certo que Zapatero estivo quizais algo nervioso e dubitativo nalguns momentos do debate, pero a realidade é que contraatacou con propostas a visión catastrofista de España que sempre plantexa Rajoy.
Vimos a un Rajoy que en ningún momento utilizou as verbas consenso ou dialogo, senón control e orden, coma si fosen estas as súas bazas gardadas para a próxima lexislatura de chegar a gobernar. Pero si algo fixo brillar a Rajoy por encima de Zapatero foi sen dúbida as súas intervencións en materia de inmigración e terrorismo. Os inmigrantes veñen a quitarnos dereitos aos españois,coma si fosen ciudadáns de segunda que non merecen os dereitos básicos que garante a nosa Constitución.
En materia terrorista non ofreceu ningunha posibilidade de consenso para loitar conxuntamente contra un problema que nos afecta gravemente, salvo nesa remesa de pactos que forzadamente ofreceu no seu peche , como si quixese borrar con iso todo o dito ata o momento.
O lider do PP aumentou no debate de onte a súa agresividade, e o seu ataque a Rodríguez Zapatero, con frases constantes como “usted no se entera” ou “ usted no ha hecho nada”, que denotan a falta de respeto e o desprecio non só ao candidato do Partido Socialista, senón ao sistema mesmo do diálogo e o debate.
Pero eu como galega quero destacar algo que me parece importante para todos os galegos. Temos que lembrar que Rajoy é galego, de Pontevedra, e sin embargo a única alusión que fixo a Galicia foi para poñernos de exemplo dun problema que dende logo aquí non existe. Esa é a realidade, que Galicia foi a gran olvidada do debate.

Creo que no debate de onte non escoitamos nada novo, nada que non nos estivesen metendo por activa e por pasiva durante as últimas semanas. Sin embargo, nun debate como o de onte, é tan importante o que se di, como a maneira na que se di. E niso si que podemos sacar importantes conclusións.
Atrévome a dicir, e non o fixen no outro debate, que Zapatero gañou, a pesar da tensión constante na que o colocou Rajoy .

Un chiste para rematar: a gráfica de Rajoy sobre a subida dos prezos.
O peor do debate, a falta de respeto absoluta á democracia que encerra a afirmación de Rajoy, cando dixo que Zapatero gañou as pasadas eleccións polo atentado do 11 M e da guerra de Iraq. Cada un que saque as súas conclusións, e que sexa consecuente.

Grandes emocións

Marzo arrancou no meu horizonte con momentos sumamente emotivos. Non quero convertir este blog nunha especie de diario sensibleiro no que vos aburra coas miñas andanzas, pero hai acontecementos que ás veces merecen unha mención especial, ainda que vós non podades entender os meus motivos.

Esta fin de semana fun á miña terra, a Vilalba. O motivo era ir a ver un mitin no que participaba a miña irmá como candidata polo Partido Socialista ao Senado pola provincia de Lugo. Ainda que estiven bastante alonxada de como se desenvolveu a campaña en Lugo, sentía que lle debía a miña irmá , polo menos, acompañala nun mitin. Así que o sábado pola tarde acudín cos meus pais e uns doce amigos ao auditorio da casa da cultura de Cospeito ( terra da miña aboa , da miña nai, e terra tamén da miña infancia) ao mitin. Miña irmá era o prato forte desa noite, pechou ela . Non quero neste momento falar de política, nin de programas electorais , nin de calquera outro dato da campaña. Era miña irmá a que falaba , ante un auditorio de amigos e veciños, na terra onde naceu e se criou, coas siglas detras do partido co que simpatizamos dende que temos uso de razón. O auditorio enteiro estaba conmocionado, eufórico, e os aplausos enchían o espacio. E eu, eu sentía sobre todo, un orgullo infinito. Estivo increíble. E non é porque o diga eu, non. Todo o mundo coincidiu no mesmo.

Busquei nalgunha ocasión o rostro dos meus pais, pero enseguida apartei a mirada, para evitar que os ollos se me enchesen de bágoas. E pensei no que sentiría entón meu pai, nese momento preciso , vendo como a súa filla era candidata polo partido que sempre él defendeu, vendo como toda a xente estaba estupefacta, pendente do que miña irmá dicía. E outra vez sentín orgullo. Esta vez por meu pai, polo ben que o fixo, e pola tranquilidade que me daba velo xa maior, sentado xunto cos seus veciños, vendo un mitin _ como tantas veces durante a súa vida- do Partido Socialista, pero esta vez coa diferencia de que era a súa filla a que falaba.