08 febrero, 2008

CIUDAD


“Soy un efímero y no demasiado descontento ciudadano de una metrópoli que se cree moderna porque todo gusto conocido ha sido eludido en el mobiliario y el exterior de las casas al igual que en la planificación de la ciudad. Aquí no podéis señalar las trazas de ningún monumento de superstición. La moral y la lengua, en fin, están reducidas a su más mínima expresión. Estos millones de gentes que no sienten la necesidad de conocerse, llevan en forma tan pareja la educación, el trabajo y la vejez, que el curso de su vida debe ser muchas veces menos largo que el que una loca estadística señala para los pueblos del continente. Así como desde mi ventana, veo espectros nuevos moviéndose a través de la espesa y eterna humareda de carbón.”


Este relato fué escrito por Arthur Rimbaud entre 1869 y 1872. Es desgarrador ver que el progreso no ha conseguido liberarnos de la misma decadencia y mediocridad.

07 febrero, 2008

Martes de Entroido

Na Praza da Ferreiría había o martes de Entroido dous “mimos”, estatuas vivintes, cos seus rostros brancos e expresión entristecida. Os pontevedreses non puideron ser indiferentes á presencia desas dúas personaxes sinxelas, rodeadas de certo aire de inocencia e inxenuidade.A praza era un fervideiro de xente, de un lado para outro, o son da música das parodias que resoaba forte por tódalas esquinas, había bocinazos, berros, risas…Pero no medio de tanto bullicio , os dous mimos, quietos , moi quietos, permanecían mudos e alleos a todo o que non fose a sua propia inmovilidade. E os pontevedreses, mirábamos, parabanse a contemplar a imaxe inamovible das dúas pantomimas e reparaban entón no chapeu que unha delas sostiña na man, e achegabanse a botar nel unha moeda. Así repetiuse o ritual durante toda a noite, e ao mesmo tempo, os mimos repetían tamén un saudo, unha reverencia, ou mesmo un bico como sinal de agradecemento, para voltar de seguida á posición inicial, a quietude, á tristura na mirada. Os nenos pedían moedas aos seus pais para ver sorir aos mimos ao deixar caer a moeda no chapeu. E tamén os maiores se impregnaban desa maxia, do soriso dos mimos, dos escasos segundos que duraba o seu movemento. Había quen procuraba facer rir aos mimos, provocar neles unha reacción, pero era inútil. Só unha moeda , co seu son ao bater no resto das moedas podía despertar ás estatuas.
Eses mimos éramos unha amiga e máis eu. Non vos vou dicir canto foi o diñeiro recaudado, para non romper a maxia do momento, pero o que si vos direi e que na noite do martes, eses dous mimos foron moi felices cambiando sorisos por moedas, coas suas cariñas brancas con bágoas pintadas.

05 febrero, 2008

Chegou o Ravachol

Ainda que son veciña adoptiva desta cidade de Pontevedra, sempre me gustou involucrarme un pouco nos costumes e tradicións festeiras desta terra, e sempre tiven especial cariño polo loro Ravachol. Onte perdinme a súa presentación, cando aparece ante tódolos pontevedreses vestido, ou disfrazado cunha indumentaria que o relaciona con algún acontecemento relevante acaecido durante o pasado ano. Cal foi hoxe a miña sorpresa cando o descubrín completamente cambiado, que mesmo nin parecía Ravachol, máis baixiño, cunha cor totalmente distinta na que se bota de menos o verde, e repousando aos seus pés unha caixa enorme de Aspirina. Pois si , aos iluminados que este ano decidiron a indumentaria do loro debeulles quedar a cabeza descansada. Din que vai de enfermo de sobredose de Viagra, que xa é rebuscada a cousa. E por riba, poñen ao loro ao lado dunha caixa de Aspirina, e cun goteiro de Aumentine. ¿Por qué fan publicidade da industria farmacéutica? ¿ non sería máis fácil, ou máis lóxico rodear ao loro, xa postos a destrozar a escenificación cubrindóo de medicamentos, con xenéricos, tipo paracetamol, ibuprofeno ou ácido acetilsalicílico? En fin, que parece que morreu a imaxinación, que xa non nos queda nada ao que agarrarnos, e non bastaba con facer ao pobre Ravachol morado e pequeno senón que tamén o tiñan que facer impotente. E digo eu, onde está a gracia de todo isto? Porque frivolizar e rirse das enfermidades pareceme un pouco grotesco, ¿non? ¿por qué non o vestiron de enfermo terminal de cangro ou de hepatite ? O dito, non ten gracia.

