Mañá e San Valentín. Mamarrachadas. O amor é un sentimento subxectivo. Os que estades namorados pensaredes que o amor existe e que é algo marabilloso. Os que sufrides por desamor, pensaredes que o amor existe, e que é a máis terrible das feridas. Para os que coma min non sentides nada, o amor,en fin, o amor é tan só un recordo lonxano, que quizais nunca existiu. Mamarrachadas.
Velahí vai (en todo caso) un poema de amor, para os que credes nestas cousas:
Gaivotas na tarde
anunciando a primavera,
papel en branco,
apatía ou naúsea.
Indiferencia.
As feridas pechadas
non sangran,
os mortos mudan de nome
nos balcóns
abertos de par en par,
pero sempre pintan
a mesma mueca deforme.
Os paiasos non
teñen gracia.
E eu,
eu xa non te quero.
13 febrero, 2008
ESTÁN QUE LO TIRAN
Pues si, nuestros políticos están convirtiendo esta precampaña en un auténtico mercadillo, donde cada uno ofrece más por menos, y la lucha entre los dos grandes candidatos se vuelve una lucha de cifras, en la mayoría de los casos indescifrable para el común de los mortales. Por supuesto que a mi quién más me conmueve con sus propuestas es mi bienquerido Mariano, que está que se sale. Miguel Anxo Murado hacía hoy una apreciación muy interesante en la Voz de Galicia sobre el tipo de campaña que está llevando a cabo el PP, decía que Rajoy inventó el termino “sensacionalismo electoral”, esto es, según palabras de Murado, ir sacando los temas según van saliendo en el telediario, sin pensarlos más de medio minuto. Así podemos explicarnos promesas electorales tan dispares y surrealistas como la de plantar quinientos millones de árboles, exigir un contrato de integración a los inmigrantes, prohibir el velo en los colegios y rebajar la edad penal hasta los doce años.
Así, con estas medidas, el PP pretende radicalizar todas sus posturas en relación con todos los temas que cada día salen a la palestra de una manera brutal en los informativos. Que sale un delito cometido por adolescentes rumanos, pues contraatacamos con medidas de seguridad que pasan por meter en la cárcel a niños de doce años. Que hay listas de espera en los hospitales públicos, pues, culpamos a los inmigrantes, y ofrecemos medidas de integración que rozan lo absurdo.
Claro que la medida que más me llama la atención es la de prometer sanidad dental gratuita para todos. Es una buena medida, socialdemócrata y necesaria, pero el compromiso de Rajoy con esta medida tiene un plazo de ocho años. La promesa electoral no se llevaría a cabo en la próxima legislatura, por lo tanto, tendría que ganar el PP también las siguientes elecciones, para poder cumplir el programa electoral del 9 de marzo.
De los árboles ni hablo, porque me surgen muchas dudas y no se por dónde empezar. ¿Qué clase de árboles? ¿ dónde?, ¿ para qué? ...
En fin, que me quedo con el término acuñado por Murado para definir lo que Mariano está haciendo, y es que quizás él mejor que nadie sabe que aquellos que votan con la cabeza, no harán caso de sus propuestas, ni tampoco los que votan con el corazón, que ya tienen decidido su voto de antemano. Su discurso va dirigido –tal y como me dijo ayer un amigo mío, y gran analista político- a los que votan con el hígado.
12 febrero, 2008
En campaña
Estamos en plena campaña electoral, y los programas de todos los candidatos están ya sobre la mesa. Desgraciadamente en España nos estamos quedando con un bipartidismo que nada favorece a nuestra democracia, en el que las ideas y principios de cada uno de los líderes son absolutamente opuestas a las del contrario. Rajoy ha decidido convertirse a poco menos de un mes para las elecciones en un auténtico reaccionario que pretende hacer una reducción de los derechos adquiridos, no sólo durante los últimos cuatro años de gobierno socialista, si no también de los derechos adquiridos en la etapa de Aznar. Sus promesas electorales no dejan de sorprenderme , sobre todo cuando se le llena la boca con la palabra consenso cuando durante toda la legislatura hemos visto su poca predisposición para cualquier tipo de diálogo.
Pretende suprimir el velo a las niñas musulmanas en los colegios, en defensa -dice- de la igualdad entre hombres y mujeres. Promete reducir la edad penal a los 12 años. Promete la integración de inmigrantes mediante la firma de un contrato totalmente abusivo. Son sólo algunos ejemplos de la postura hacia lo más extremo de la derecha a la que tiende Mariano Rajoy.
Una sociedad no se hace más libre ni más igualitaria con leyes que suprimen los derechos y limitan al máximo la libertad de los individuos. Una sociedad que envia a la cárcel a un niño de 12 años es una sociedad que falla, pero que no progresa.
Supongo que la España que el PP echa de menos, la que quiere instaurar si gana las elecciones, es la que dibujó claramente Arias Cañete con pinceladas nostálgicas al hablar de los camareros de antaño. No nos equivoquemos, esa es la derecha que se presenta el 9 de marzo a las elecciones, una derecha más clasista y conservadora que nunca, que no duda en decir abiertamente que son los inmigrantes los que colapsan las urgencias.
Ayer estuve viendo una película que supongo que todos más o menos tenemos en la memoria, Annie Hall. No voy a hablaros de ella, pero si recordaros el final , cuando Woody Allen nos da su visión particular de las relaciones humanas, que de alguna manera es la visión de todos nosotros.