BITTER MOON (Lunas de Hiel)

¿Cuál es la línea que separa el amor del odio? ¿Dónde terminan los límites del placer y del dolor?¿ Se puede vivir una auténtica pasión sin caer irremediablemente en su influjo y quedar marcado por ella para toda la vida? Y cuando se han trascendido todos los límites, ¿ qué nos queda? Desgarradora, cruel e intensa. Con un ritmo narrativo que seduce y engancha, que hace traspasar las barreras de la imaginación. La historia misma que cuenta Oscar, uno de los protagonistas y la propia historia que se desarrolla en el barco se solapan y nos hacen sentirnos confusos, mareados, presos de un deseo y una excitación sin igual,prisioneros del ritmo de los acontecimientos, de los sentimientos a flor de piel que se van desgranando.
Un escenario muy apropiado, un barco en medio del oceano, una música cuidada y unos personajes que se van definiendo al mismo tiempo que la historia se construye. Tras el velo de las apariencias se esconden corazones heridos de muerte, a los que no les queda mucho más que hacer que donar su legado antes de despedirse. Cualquier cosa es mejor que lamerse las heridas.
Conmovedora desde el primer momento, impactante en las últimas escenas. Casi genial.

04 febrero, 2008

Ay, exámenes¡¡¡¡

Sentirse vivo es algo fantástico, y os lo dice una mujer que últimamente se ha sentido más viva que nunca, más joven que nunca... Y es que no hay nada como volver a la Universidad para sentirse de nuevo joven y llena de fuerzas para hacer cualquier cosa. Hoy tuve mi primer examen de Ciencias Políticas en la Uned, y las experiencia fue sin duda maravillosa. Y direis que estoy loca considerar maravilloso hacer un examen ,pero fue toda una regresión al pasado, de pronto fue como si tuviese de nuevo 20 años. Me enfrenté al examen con los mismos nervios y el mismo cansancio que cuando estudiaba Derecho en Santiago de Compostela. Estudié contrareloj, acumulando cansancio día tras día , al tiempo que los conceptos se me iban "embrollando " en la cabeza. Los últimos días casi ni tiempo a comer tenía, constantemente planificando las horas de estudio, y los temas por hora. El aburrimiento no tenía límites, y aún por encima, en la calle el "barullo " de los que festejaban el Carnaval era una tentación más que considerable. Vamos, que fué durísimo. Nada que decir de la noche antes del examen, en la que te obsesionas con repasarlo absolutamete todo, en la que no te acuerdas absolutamente de nada, en la que sólo quieres dormir, dormir, dormir... Pero cuando por fin decides dejar de repasar y te acuestas, mentalmente visualizas todo el temario, y empiezan los conceptos a pelearse unos con otros, a mezclarse y remezclarse, hasta que lo que estudiaste y lo que finalmente recuerdas no tiene ni el más mínimo parecido. El sueño que no llega. Y miras el reloj contando las horas que te quedan antes de que suene el despertador para hacer el último repaso. Ese en el que ya no aprendes nada, en el que lo único que haces es darte cuenta de que lo llevas todo "cogido por un hilo". La hora del lexatin, de la diarrea previa a entrar en el aula de exámenes, carnet en mano, boligrafo de tinta azul. Manojo de nervios. En fin, de nuevo joven, como cuando tenía 20 años. Mi primer examen en la Uned.
Pero tienes las preguntas delante y otro reto importante, redactar, plasmar en papel tus conocimientos , escribir. Si, escribir con bolígrafo, con tu puño y letra. Hacer caligrafía legible, pensar, relacionar conceptos...Todo un reto después de tanto tiempo sin hacer un mínimo ejercicio de redaccdión. ¿Cómo se usaba un bolígrafo?
Lo dicho, aunque parezca masoquismo, no puedo más que decir que como experiencia ha sido fantástica. Si por encima apruebo ( tengo posibilidades, pero no me atrevo a aventurar mi éxito) ya ni os cuento que éxtasis infinito.