"...y recordé el chiste aquel del tipo que va al psiquiatra y le dice :
-doctor, mi hermano está loco, cree que es una gallina. Y el doctor responde -y ¿por qué no le mete en un manicomio?- y el tipo le contesta "lo haría, pero necesito los huevos".
Pues eso, más o menos, es lo que pienso de las relaciones humanas, que son absolutamente irracionales, absurdas y locas, pero aún así seguimos manteniéndolas porque , necesitamos los huevos."
11 febrero, 2008
PAZ
A política non é cousa duns poucos, é cousa de todos, dos cidadáns que co seu voto decidirán quen vai formar o Parlamento do que sairá o goberno para os próximos catro anos.
Estamos en campaña electoral – ainda que oficialmente non esté iniciada_ e os que seguimos un pouco as enquisas sabemos cómo vai equilibrándose a balanza entre as dúas forzas políticas máis relevantes. Existe un grupo importante de indecisos, ou ben de persoas fartas da dereita, pero que pensan que non son quen de mudar as cousas, que o seu voto non ten tanto peso no panorama político xeral. Este voto é o que os que somos convencidos da esquerda temos que empuxar aos colexios electorais o próximo 9 de marzo.
A plataforma de apoio a Zapatero (PAZ) constitúe un grupo de artistas que deciden unir a súa voz para movilizar a eses cidadáns indecisos, e pedir abertamente o voto para José Luis Rodríguez Zapatero.
Despois de ler o manifesto , decidín sumarme a esta plataforma, sentirme parte integrante desta ilusión, e depositar a miña confianza total e absoluta a Zapatero, para a continuidade do seu proxecto de progreso e liberdade.
Estamos en campaña electoral – ainda que oficialmente non esté iniciada_ e os que seguimos un pouco as enquisas sabemos cómo vai equilibrándose a balanza entre as dúas forzas políticas máis relevantes. Existe un grupo importante de indecisos, ou ben de persoas fartas da dereita, pero que pensan que non son quen de mudar as cousas, que o seu voto non ten tanto peso no panorama político xeral. Este voto é o que os que somos convencidos da esquerda temos que empuxar aos colexios electorais o próximo 9 de marzo.
A plataforma de apoio a Zapatero (PAZ) constitúe un grupo de artistas que deciden unir a súa voz para movilizar a eses cidadáns indecisos, e pedir abertamente o voto para José Luis Rodríguez Zapatero.
Despois de ler o manifesto , decidín sumarme a esta plataforma, sentirme parte integrante desta ilusión, e depositar a miña confianza total e absoluta a Zapatero, para a continuidade do seu proxecto de progreso e liberdade.
10 febrero, 2008
Domingo
O entroido rematou, deixándonos unha resaca amarga e reveladora. Non hai nada máis neste domingo soleado. Quizais todo o que perdimos polos camiños da felicidade. E tamén as derrotas. Nas máscaras deixamos os nosos soños prendidos, esquecidos como bonecas rotas que como único destino teñen verse cubertas de pó. Nas máscaras finalizou a nosa búsqueda, con resultados distintos. ¿Cales foron as vosas conclusións? Ainda queda tempo para reconstruir os pedazos dos corazóns que se quedaron rotos entre a pedra da cidade bulliciosa e embriagada. Bebimos. Con avidez, coma si cada tequila fose o último trago da nosa vida. No medio da xente, da música, das perrucas, dos chapeus...,no medio de todo, coa noite de testigo único das nosas miserias, o entroido convirtese nun inferno desexable que acaba por afogarnos nos nosos propios medos.
As revelacións poden conxelar unha mirada, ou partirnos en dous anacos o corpo , de súpeto. Gústame esaxerar cando conto as miñas derrotas, cando me fago por fin consciente de que perdín outra batalla, e que xa só queda saquear aos cadáveres -enterrar os corpos, chorar de rabia, de impotencia, de tristura sobre as tumbas aínda abertas- mentres agardamos un novo amencer que nos faga libres.
E cando un consigue levantarse do chan, rodeado de caos e de absurdo, cando o sabor que deixa o alcol no paladar despois dunha noite de excesos, é o único sabor que recordamos, cando te das conta de que a pesar de todo ainda respiras, entón, tes a única certeza de que quedan por diante mil batallas distintas que pertencen a mil guerras tamén distintas, nas que non vas acabar de morrer. Así se constrúe todo, coas poucas forzas que sacamos das entrañas cada vez que algo sae mal.
A pesar de todo, hoxe é un domingo soleado.
08 febrero, 2008
En un mismo tiempo se encierran a la vez muchos tiempos distintos, que se solapan, que hacen confundir los sentimientos. A veces se derraman lágrimas porque no queda nada más después de la batalla que llorar los sueños rotos. Las decepciones también se lloran. Y entonces, un cantautor en un escenario nos cuenta que los bares son las catedrales del desamor, y evoca la infancia que todos tuvimos , y nos recuerda que la vida se la juega uno también en las derrotas, cuando se siente vencido, pero aún le queda un último aliento. Y sabe uno que las cosas acaban colocándose en el lugar preciso, en ese que el destino les depara, irremediablemente. Las sonrisas caben también en los corazones heridos en una tarde cualquiera de febrero, donde las palabras que se dicen no son tan importantes como las palabras que se callan. Pero hay otras voces, resonando como un eco lejano. Y recuerdas que también es bueno hablarle a una botella, como si fuese un micrófono, como si fuese una lanza que se clavará en nuestro pecho, quizás para salvarnos del miedo.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)