01 febrero, 2008

50584

Esperanza Aguirre levou ao señor Pizarro de compras ao mercado de Santa María de la Cabeza. Compraron mandarinas, mazás e cereixas, intentaron pagar, sin éxito, e interesaronse -sin chegar a formalizar a compra- por unha merluza de procedencia chilena. Pero isto non foi todo, os candidatos foron en metro ao mercado, como calquera españolito, e antes de entrar no mercado, ao saír dos andéns decidiron invertir en ilusión e fixeronse con tres cupóns da ONCE co número 50584. Cómo me gustan os políticos cando se mezclan coa plebe e repiten os seus rituais...que si as cereixas teñen boa pinta, que si vamos en metro en hora punta, que si a merluza vai barata...E é que as campañas electorais fanse na rúa, que é onde están os votos. Por qué si non ían baixar os deuses do seu Olimpo ao mundo dos mortais senón para comprar os seus favores.Vamos, que haberá que esperar outros catro anos, ata ás próximas eleccións, para que Espe e Pizarro volva a comprar froita fresca.
Por certo, temos que estar atentos ao premio do sorteo da ONCE, non vaia a ser , que inda por riba lles sorría a fortuna, ainda máis.

FEBREIRO

Chove. Febreiro arrancou con choiva e moito frío, nun venres previo ao cotarro do entroido. Polo que a min respecta, sigo de “ramadán” –os que me coñecedes xa sabedes o que eso significa- en plena recta final do meu primeiro exame de Ciencias Políticas. Neste panorama ambiental, como podedes comprender , non caben moitas sorpresas inesperadas.
O caso é que o 2008 vai en serio, estamos en Febreiro e temos xa un mes consumido, un mes no que non puxemos toda a carne no asador porque críamos que esto estaba comezando, e que ainda tiñamos tempo.

Os que coma min non esperades grandes cousas dos días que temos por diante, lembrade que estamos en plena campaña electoral, o que significa o espectáculo asegurado. Non hai máis que encender o televisor, e xa temos o circo en marcha.
Tamén podedes facer un esforzo por mezclarvos na euforia das máscaras , os desfiles, e as “antroidadas”, enchufarvos unha perruca ou un nariz de paiaso e saír á rúa a airear os complexos e as preocupacións.

Febreiro esconde tamén un día fatídico para os que non temos parella. Claro que eu son atea, non creo nos santos en xeral, e moito menos nese que fai chamarse San Valentín e di ser o patrón dos namorados, ainda que máis ben parece ser primo de Santa Claus e patrón dos consumidores “consumistas” e dos grandes centros comerciais. Eu son atea, pero a sociedade difícilmente deixa que un se escape ás modas e as tradicións, por moi estúpidas que nos parezan. Así que o 14 de febreiro ou permaneces todo o día incomunicado, ou pola contra non podes evitar o espectáculo dantesco de chavaliños –ás veces púberes ainda- camiñando pola rúa portando con toda naturalidade unha rosa, coa cabeza ben alta e un soriso pintado nos beizos. Ao primeiro da un pouco de risa, pero logo, unha non pode evitar pensar que esa rosa vai ser un regalo capaz de emocionar a alguén, que haberá bicos de amantes apaixonados , e que ainda que se trate dunha ilusión artificial , construída a base de tarxeta de crédito, trátase ao fin e ao cabo dunha ilusión. E, sin que podas facer xa nada por evitalo, atopaste sumida nunha tristura provocada por unha data no calendario.

En fin, que aquí estamos, con 29 días por diante para enchelos do que poidamos. Eu non vou a enchelos de bicos ( non deberiades seguir o meu exemplo), pero hai moitas cousas similares aos bicos, que nos están permitidas aos que de momento renunciamos ao amor romántico, así que, cada un de vós, con bicos ou sen eles, procurade sobre todo ser felices.